Lost frequencies! Enigma?
-
Claudio - Lid geworden op: 01 mar 2010, 16:11
- Locatie: Sint Niklaas
LOST FREQUENCIES! ENIGMA?
Drie keer per week doe ik aan fitnesstraining, in een aparte ruimte thuis waar ik een toestel heb staan en enkele gewichten. Zoals altijd klikte ik deze namiddag mijn reeks favoriete muziek aan, net luid genoeg zodat de buren mijn inspanningskreten niet moeten aanhoren!
Ik begin mijn work-out steevast met de biceps, een tiental minuten, ideaal daarbij is de allereerste hit van de band Enigma. Het nummer 'Sadeness' zegt je misschien wel iets, het is uitgebracht in 1991. Enigma's mengt contrasterende thema's zoals religie, doodzonden en subtiele erotiek tot videoclips die uniek zijn in z'n genre.
Ik was twintig toen ik hun muziek ontdekte en had enkele jaren eerder mijn opleiding Latijn-Grieks opgegeven voor de liefde, de kalverliefde, de op seks beluste liefde, ja absoluut de ware liefde. Zo werd ik toen van de ene dag op de andere een rebel without a cause.
Vervolgens deed ik deze namiddag vier sets van 30 sit-ups terwijl ik wachtte om te genieten van de monsterhit die de band Lost Frequencies in 2015 lanceerde: Reality! Deze song brengt mij elke keer in een flits terug naar de tijd van de strenge paterschool waar men elke vrijdag in de aangebouwde kapel bij de duivel te biechten mocht gaan.
Maar toen ik mijn schouderoefeningen deed, gebeurde er iets heel vreemds: ik was verbaasd dat ik de klassieker 'Sadeness' nog steeds tot in mijn fitnessruimte hoorde! Ik checkte mijn stopwatch! Inderdaad 'Reality' zou al lang bezig moeten zijn! Doorheen de muren klonk echter continue de 'Sadeness' lyrics:
"Sade, dis-moi, Sade, donnes-moi Sade tell me
Sade give me Procedamus in pace
In nomine Christi, Amen Sade, dis-moi"
Ik betrad mijn woonkamer maar daar galmde klaar en duidelijk de 'Reality' lyrics:
"Today I got a million, tomorrow I don't know
Make me feel the warmth, make me feel the cold
It's written in our stories, it's written on the walls"
Vanwege mijn studie neuropsychologie zette deze bizarre ervaring mij aan het denken. Kort daarna volgde na mijn beenspieroefeningen het deuntje van mijn favoriete Amerikaanse punkband Greenday:
"Sometimes I give myself the creeps
Sometimes my mind plays tricks on me
It all keeps adding up..."
En ik dacht: Ach, ons brein is nog steeds een enigma, ook voor de discussiërende wetenschappers. Vooral als die niet op dezelfde golflengte zitten.
Drie keer per week doe ik aan fitnesstraining, in een aparte ruimte thuis waar ik een toestel heb staan en enkele gewichten. Zoals altijd klikte ik deze namiddag mijn reeks favoriete muziek aan, net luid genoeg zodat de buren mijn inspanningskreten niet moeten aanhoren!
Ik begin mijn work-out steevast met de biceps, een tiental minuten, ideaal daarbij is de allereerste hit van de band Enigma. Het nummer 'Sadeness' zegt je misschien wel iets, het is uitgebracht in 1991. Enigma's mengt contrasterende thema's zoals religie, doodzonden en subtiele erotiek tot videoclips die uniek zijn in z'n genre.
Ik was twintig toen ik hun muziek ontdekte en had enkele jaren eerder mijn opleiding Latijn-Grieks opgegeven voor de liefde, de kalverliefde, de op seks beluste liefde, ja absoluut de ware liefde. Zo werd ik toen van de ene dag op de andere een rebel without a cause.
Vervolgens deed ik deze namiddag vier sets van 30 sit-ups terwijl ik wachtte om te genieten van de monsterhit die de band Lost Frequencies in 2015 lanceerde: Reality! Deze song brengt mij elke keer in een flits terug naar de tijd van de strenge paterschool waar men elke vrijdag in de aangebouwde kapel bij de duivel te biechten mocht gaan.
