Verhalen uit de wereld
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
krakje en assa'ke,
heel mooi wat ik mocht vinden hoor, prachtige pauwstaarten en een prachtig boeket.
Van harte bedankt!
bo'ke,
een blije verrassing de foto van Istvàn, zo moch ik hem leren kennen in Budapest
zeer bedankt!
vervolg....
Nog een aantal gebeurtenissen uit “Een zwerver voor God” die mij diep beïndrukten:
Het aantal weeskinderen groeide gestadig aan. Een jonge weduwe met drie kleine kinderen werd bedolven onder een torenhoge steenkolenmassa, de kinderen werden naar Stefaan gebracht, het jongste een maand oud. Waar melk gevonden voor de baby? Laat op de avond toen hij zich op straat bevond hoorde Stefaan het geluid van een koe. De koe stond in een donkere hoek in een woonkamer en baarde de eigenares veel zorgen. Stefaan vertelde over de baby en kon naar huis trekken met een fles verse melk.
“Ik wist het wel dat als God baby’s schept Hij ook voor melk moet zorgen. Hoe vaak reeds kon ik vaststellen dat God die de vogels des hemels voedt, ook zorgt draagt voor berooide kinderen” zei Stefaan.
Op een keer was Stefaan met enkele van de oudste weeskinderen op zoek naar een dennenboompje om Kerstmis te vieren. Ze botsen op een half afgewerkt gebouw met een aantal grote zakken cement en gebluste kalk.
Opeens kwam er een wachter te voorschijn. Bleek dat daar een uitzendpost moest komen voor het leger maar de oorlog had de bouwwerken onderbroken. "Er is al veel weggesleept door Duitsers, Russen en ook Hongaren" zei de wachter.
“Wat zou ik dat materiaal goed kunnen gebruiken” zei Stefaan want zijn weeshuis was alweer te klein.
“Als de Minister van Landsverdediging het toestaat, kan men voor mijn part hier alles weghalen, maar daar komt niets van” zei de wachter met een grijns.
Stefaan aarzelde niet en trok de volgende dag naar de Minister. Hij vertelde er zijn problemen, hij kreeg waarempel de toelating alles weg te slepen. Hoe hebben wij toen de Heer bedankt voor zijn kerstgeschenk schreef Stefaan.
Met de grotere kinderen begon al spoedig het afbraakwerk en het vervoer van het zo kostbaar materiaal. Eigenhandig bouwden ze een nieuwe thuis.
Op een dag brachten twee politiemannen een tienjarige jongetje dat aan de handen geboeid was. “Met deze vagebond weten wij niet meer wat aan te vangen. Hij was al in een verbeteringsgesticht en in een asiel, maar overal loopt hij weg. Wat moeten we er mee doen” vroegen de politiemannen.
“Kom, maak maar vlug die boeien los” antwoordde Stefaan. De jongen zag er heel ellendig uit, barvoets, gekleed in vodden, ongewassen en een verwarde zwarte haardos.
Zijn ouders had hij nooit gekend, hij leefde op straat.
Het huis van de arendjongskens was een thuis, geen instituut, geen gesloten deuren.
Iedereen voelde er zich thuis, ook deze jongen liep niet weg maar vroeg aan Stefaan “ik mis mijn vrienden, ik zou zo graag hebben dat ze hier ook mogen komen wonen”.
“Wel” antwoordde Stefaan, “als je je hier thuis voelt, dan gaan we samen de anderen ook naar hier halen”
Een tijd later kwamen de twee politiemannen kijken hoe het verlopen was met de jongen, “zeker al weggelopen?” Pityu, zo heette de jongen, zat in de studiezaal. De politiemannen herkenden hem niet.
“Is dat die vagebond, hij is een heel andere jongen geworden, hoe hebt u dat klaargespeeld?”“
ik niet maar de invloed van de omgeving, en ook Jezus, want vandaag deed de jongen zijn eerste Communie” zei Stefaan.
Enkele weken later was het Sinterklaas, Stefaan trok naar Pest vergezeld met drie kinderen waaronder Pityu. Eerst keken ze wat rond in de winkels of ze wat snoep konden kopen maar er lag niet veel en veel te duur. Algauw trokken ze naar de krottenwijk en werden omringd door de straatjongens. “Waar heb je die nette kleren en schoenen vandaan?” vroegen ze Pityu.
