Money (that's what I want)
-
Claudio - Lid geworden op: 01 mar 2010, 16:11
- Locatie: Sint Niklaas
SELFMOORDDROOMFLES
Jawel, ik hou enorm veel van het zoeken naar verrassende palindromen. Een palindroom is een woord dat hetzelfde blijft als je het andersom leest zoals 'lepel' , 'serres', en 'stormrots', ook 'legovogel' vind ik bijzonder goed gevonden. Een iets langer palindroom is: meetsysteem.
Deze ochtend kreeg ik inspiratie voor deze tekst bij het ontdekken van een nieuw palindroom. Ik wilde op deze duistere dag weer eens van deze godverlaten planeet verdwijnen.
Dus ja, de titel van dit verhaal heb ik al, het palindroom: selfmoorddroomfles. Jawel, here's where the story ends. Hoewel ik de afgelopen jaren reeds in het paradijs vertoefde: ik geniet al een kwarteeuw literaire erkenning van Afrika tot in Amerika, heb neuropsychologie en kunstfilosofie mogen studeren, ben dus nog goed bij mijn verstand. Ik ben ook gestopt met roken en drinken waardoor ik me mentaal ijzersterk voel. En tenslotte: ik heb als diehard fan veel mailcontact gehad met mijn idool en levende legende sir Mick Jagger, geloof het of niet. Voor hem schreef ik de afgelopen vijf jaar een 120-tal rolling stoned poems. And he liked it. Ik mag dus niet klagen al doet mijn gekwelde ziel de laatste dagen niets anders.
Want er zijn ook rampzalige dingen gebeurd: dertien dames en heren, appels en peren van de familie Aendenboom zijn lelijk ten val gekomen, op amper enkele jaren tijd. Kunstschilder oom Marc overleed jong door honger, architect oom Luc door drank en oom Ivo, onze sluwe zakenman, heeft zijn beurs geledigd bij goedkope chicks met een dure smaak. Ook al mijn tantes zijn op lugubere wijze uit onze stamboom geplukt. Nee, zij waren geen rotte appels, ze waren gewoon niet bestand tegen de levensstormen, hadden allemaal een te kort lontje en zo was hun goede naam hier in onze stad onherroepelijk verbrand. Het was een vicieuze cirkel, een sneeuwbaleffect dat eindigde in zwarte sneeuw.
Ook de levenstrein van mijn inmiddels overleden vader ontspoorde. Hij was een man met een hoog IQ maar een volleerd alcoholicus en kwam op plaatsen waar hij nooit eerder was geweest. En ik en mijn broer? We zijn bijna rauw verslonden door geldwolven maar we hebben de jungle overleefd, de littekens blijven.
En inderdaad, ook het kwaad is in hoogsteigen persoon verschenen aan mijn vijfenzeventigjarige moeder. Jawel, een stiefzus heeft al ons erfenisgeld gestolen, op een wettelijke en eerlijke manier uiteraard. al werd er soms weleens een blanco blad gesigneerd. Eén troost: de devil in disguise heeft van haar fortuin niet kunnen genieten, ze overleed kort daarna door ziekte. Enkel mijn tachtigjarige moeder heeft ons mentale oorlogskamp overleefd, het is een wonder dat zij nog steeds zonnig kan lachen en goudblond is gebleven.
En nu op deze sombere kille avond is ook mijn tijd gekomen. Ik ben een boeddhist en dus klink ik op een rooskleuriger volgend leven. Dat kàn als ik via mijn fles van de eeuwige rust droom, ja een ware vervloekte dichter richt zichzelf ten gronde. Vaarwel mijn hel?
Maar eerst kijk ik met mijn telescoop nog eens goed naar de sterrennacht en ik bedenk snel: "Ach, ik hou te veel van de 'levensnevel', hey, dat woord is ook een palindroom." Ik zet mijn droomfles terug op mijn nachtkastje en kruip onder de wol. Ontnuchterd glijd ik weg in een vredige diepe hemelse slaap.