Maar toen ik mijn schouderoefeningen deed, gebeurde er iets heel vreemds: ik was verbaasd dat ik de klassieker 'Sadeness' nog steeds tot in mijn fitnessruimte hoorde! Ik checkte mijn stopwatch! Inderdaad 'Reality' zou al lang bezig moeten zijn! Doorheen de muren klonk echter continue de 'Sadeness' lyrics:
"Sade, dis-moi, Sade, donnes-moi Sade tell me
Sade give me Procedamus in pace
In nomine Christi, Amen Sade, dis-moi"
Ik betrad mijn woonkamer maar daar galmde klaar en duidelijk de 'Reality' lyrics:
"Today I got a million, tomorrow I don't know
Make me feel the warmth, make me feel the cold
It's written in our stories, it's written on the walls"
Vanwege mijn studie neuropsychologie zette deze bizarre ervaring mij aan het denken. Kort daarna volgde na mijn beenspieroefeningen het deuntje van mijn favoriete Amerikaanse punkband Greenday:
"Sometimes I give myself the creeps
Sometimes my mind plays tricks on me
It all keeps adding up..."
En ik dacht: Ach, ons brein is nog steeds een enigma, ook voor de discussiërende wetenschappers. Vooral als die niet op dezelfde golflengte zitten.
-
Claudio - Lid geworden op: 01 mar 2010, 16:11
- Locatie: Sint Niklaas
MONEY MONEY HONEY
Onlangs belde een bankbediende mij met het verzoek om m'n identiteitskaart door haar te laten scannen. Een kwebbelende vrouwenstem sprak door mijn voicemail:' Dat is hoogstnodig mijnheer Aendenboom. Kan u overmorgen rond 14 u langskomen in het kantoor? Met vriendelijke groet, Maya!'
Ik was wantrouwig, wellicht omdat ik al eens flink misleid ben geweest in een ver verleden. Een te hardwerkende employé smeerde mij ooit een heel risicovolle belegging aan. Maar mijn vriendin Sophie stimuleerde mij. Ondanks onze beperkte kennis rond het bankwezen reden we vandaag naar de afspraak.
De betreffende bediende liet ons binnen en ik dacht meteen: 'Oei, wat een gewiekste dame, we kunnen beter alert blijven.'
En ja, vanachter haar pc toverde ze op haar gezicht de mooiste glimlach tevoorschijn: 'Dag mijnheer Aendenboom, is het voor je identiteitskaart? Ik ga die direct scannen.'
Ze liep met snelle pas naar een andere ruimte.
Toen ze weer voor ons kwam zitten kwebbelde haar vrolijke stem routinematig verder: 'Zo mijnheer, het scannen hebben we achter de rug. Maar voor u weer vertrekt heb ik nog een vraagje: 'Kent u onze allernieuwste belegging al?'
Met geïrriteerde blik keek ik naar Sophie: 'Daar gaan we weer, had ik het je niet gezegd?'
Met honingzoete woorden moést en zou Maya de bezige bij, vandaag een prooi vangen. Aan de muur hing een groot tv-scherm waarop ze enkele beursgrafieken zou tonen. Ze klikte op de remote control maar er verscheen geen beeld. Ze drukte op alle toetsen maar niks hielp. Ze probeerde nog eens en nog een keer. En toen...was plots het hele beeldschermsysteem geblokkeerd. Maya begon geprikkeld te zoemen: 'Sorry mijnheer Aendenboom, er is een panne opgetreden.'
Oef, Sophie en ik veerden recht om haar de hand te schudden, we wilden dit wespennest immers snel ontvluchten.
Toen we weer naar huis reden, was er in de auto een grote stilte hoorbaar. Ik zette de radio aan. Toevallig een song van ABBA. Sophie zong sarcastisch mee:" Money money honey...."
My sweet girl lachte mij gewoon uit. Ik voelde mij alsnog gebeten.
Onlangs belde een bankbediende mij met het verzoek om m'n identiteitskaart door haar te laten scannen. Een kwebbelende vrouwenstem sprak door mijn voicemail:' Dat is hoogstnodig mijnheer Aendenboom. Kan u overmorgen rond 14 u langskomen in het kantoor? Met vriendelijke groet, Maya!'