Een vrouw riep Stefaan binnen en vroeg “ben jij een katholiek priester? Ik hoorde dat Pityu bij u is en dat hij het goed stelt”
"En nu kom ik zijn kameraden halen” zei Stefaan. “Wil u echt deze kinderen meenemen?” vroeg de vrouw ongelovig.
“Ik zou alle weeskinderen uit een troosteloze omgeving willen weghalen”
De vrouw ging even rondkijken, ze kwamen in rij er waren er 16.
Met de trein reisden ze terug, Stefaan had niet het geld om voor elk een ticket te kopen.
De controleur glimlachte even “u bent die priester die wezen opneemt? “ Hij liet hen gratis meerijden.
Maar nu kwamen de zorgen, waar iedereen een plaats te geven? Ook Mamie en Kismama, die voor de kinderen hielpen zorgen, waren in paniek. Waar gaan we de kinderen leggen? Waar halen we lakens en dekens? En er is deze avond niets anders dan boekweitpap, er is niets meer van voorraad.
Stefaan bad: “Onze Lieve Heer, Moeder Maria, nu moèt je ons helpen. Het zijn toch ook uw kinderen!”
Ineens hoorden ze zwaar motorgeronk, het was een vrachtwagen met een zending uit Vlaanderen, 30 bedden, 30 matrassen, 60 dekens, 4 kisten klederen, 12 kisten conserven, voedingswaren, chocolade en cacao. En dit was nog maar een deel van de zending want er was een ganse treinwagon aangekomen.
En weer wees Stefaan het op de Voorzienigheid!
Wordt vervolgd…..
heel mooi wat ik mocht vinden hoor, prachtige pauwstaarten en een prachtig boeket.
Van harte bedankt!
bo'ke,
een blije verrassing de foto van Istvàn, zo moch ik hem leren kennen in Budapest
zeer bedankt!vervolg....
Nog een aantal gebeurtenissen uit “Een zwerver voor God” die mij diep beïndrukten:
Het aantal weeskinderen groeide gestadig aan. Een jonge weduwe met drie kleine kinderen werd bedolven onder een torenhoge steenkolenmassa, de kinderen werden naar Stefaan gebracht, het jongste een maand oud. Waar melk gevonden voor de baby? Laat op de avond toen hij zich op straat bevond hoorde Stefaan het geluid van een koe. De koe stond in een donkere hoek in een woonkamer en baarde de eigenares veel zorgen. Stefaan vertelde over de baby en kon naar huis trekken met een fles verse melk.
“Ik wist het wel dat als God baby’s schept Hij ook voor melk moet zorgen. Hoe vaak reeds kon ik vaststellen dat God die de vogels des hemels voedt, ook zorgt draagt voor berooide kinderen” zei Stefaan.
Op een keer was Stefaan met enkele van de oudste weeskinderen op zoek naar een dennenboompje om Kerstmis te vieren. Ze botsen op een half afgewerkt gebouw met een aantal grote zakken cement en gebluste kalk.
Opeens kwam er een wachter te voorschijn. Bleek dat daar een uitzendpost moest komen voor het leger maar de oorlog had de bouwwerken onderbroken. "Er is al veel weggesleept door Duitsers, Russen en ook Hongaren" zei de wachter.
“Wat zou ik dat materiaal goed kunnen gebruiken” zei Stefaan want zijn weeshuis was alweer te klein.
“Als de Minister van Landsverdediging het toestaat, kan men voor mijn part hier alles weghalen, maar daar komt niets van” zei de wachter met een grijns.
Stefaan aarzelde niet en trok de volgende dag naar de Minister. Hij vertelde er zijn problemen, hij kreeg waarempel de toelating alles weg te slepen. Hoe hebben wij toen de Heer bedankt voor zijn kerstgeschenk schreef Stefaan.
Met de grotere kinderen begon al spoedig het afbraakwerk en het vervoer van het zo kostbaar materiaal. Eigenhandig bouwden ze een nieuwe thuis.
Op een dag brachten twee politiemannen een tienjarige jongetje dat aan de handen geboeid was. “Met deze vagebond weten wij niet meer wat aan te vangen. Hij was al in een verbeteringsgesticht en in een asiel, maar overal loopt hij weg. Wat moeten we er mee doen” vroegen de politiemannen.