Jawel, ik hou enorm veel van het zoeken naar verrassende palindromen. Een palindroom is een woord dat hetzelfde blijft als je het andersom leest zoals 'lepel' , 'serres', en 'stormrots', ook 'legovogel' vind ik bijzonder goed gevonden. Een iets langer palindroom is: meetsysteem.
Deze ochtend kreeg ik inspiratie voor deze tekst bij het ontdekken van een nieuw palindroom. Ik wilde op deze duistere dag weer eens van deze godverlaten planeet verdwijnen.
Dus ja, de titel van dit verhaal heb ik al, het palindroom: selfmoorddroomfles. Jawel, here's where the story ends. Hoewel ik de afgelopen jaren reeds in het paradijs vertoefde: ik geniet al een kwarteeuw literaire erkenning van Afrika tot in Amerika, heb neuropsychologie en kunstfilosofie mogen studeren, ben dus nog goed bij mijn verstand. Ik ben ook gestopt met roken en drinken waardoor ik me mentaal ijzersterk voel. En tenslotte: ik heb als diehard fan veel mailcontact gehad met mijn idool en levende legende sir Mick Jagger, geloof het of niet. Voor hem schreef ik de afgelopen vijf jaar een 120-tal rolling stoned poems. And he liked it. Ik mag dus niet klagen al doet mijn gekwelde ziel de laatste dagen niets anders.
Want er zijn ook rampzalige dingen gebeurd: dertien dames en heren, appels en peren van de familie Aendenboom zijn lelijk ten val gekomen, op amper enkele jaren tijd. Kunstschilder oom Marc overleed jong door honger, architect oom Luc door drank en oom Ivo, onze sluwe zakenman, heeft zijn beurs geledigd bij goedkope chicks met een dure smaak. Ook al mijn tantes zijn op lugubere wijze uit onze stamboom geplukt. Nee, zij waren geen rotte appels, ze waren gewoon niet bestand tegen de levensstormen, hadden allemaal een te kort lontje en zo was hun goede naam hier in onze stad onherroepelijk verbrand. Het was een vicieuze cirkel, een sneeuwbaleffect dat eindigde in zwarte sneeuw.
Ook de levenstrein van mijn inmiddels overleden vader ontspoorde. Hij was een man met een hoog IQ maar een volleerd alcoholicus en kwam op plaatsen waar hij nooit eerder was geweest. En ik en mijn broer? We zijn bijna rauw verslonden door geldwolven maar we hebben de jungle overleefd, de littekens blijven.
En inderdaad, ook het kwaad is in hoogsteigen persoon verschenen aan mijn vijfenzeventigjarige moeder. Jawel, een stiefzus heeft al ons erfenisgeld gestolen, op een wettelijke en eerlijke manier uiteraard. al werd er soms weleens een blanco blad gesigneerd. Eén troost: de devil in disguise heeft van haar fortuin niet kunnen genieten, ze overleed kort daarna door ziekte. Enkel mijn tachtigjarige moeder heeft ons mentale oorlogskamp overleefd, het is een wonder dat zij nog steeds zonnig kan lachen en goudblond is gebleven.
En nu op deze sombere kille avond is ook mijn tijd gekomen. Ik ben een boeddhist en dus klink ik op een rooskleuriger volgend leven. Dat kàn als ik via mijn fles van de eeuwige rust droom, ja een ware vervloekte dichter richt zichzelf ten gronde. Vaarwel mijn hel?
Maar eerst kijk ik met mijn telescoop nog eens goed naar de sterrennacht en ik bedenk snel: "Ach, ik hou te veel van de 'levensnevel', hey, dat woord is ook een palindroom." Ik zet mijn droomfles terug op mijn nachtkastje en kruip onder de wol. Ontnuchterd glijd ik weg in een vredige diepe hemelse slaap.