Ik was wantrouwig, wellicht omdat ik al eens flink misleid ben geweest in een ver verleden. Een te hardwerkende employé smeerde mij ooit een heel risicovolle belegging aan. Maar mijn vriendin Sophie stimuleerde mij. Ondanks onze beperkte kennis rond het bankwezen reden we vandaag naar de afspraak.
De betreffende bediende liet ons binnen en ik dacht meteen: 'Oei, wat een gewiekste dame, we kunnen beter alert blijven.'
En ja, vanachter haar pc toverde ze op haar gezicht de mooiste glimlach tevoorschijn: 'Dag mijnheer Aendenboom, is het voor je identiteitskaart? Ik ga die direct scannen.'
Ze liep met snelle pas naar een andere ruimte.
Toen ze weer voor ons kwam zitten kwebbelde haar vrolijke stem routinematig verder: 'Zo mijnheer, het scannen hebben we achter de rug. Maar voor u weer vertrekt heb ik nog een vraagje: 'Kent u onze allernieuwste belegging al?'
Met geïrriteerde blik keek ik naar Sophie: 'Daar gaan we weer, had ik het je niet gezegd?'
Met honingzoete woorden moést en zou Maya de bezige bij, vandaag een prooi vangen. Aan de muur hing een groot tv-scherm waarop ze enkele beursgrafieken zou tonen. Ze klikte op de remote control maar er verscheen geen beeld. Ze drukte op alle toetsen maar niks hielp. Ze probeerde nog eens en nog een keer. En toen...was plots het hele beeldschermsysteem geblokkeerd. Maya begon geprikkeld te zoemen: 'Sorry mijnheer Aendenboom, er is een panne opgetreden.'
Oef, Sophie en ik veerden recht om haar de hand te schudden, we wilden dit wespennest immers snel ontvluchten.
Toen we weer naar huis reden, was er in de auto een grote stilte hoorbaar. Ik zette de radio aan. Toevallig een song van ABBA. Sophie zong sarcastisch mee:" Money money honey...."
My sweet girl lachte mij gewoon uit. Ik voelde mij alsnog gebeten.
-
Claudio - Lid geworden op: 01 mar 2010, 16:11
- Locatie: Sint Niklaas
I'M BLUE
Die winteravond vertoefde ik in een Parijs cafeetje nabij de Eiffeltoren om naar het WK Voetbal 2022 te kijken op een groot tv-scherm achter de toog. Argentinië en Frankrijk zouden de finale spelen. Al jaren ben ik supporter ik van 'Les Bleus' vanwege mijn Franse roots.
Mijn Normandische vriend Jerom blies die dag 65 kaarsjes uit en ik wilde zijn verjaardag vieren in dat cafeetje samen met een honderdtal supporters. Kinderen wapperden er opgewonden met hun vlaggetjes. Enkele grijze Afrikaanse opa's zwierden hevig met hun wandelstok bij elke aanval van hun voetbalidool Mbappé. Met de twee kachels erbij was het daar hartverwarmend.
Maar Lionel Messi en Angel Di Maria scoorden al snel voor Argentinië 2-0. Even leek het een zeer saaie match te gaan worden. Ik zag de bezorgde blik van de barvrouw: Is het nu al over and out? Maar toen kwam Frankrijk in de slotfase weer in de wedstrijd dankzij twee goals van Kylian Mbappé. Gejuich alom. Tijdens de tweede verlenging scoorden opnieuw Messi en Mbappé elk met een strafschop. Zo prijkte er 3-3 op het bord. Toen moesten er penalty’s worden genomen. De fans rondom mij hielden hun adem in. De vijfentwintigjarige Montiel trapte de beslissende elfmeter binnen. Het stadion in Qatar daverde op zijn grondvesten van Argentijnse vreugde! Les Bleus, Jerom alsook president Macron staarden mistroostig voor zich uit.
Groot feest in Buenos Aires en andere steden. In Frankrijk zorgden relschoppers echter voor grimmige taferelen. Van Parijs tot Lyon liep het lelijk uit de hand.
Toen mijn jarige vriend en ik in die kille mistige nacht weer naar huis reden babbelden we over de bloedstollende voetbalmatch. Plots moest Jerom bruusk remmen voor een rood stoplicht. Een seconde later stond naast ons een blauwe Corvette met... Franse supporters. Uit hun open autoramen klonk luid een song die Jerom en ik graag hoorden en dus zongen wij uit volle borst mee:
I'm blue, da ba dee da ba di
Da ba dee da ba di
Da ba dee da ba di
Het nummer 'I'm blue' werd uitgebracht in 1999. Het was destijds een monsterhit voor de band met de naam 'Eiffel 65'.