“Kom, maak maar vlug die boeien los” antwoordde Stefaan. De jongen zag er heel ellendig uit, barvoets, gekleed in vodden, ongewassen en een verwarde zwarte haardos.
Zijn ouders had hij nooit gekend, hij leefde op straat.
Het huis van de arendjongskens was een thuis, geen instituut, geen gesloten deuren.
Iedereen voelde er zich thuis, ook deze jongen liep niet weg maar vroeg aan Stefaan “ik mis mijn vrienden, ik zou zo graag hebben dat ze hier ook mogen komen wonen”.
“Wel” antwoordde Stefaan, “als je je hier thuis voelt, dan gaan we samen de anderen ook naar hier halen”
Een tijd later kwamen de twee politiemannen kijken hoe het verlopen was met de jongen, “zeker al weggelopen?” Pityu, zo heette de jongen, zat in de studiezaal. De politiemannen herkenden hem niet.
“Is dat die vagebond, hij is een heel andere jongen geworden, hoe hebt u dat klaargespeeld?”“
ik niet maar de invloed van de omgeving, en ook Jezus, want vandaag deed de jongen zijn eerste Communie” zei Stefaan.
Enkele weken later was het Sinterklaas, Stefaan trok naar Pest vergezeld met drie kinderen waaronder Pityu. Eerst keken ze wat rond in de winkels of ze wat snoep konden kopen maar er lag niet veel en veel te duur. Algauw trokken ze naar de krottenwijk en werden omringd door de straatjongens. “Waar heb je die nette kleren en schoenen vandaan?” vroegen ze Pityu.
Een vrouw riep Stefaan binnen en vroeg “ben jij een katholiek priester? Ik hoorde dat Pityu bij u is en dat hij het goed stelt”
"En nu kom ik zijn kameraden halen” zei Stefaan. “Wil u echt deze kinderen meenemen?” vroeg de vrouw ongelovig.
“Ik zou alle weeskinderen uit een troosteloze omgeving willen weghalen”
De vrouw ging even rondkijken, ze kwamen in rij er waren er 16.
Met de trein reisden ze terug, Stefaan had niet het geld om voor elk een ticket te kopen.
De controleur glimlachte even “u bent die priester die wezen opneemt? “ Hij liet hen gratis meerijden.
Maar nu kwamen de zorgen, waar iedereen een plaats te geven? Ook Mamie en Kismama, die voor de kinderen hielpen zorgen, waren in paniek. Waar gaan we de kinderen leggen? Waar halen we lakens en dekens? En er is deze avond niets anders dan boekweitpap, er is niets meer van voorraad.
Stefaan bad: “Onze Lieve Heer, Moeder Maria, nu moèt je ons helpen. Het zijn toch ook uw kinderen!”
Ineens hoorden ze zwaar motorgeronk, het was een vrachtwagen met een zending uit Vlaanderen, 30 bedden, 30 matrassen, 60 dekens, 4 kisten klederen, 12 kisten conserven, voedingswaren, chocolade en cacao. En dit was nog maar een deel van de zending want er was een ganse treinwagon aangekomen.
En weer wees Stefaan het op de Voorzienigheid!
Wordt vervolgd…..
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
krakje - Lid geworden op: 01 sep 2004, 21:16
- Locatie: Heist op den Berg
een fijne gezellige zaterdag,
hier al de hele dag snipsneeuw, en koud,
hou je warm en de groetjes van krakje
afbeelding uit plaatjesforum
heb met nieuwsgierigheid verder gelezen,
dat moet een heilige geweest zijn, zo zijn er niet veel
in deze harde wereld, het zijn zo'n mensen die ze op handen moeten dragen
ik hou van het leven, het is jou maar eenmaal gegeven.
.-
Bosrankje - Lid geworden op: 20 dec 2005, 20:42
- Locatie: Antwerpen
De lente fee is verdwaald...hopelijk vindt ze vlug haar
weg terug
Lieve Gustilpe,
Zoals gewoonlijk, hebben wij met veel interesse en
bewondering, je boeiend relaas gelezen en wachten
op het vervolg !
Lieve groetjes in vrede, vreugde en vriendschap
Alter en Rankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
lieve mensen,
krakje, Monika, Jeanandrina, rankje, Norman, Yna, neske,
heel blij dat jullie er waren met lieve woorden, mooie prenten, voor het lezen...