-
Claudio - Lid geworden op: 01 mar 2010, 16:11
- Locatie: Sint Niklaas
OCS TO THE WORLD
Zoals mijn duizenden trouwe lezers nu wel al weten, heb ik filosofie en neuro-psychologie gestudeerd . Tijdens deze studies lag mijn focus op de psychische aandoening 'Obsessief Compulsieve Stoornis', afgekort OCS. Ik combineer daarbij de allernieuwste breinkennis met eeuwenlange filosofische inzichten.
OCS, is een psychische aandoening die in de psychologie wordt gecategoriseerd als een angststoornis. In de volksmond wordt deze stoornis nog steeds 'dwangneurose' genoemd, een akelige naam niet? Dat verouderd jargon doet me altijd denken aan krijsende mensen in een dwangbuis en donkere middeleeuwse dolhuizen... brrr.
De aard van de obsessieve onrust kan angst zijn, maar niet altijd. Soms komt er een waangevoel bij: "Ik moet alles perfect doen, anders zal er een verschrikkelijk ongeluk gebeuren." Dat hoor je ze veel te vaak zeggen met een strakke blik, hun geliefden fronsen dan meestal verveeld en bezorgd de wenkbrauwen. Zeer intelligente mensen zijn kwetsbaarder voor deze uitputtende psychische ziekte, hoewel ik als neurofilosoof de term 'psychische ziekte' niet graag gebruik, onze hersenen zijn immers een lichaamsorgaan zoals het hart of de longen.
OCS wordt dus getriggerd door (onbewuste) angst waardoor men gedachten krijgt die men niet van zich af kan zetten (obsessies) en handelingen om de onrust kwijt te raken (compulsies).Men wordt zo al snel het 'slaafje' van z'n eigen tirannieke brein. Voorbeelden zijn vaak controleren of de voordeur gesloten is of het overmatig vaak wassen van de handen.En ja ook de kraan veel te stevig toedraaien, een kostelijke grap want de loodgieter komt nu meer aan huis om de herstellingen te doen, weliswaar onder het streng alziend oog van de controlefreak. Ook kan de handeling of gedachte een gevolg zijn van een te groot verantwoordelijkheidsgevoel. Ik ken archtecten, advocaten en zelfs psychiaters die deze symptomen vertonen. Voor vrienden of familie lijken de handelingen nutteloos en zelfs grappig maar voor de OCS'er zijn ze van levensbelang en pure ernst. En o wee, als je ze tegenhoudt.
Vanuit evolutie-psychologisch perspectief hadden steeds herhaalde rituelen ooit een functie om zich te beschermen tegen natuurrampen, vijanden of onhygiënische omstandigheden . Het zou dus een oerdrift zijn die (nog steeds) in onze genen zit...kijk maar naar sommige voetballers die het groene veld niet betreden zonder tweemaal een kruisteken te maken.
Volgende info komt uit mijn cursussen:
'Uit nieuw onderzoek blijkt dat de hersenactiviteit van OCS-patiënten afwijkt van die van gezonde individuen. Zo vertonen OCS-patiënten in fMRI scans een verhoogde activiteit in de prefrontale schors van de hersenen en nucleus caudatus. Het laatste is een belangrijk motorisch schakelgebied in de basale ganglia dat veel verbindingen heeft met de voorste gebieden in de hersenen. Er zijn eveneens aanwijzingen gevonden uit onderzoek van mens en dier dat OCS- symptomen samenhangen met een dysfunctie van neurotransmittersystemen. De belangrijkste: een tekort van serotonine in basale ganglia'
Ik ben dus van mening dat elke mens in zijn leven weleens in meer of mindere mate aan OCS lijdt. So I send an SOS to the world:
SOS OCS TO THE WORLD !