Onze avond kon niet meer stuk. Vrolijk zongen wij verder in het Frans: je suis bleu, bleu bleu...
Die winteravond vertoefde ik in een Parijs cafeetje nabij de Eiffeltoren om naar het WK Voetbal 2022 te kijken op een groot tv-scherm achter de toog. Argentinië en Frankrijk zouden de finale spelen. Al jaren ben ik supporter ik van 'Les Bleus' vanwege mijn Franse roots.
Mijn Normandische vriend Jerom blies die dag 65 kaarsjes uit en ik wilde zijn verjaardag vieren in dat cafeetje samen met een honderdtal supporters. Kinderen wapperden er opgewonden met hun vlaggetjes. Enkele grijze Afrikaanse opa's zwierden hevig met hun wandelstok bij elke aanval van hun voetbalidool Mbappé. Met de twee kachels erbij was het daar hartverwarmend.
Maar Lionel Messi en Angel Di Maria scoorden al snel voor Argentinië 2-0. Even leek het een zeer saaie match te gaan worden. Ik zag de bezorgde blik van de barvrouw: Is het nu al over and out? Maar toen kwam Frankrijk in de slotfase weer in de wedstrijd dankzij twee goals van Kylian Mbappé. Gejuich alom. Tijdens de tweede verlenging scoorden opnieuw Messi en Mbappé elk met een strafschop. Zo prijkte er 3-3 op het bord. Toen moesten er penalty’s worden genomen. De fans rondom mij hielden hun adem in. De vijfentwintigjarige Montiel trapte de beslissende elfmeter binnen. Het stadion in Qatar daverde op zijn grondvesten van Argentijnse vreugde! Les Bleus, Jerom alsook president Macron staarden mistroostig voor zich uit.
Groot feest in Buenos Aires en andere steden. In Frankrijk zorgden relschoppers echter voor grimmige taferelen. Van Parijs tot Lyon liep het lelijk uit de hand.
Toen mijn jarige vriend en ik in die kille mistige nacht weer naar huis reden babbelden we over de bloedstollende voetbalmatch. Plots moest Jerom bruusk remmen voor een rood stoplicht. Een seconde later stond naast ons een blauwe Corvette met... Franse supporters. Uit hun open autoramen klonk luid een song die Jerom en ik graag hoorden en dus zongen wij uit volle borst mee:
I'm blue, da ba dee da ba di
Da ba dee da ba di
Da ba dee da ba di
Het nummer 'I'm blue' werd uitgebracht in 1999. Het was destijds een monsterhit voor de band met de naam 'Eiffel 65'.
Onze avond kon niet meer stuk. Vrolijk zongen wij verder in het Frans: je suis bleu, bleu bleu...
Laatst gewijzigd door Claudio op 23 mei 2026, 07:04, 1 keer totaal gewijzigd.
-
Claudio - Lid geworden op: 01 mar 2010, 16:11
- Locatie: Sint Niklaas
YOU LIVE YOU LEARN
Soms doe je dingen in het Leven, bewust of onbewust waar je achteraf, vroeg of laat spijt van krijgt. Zo stuurde ik een tijdje geleden mijn nieuwste tekst 'Als de nood het hoogst is' op naar Metronieuws lezerscolumn. De volgende ochtend had ik twijfels over de literaire kwaliteit van deze ietwat schunnige tekst. En dus schreef ik na mijn dagelijkse douche en scheerbeurt meteen een mail naar de redacteur waarin ik verzocht om de publicatie van deze weinig hoogstaande column te annuleren. Een uurtje later mailde mijn New-Yorkse vriendin Joyce dat het stukje toch gepubliceerd was in MN Lezerscolumn. Ik was enigszins tevreden want ik vond de tekst nu, achteraf gezien, plots wel okee. Joyce grapte: "Cloclo, je neemt jezelf te veel au sérieux. Ja Claude, je bent en blijft een grote baby."