Heel erg bedankt!
Lieve zonnige groetjes,
gustilpe
..... vervolg
1948: meer en meer christelijke instellingen werden in beslag genomen door de Communistische overheid. Ofschoon de bescherming van België Stefaan door de ambassadeur verzekerd was, voelde hij dat de dreiging van staatsovername in de lucht ging. En toch werd Stefaan genoopt weer uit te breiden want het aantal wezen groeide steeds maar aan, hij droomde van een nieuw weeshuis met verdiepingen.
Een vriend architect tekende het plan, de stad keurde het goed. Stefaan had besloten niet te wijken voor de overheid en tot tegenaanval over te gaan, hij maakte overal bekend dat hij een nieuw weeshuis ging bouwen. De bisschop bekeek zijn plan en zei glimlachend “al goed en wel maar waar haal je het geld vandaan?”
Stefaan vloog naar België, preekte in de kerken, gaf voordrachten in scholen en instellingen. Overal een massa volk, hartelijkheid en edelmoedige steun. Hij was uitgeput van het reizen en spreken maar er was geen tijd om te rusten. Hij kwam terug in Budapest aan met duizenden dollars. Hij ging naar de architect en vroeg hem bouwmaterialen te bestellen, die bijna nergens meer te krijgen waren. Maar toen de architect de grote som dollars zag zei hij: “je kan alles krijgen wat je nodig hebt”.
Een maand later was alles ter plaatse. De Arendjongskens hadden het zwaar alles over te laden, het werd een onvoorzienbare hoop, daardoor hadden ze een wolvenhonger. Goddank kwamen er vele voedselpaketten uit Amerika, Zwitserland en Denemarken.
Ze waren net een grote kuil aan het graven om er kalk in te bewaren toen er een man met aktentas aankwam, hij riep indrukwekkend naar beneden:
“Het gaat over de overname van het weeshuis door de staat. U ondertekent een verklaring en alles blijft als voorheen. Als directeur krijgt u een staatswedde en ook hulp voor de kinderen”.
De prijs ervoor was verandering in het opvoedingsysteem en zeker geen godsdienst meer.
Stefaan voelde het als een steek in zijn hart, zijn Arendjongskens werden ernstig bedreigd.
Stefaan werd ziek door uitputting maar van rusten wou hij niet weten.
Intussen hoorde hij over de donderwolken die de Kerk in Hongarije bedreigden. Er werd meer en meer over de nationalisatie van scholen, ziekenhuizen, instellingen gesproken tot uiteindelijk enkel dit weeshuis overbleef maar dat bleef niet duren.
Meer en meer werden de Arendjongskens door verdachte personen geschaduwd. Stefaan ging niet meer alleen uit maar altijd vergezeld door twee of drie van zijn arendjongskens.
De zomervakantie begon en daarmee zou de bouw van het nieuwe weeshuis startten. Als een bom kwam het bericht dat de vergunning werd ingetrokken.
Niet lang daarna terwijl Stefaan met een aantal kinderen aan het Balaton meer kampeerde, kwam het bericht dat er een commisie geweest was, men had de deuren verzegeld en het tehuis tot staatseigendom verklaard.
“Het werk van de kinderen, Arendjongskens genaamd, wordt gelikwideerd. Dit besluit wordt dadelijk van kracht. Reden van de likwikdatie: weeshuizen zijn niet nodig; de Hongaarse Volksrepubliek draagt zelf zorg voor de verlaten weeskinderen"
Budapest, 5 augustus 1949
Slechts enkele lijntjes hadden Stefaan’s jarenlang zwoegen vernield. Het was het doodvonnis van zijn werk. De Sasis, oudste kinderen schreven een verzoek aan de Minister die besliste over het lot van 240 verlaten weeskinderen. Uiteindelijk werd verkregen dat het tehuis nog twee weken mocht openblijven. De grote Sasi-familie was zo sterk samengegroeid dat ze eensgezind tot vele offers bereid was maar het heeft niet mogen zijn.
Kort daarna werd Istvàn aangehouden, ook zijn kruisweg was begonnen. Ik ga de hele kruisweg hier niet beschrijven maar een kruisweg wàs het.