OCS is een dwangstoornis, die zich in
gedachten manifesteren en rituelen
die men zichzelf persé wil opleggen
Het slot van de voordeur tien keer
gaan controleren of de gasknoppen
checken, pijnlijk tot vele vele keren
Psychologen schatten dat deze ziekte
een prevalentie heeft van twee procent
Maar ik heb de symptomen en oorzaken
goed bestudeerd met een begeleider en
durf te beweren dat alle mensen wel eens
aan OCS lijden: we dwingen onszelf immers
om zo'n huis of zo'n een wagen te bezitten
anders zitten we in een vergeetput te vitten
Vandaar dit gedicht, deze SOS OCS to the
world: stop met materieel vergelijken ! En
laat je niet langer door sociale angst leiden
(c)2026
Zoals mijn duizenden trouwe lezers nu wel al weten, heb ik filosofie en neuro-psychologie gestudeerd . Tijdens deze studies lag mijn focus op de psychische aandoening 'Obsessief Compulsieve Stoornis', afgekort OCS. Ik combineer daarbij de allernieuwste breinkennis met eeuwenlange filosofische inzichten.
OCS, is een psychische aandoening die in de psychologie wordt gecategoriseerd als een angststoornis. In de volksmond wordt deze stoornis nog steeds 'dwangneurose' genoemd, een akelige naam niet? Dat verouderd jargon doet me altijd denken aan krijsende mensen in een dwangbuis en donkere middeleeuwse dolhuizen... brrr.
De aard van de obsessieve onrust kan angst zijn, maar niet altijd. Soms komt er een waangevoel bij: "Ik moet alles perfect doen, anders zal er een verschrikkelijk ongeluk gebeuren." Dat hoor je ze veel te vaak zeggen met een strakke blik, hun geliefden fronsen dan meestal verveeld en bezorgd de wenkbrauwen. Zeer intelligente mensen zijn kwetsbaarder voor deze uitputtende psychische ziekte, hoewel ik als neurofilosoof de term 'psychische ziekte' niet graag gebruik, onze hersenen zijn immers een lichaamsorgaan zoals het hart of de longen.
OCS wordt dus getriggerd door (onbewuste) angst waardoor men gedachten krijgt die men niet van zich af kan zetten (obsessies) en handelingen om de onrust kwijt te raken (compulsies).Men wordt zo al snel het 'slaafje' van z'n eigen tirannieke brein. Voorbeelden zijn vaak controleren of de voordeur gesloten is of het overmatig vaak wassen van de handen.En ja ook de kraan veel te stevig toedraaien, een kostelijke grap want de loodgieter komt nu meer aan huis om de herstellingen te doen, weliswaar onder het streng alziend oog van de controlefreak. Ook kan de handeling of gedachte een gevolg zijn van een te groot verantwoordelijkheidsgevoel. Ik ken archtecten, advocaten en zelfs psychiaters die deze symptomen vertonen. Voor vrienden of familie lijken de handelingen nutteloos en zelfs grappig maar voor de OCS'er zijn ze van levensbelang en pure ernst. En o wee, als je ze tegenhoudt.
Vanuit evolutie-psychologisch perspectief hadden steeds herhaalde rituelen ooit een functie om zich te beschermen tegen natuurrampen, vijanden of onhygiënische omstandigheden . Het zou dus een oerdrift zijn die (nog steeds) in onze genen zit...kijk maar naar sommige voetballers die het groene veld niet betreden zonder tweemaal een kruisteken te maken.
Volgende info komt uit mijn cursussen:
'Uit nieuw onderzoek blijkt dat de hersenactiviteit van OCS-patiënten afwijkt van die van gezonde individuen. Zo vertonen OCS-patiënten in fMRI scans een verhoogde activiteit in de prefrontale schors van de hersenen en nucleus caudatus. Het laatste is een belangrijk motorisch schakelgebied in de basale ganglia dat veel verbindingen heeft met de voorste gebieden in de hersenen. Er zijn eveneens aanwijzingen gevonden uit onderzoek van mens en dier dat OCS- symptomen samenhangen met een dysfunctie van neurotransmittersystemen. De belangrijkste: een tekort van serotonine in basale ganglia'
Ik ben dus van mening dat elke mens in zijn leven weleens in meer of mindere mate aan OCS lijdt. So I send an SOS to the world:
SOS OCS TO THE WORLD !