En zo twijfelde ik plots of ik wel ooit uit mijn fouten heb geleerd. Reeds als kleuter voelde ik in mijn hoofd immers een grote zwarte ruimte zo groot als de kosmos, een eindeloze duistere leegte. Zelfs toen ik op zesjarige leeftijd de primus van de klas werd, beterde dat niet. Mijn klasgenoten merkten niks op, zelfs mijn rijkeluisvrienden hadden niks in de gaten, ook niet toen zij op mijn 7de verjaardag kwamen feesten in onze bescheiden woning. Op hun beurt nodigden de zoons van advocaten en chirurgen me uit in hun villa's . Het deed me allemaal niks. Het was alsof mijn lichaam leefde maar ik tegelijkertijd al lang hersendood was. Het enige waarvan ik droomde was om later huisarts te worden maar ik ben het nooit geworden. Ondanks mijn slechte en jaloerse jeugdvrienden heb ik via een grote omweg dan toch mijn diploma neuropsychologie en een aantal certificaten kunstfilosofie kunnen verzilveren.
Joyce zegt mij dat ik te veel met mijn eigen brein bezig ben en dat ik als een egotripper door het Leven ga, ook in mijn teksten. Maar ik bedenk: "Is mijn egocentrisch schrijverschap niet de uitgelezen manier om het grote zwarte gat in mijn eigen universum te dichten? "
Ik mailde grinnikend terug naar Joyce: "Jawel, uit deze fout leerde ik dat men uit fouten kan leren." Ze reageerde lachend: "Oh, grow up boy." Vijf minuten later mailde ze mij een bijlage met een hit van de wereldbekende Canadese zangeres Alanis Morissette: "You live you learn." En kort daarna stuurde ze diens vermanende song: "You oughta know".
Soms doe je dingen in het Leven, bewust of onbewust waar je achteraf, vroeg of laat spijt van krijgt. Zo stuurde ik een tijdje geleden mijn nieuwste tekst 'Als de nood het hoogst is' op naar Metronieuws lezerscolumn. De volgende ochtend had ik twijfels over de literaire kwaliteit van deze ietwat schunnige tekst. En dus schreef ik na mijn dagelijkse douche en scheerbeurt meteen een mail naar de redacteur waarin ik verzocht om de publicatie van deze weinig hoogstaande column te annuleren. Een uurtje later mailde mijn New-Yorkse vriendin Joyce dat het stukje toch gepubliceerd was in MN Lezerscolumn. Ik was enigszins tevreden want ik vond de tekst nu, achteraf gezien, plots wel okee. Joyce grapte: "Cloclo, je neemt jezelf te veel au sérieux. Ja Claude, je bent en blijft een grote baby."
En zo twijfelde ik plots of ik wel ooit uit mijn fouten heb geleerd. Reeds als kleuter voelde ik in mijn hoofd immers een grote zwarte ruimte zo groot als de kosmos, een eindeloze duistere leegte. Zelfs toen ik op zesjarige leeftijd de primus van de klas werd, beterde dat niet. Mijn klasgenoten merkten niks op, zelfs mijn rijkeluisvrienden hadden niks in de gaten, ook niet toen zij op mijn 7de verjaardag kwamen feesten in onze bescheiden woning. Op hun beurt nodigden de zoons van advocaten en chirurgen me uit in hun villa's . Het deed me allemaal niks. Het was alsof mijn lichaam leefde maar ik tegelijkertijd al lang hersendood was. Het enige waarvan ik droomde was om later huisarts te worden maar ik ben het nooit geworden. Ondanks mijn slechte en jaloerse jeugdvrienden heb ik via een grote omweg dan toch mijn diploma neuropsychologie en een aantal certificaten kunstfilosofie kunnen verzilveren.
Joyce zegt mij dat ik te veel met mijn eigen brein bezig ben en dat ik als een egotripper door het Leven ga, ook in mijn teksten. Maar ik bedenk: "Is mijn egocentrisch schrijverschap niet de uitgelezen manier om het grote zwarte gat in mijn eigen universum te dichten? "
Ik mailde grinnikend terug naar Joyce: "Jawel, uit deze fout leerde ik dat men uit fouten kan leren." Ze reageerde lachend: "Oh, grow up boy." Vijf minuten later mailde ze mij een bijlage met een hit van de wereldbekende Canadese zangeres Alanis Morissette: "You live you learn." En kort daarna stuurde ze diens vermanende song: "You oughta know".