OCS is een dwangstoornis, die zich in
gedachten manifesteren en rituelen
die men zichzelf persé wil opleggen
Het slot van de voordeur tien keer
gaan controleren of de gasknoppen
checken, pijnlijk tot vele vele keren
Psychologen schatten dat deze ziekte
een prevalentie heeft van twee procent
Maar ik heb de symptomen en oorzaken
goed bestudeerd met een begeleider en
durf te beweren dat alle mensen wel eens
aan OCS lijden: we dwingen onszelf immers
om zo'n huis of zo'n een wagen te bezitten
anders zitten we in een vergeetput te vitten
Vandaar dit gedicht, deze SOS OCS to the
world: stop met materieel vergelijken ! En
laat je niet langer door sociale angst leiden
(c)2026
-
Claudio - Lid geworden op: 01 mar 2010, 16:11
- Locatie: Sint Niklaas
LE CLO-CLOCHARD DE PARIS
Comme un pauvre chien staat
hij nu te bedelen, dicht bij het
paleis waar hij vroeger woonde
als een edele maar hij voelt
geen chagrin alors il mange
du pain sans du boursin maar
wel met een beker rode wijn.
Toch kijkt hij stiekem naar de
hovenieren die met het slijk
der Aarde 'zijn' tuinen sieren.
Ach, het is nu reeds na achten
hij groet de wachters en neemt
de aalmoes uit zijn bolhoed om
er morgen mee te bankieren.
Hij staat dus nog niet in het rood
voelt zich zelfs kapitaalkrachtig.
Oui, ze werken encore...z'n lachspieren !
Comme un pauvre chien staat
hij nu te bedelen, dicht bij het
paleis waar hij vroeger woonde
als een edele maar hij voelt
geen chagrin alors il mange
du pain sans du boursin maar
wel met een beker rode wijn.
Toch kijkt hij stiekem naar de
hovenieren die met het slijk
der Aarde 'zijn' tuinen sieren.
Ach, het is nu reeds na achten
hij groet de wachters en neemt
de aalmoes uit zijn bolhoed om
er morgen mee te bankieren.
Hij staat dus nog niet in het rood
voelt zich zelfs kapitaalkrachtig.
Oui, ze werken encore...z'n lachspieren !
-
Claudio - Lid geworden op: 01 mar 2010, 16:11
- Locatie: Sint Niklaas
I'M BLUE
Die winteravond vertoefde ik in een Parijs cafeetje nabij de Eiffeltoren om naar het WK Voetbal 2022 te kijken op een groot tv-scherm achter de toog. Argentinië en Frankrijk zouden de finale spelen. Al jaren ben ik supporter ik van 'Les Bleus' vanwege mijn Franse roots.
Mijn Normandische vriend Jerom, een gepensioneerde bankbediende, blies die dag 65 kaarsjes uit en ik wilde zijn verjaardag vieren in dat cafeetje samen met een honderdtal supporters. Kinderen wapperden er opgewonden met hun vlaggetjes. Enkele grijze Afrikaanse opa's zwierden hevig met hun wandelstok bij elke aanval van hun voetbalidool Mbappé. Met de twee kachels erbij was het daar hartverwarmend.
Maar Lionel Messi en Angel Di Maria scoorden al snel voor Argentinië 2-0. Even leek het een zeer saaie match te gaan worden. Ik zag de bezorgde blik van de barvrouw: Is het nu al over en out? Maar toen kwam Frankrijk in de slotfase weer in de wedstrijd dankzij twee goals van Kylian Mbappé. Gejuich alom. Tijdens de tweede verlenging scoorden opnieuw Messi en Mbappé elk met een strafschop. Zo prijkte er 3-3 op het bord. Toen moesten er penalty’s worden genomen. De fans rondom mij hielden hun adem in. De vijfentwintigjarige Montiel trapte de beslissende elfmeter binnen. Het stadion in Qatar daverde op zijn grondvesten van Argentijnse vreugde! Les Bleus, Jerom alsook president Macron staarden mistroostig voor zich uit.
Groot feest in Buenos Aires en andere steden. In Frankrijk zorgden relschoppers echter voor grimmige taferelen. Van Parijs tot Lyon liep het lelijk uit de hand.
Toen mijn jarige vriend en ik in die kille mistige nacht weer naar huis reden babbelden we over de bloedstollende voetbalmatch. Plots moest Jerom bruusk remmen voor een rood stoplicht. Een seconde later stond naast ons een blauwe Corvette met... Franse supporters. Uit hun open autoramen klonk luid een song die Jerom en ik graag hoorden en dus zongen wij uit volle borst mee:
I'm blue, da ba dee da ba di
Da ba dee da ba di
Da ba dee da ba di
Het nummer 'I'm blue' werd uitgebracht in 1999. Het was destijds een monsterhit voor de band met de naam 'Eiffel 65'.
Onze avond kon niet meer stuk. Vrolijk zongen wij verder in het Frans: je suis bleu, bleu bleu...
Die winteravond vertoefde ik in een Parijs cafeetje nabij de Eiffeltoren om naar het WK Voetbal 2022 te kijken op een groot tv-scherm achter de toog. Argentinië en Frankrijk zouden de finale spelen. Al jaren ben ik supporter ik van 'Les Bleus' vanwege mijn Franse roots.
Mijn Normandische vriend Jerom, een gepensioneerde bankbediende, blies die dag 65 kaarsjes uit en ik wilde zijn verjaardag vieren in dat cafeetje samen met een honderdtal supporters. Kinderen wapperden er opgewonden met hun vlaggetjes. Enkele grijze Afrikaanse opa's zwierden hevig met hun wandelstok bij elke aanval van hun voetbalidool Mbappé. Met de twee kachels erbij was het daar hartverwarmend.
Maar Lionel Messi en Angel Di Maria scoorden al snel voor Argentinië 2-0. Even leek het een zeer saaie match te gaan worden. Ik zag de bezorgde blik van de barvrouw: Is het nu al over en out? Maar toen kwam Frankrijk in de slotfase weer in de wedstrijd dankzij twee goals van Kylian Mbappé. Gejuich alom. Tijdens de tweede verlenging scoorden opnieuw Messi en Mbappé elk met een strafschop. Zo prijkte er 3-3 op het bord. Toen moesten er penalty’s worden genomen. De fans rondom mij hielden hun adem in. De vijfentwintigjarige Montiel trapte de beslissende elfmeter binnen. Het stadion in Qatar daverde op zijn grondvesten van Argentijnse vreugde! Les Bleus, Jerom alsook president Macron staarden mistroostig voor zich uit.
Groot feest in Buenos Aires en andere steden. In Frankrijk zorgden relschoppers echter voor grimmige taferelen. Van Parijs tot Lyon liep het lelijk uit de hand.
Toen mijn jarige vriend en ik in die kille mistige nacht weer naar huis reden babbelden we over de bloedstollende voetbalmatch. Plots moest Jerom bruusk remmen voor een rood stoplicht. Een seconde later stond naast ons een blauwe Corvette met... Franse supporters. Uit hun open autoramen klonk luid een song die Jerom en ik graag hoorden en dus zongen wij uit volle borst mee:
I'm blue, da ba dee da ba di
Da ba dee da ba di
Da ba dee da ba di
Het nummer 'I'm blue' werd uitgebracht in 1999. Het was destijds een monsterhit voor de band met de naam 'Eiffel 65'.
Onze avond kon niet meer stuk. Vrolijk zongen wij verder in het Frans: je suis bleu, bleu bleu...