Keer op keer werd Stefaan verhoord. De ondervragers wilden weten met welke middelen hij de wezen had onderhouden en van waar het geld kwam om een kerk en een weeshuis te bouwen. Stefaan zei dat hij dat allemaal had kunnen verwezenlijken met giften.
“Vanwaar kwamen die giften” vroeg een van de ondervragers.
"De firma’s en de mensen zonden mij voedingswaren maar de grootste hulp kwam uit België” zei Stefaan.
Volgens de autoriteiten kon het niet dat de Belgen zoveel giften en geld stuurden zonder tegenprestatie, maar uit christelijke naastenliefde. In de gevangenis waren nog een heel aantal politieke gevangenen tegen wie men geen beschuldiging kon inbrengen en toch werden ze naar een interneringskamp gestuurd. Stefaan werd beschuldigd van spionage.
De enige misdaad van Istvàn was eigenlijk zijn godsdienstige overtuiging.
Wordt vervolgd….
krakje, Monika, Jeanandrina, rankje, Norman, Yna, neske,
heel blij dat jullie er waren met lieve woorden, mooie prenten, voor het lezen...
Heel erg bedankt!
Lieve zonnige groetjes,
gustilpe
..... vervolg
1948: meer en meer christelijke instellingen werden in beslag genomen door de Communistische overheid. Ofschoon de bescherming van België Stefaan door de ambassadeur verzekerd was, voelde hij dat de dreiging van staatsovername in de lucht ging. En toch werd Stefaan genoopt weer uit te breiden want het aantal wezen groeide steeds maar aan, hij droomde van een nieuw weeshuis met verdiepingen.
Een vriend architect tekende het plan, de stad keurde het goed. Stefaan had besloten niet te wijken voor de overheid en tot tegenaanval over te gaan, hij maakte overal bekend dat hij een nieuw weeshuis ging bouwen. De bisschop bekeek zijn plan en zei glimlachend “al goed en wel maar waar haal je het geld vandaan?”
Stefaan vloog naar België, preekte in de kerken, gaf voordrachten in scholen en instellingen. Overal een massa volk, hartelijkheid en edelmoedige steun. Hij was uitgeput van het reizen en spreken maar er was geen tijd om te rusten. Hij kwam terug in Budapest aan met duizenden dollars. Hij ging naar de architect en vroeg hem bouwmaterialen te bestellen, die bijna nergens meer te krijgen waren. Maar toen de architect de grote som dollars zag zei hij: “je kan alles krijgen wat je nodig hebt”.
Een maand later was alles ter plaatse. De Arendjongskens hadden het zwaar alles over te laden, het werd een onvoorzienbare hoop, daardoor hadden ze een wolvenhonger. Goddank kwamen er vele voedselpaketten uit Amerika, Zwitserland en Denemarken.
Ze waren net een grote kuil aan het graven om er kalk in te bewaren toen er een man met aktentas aankwam, hij riep indrukwekkend naar beneden:
“Het gaat over de overname van het weeshuis door de staat. U ondertekent een verklaring en alles blijft als voorheen. Als directeur krijgt u een staatswedde en ook hulp voor de kinderen”.
De prijs ervoor was verandering in het opvoedingsysteem en zeker geen godsdienst meer.
Stefaan voelde het als een steek in zijn hart, zijn Arendjongskens werden ernstig bedreigd.
Stefaan werd ziek door uitputting maar van rusten wou hij niet weten.
Intussen hoorde hij over de donderwolken die de Kerk in Hongarije bedreigden. Er werd meer en meer over de nationalisatie van scholen, ziekenhuizen, instellingen gesproken tot uiteindelijk enkel dit weeshuis overbleef maar dat bleef niet duren.
Meer en meer werden de Arendjongskens door verdachte personen geschaduwd. Stefaan ging niet meer alleen uit maar altijd vergezeld door twee of drie van zijn arendjongskens.
De zomervakantie begon en daarmee zou de bouw van het nieuwe weeshuis startten. Als een bom kwam het bericht dat de vergunning werd ingetrokken.
Niet lang daarna terwijl Stefaan met een aantal kinderen aan het Balaton meer kampeerde, kwam het bericht dat er een commisie geweest was, men had de deuren verzegeld en het tehuis tot staatseigendom verklaard.
“Het werk van de kinderen, Arendjongskens genaamd, wordt gelikwideerd. Dit besluit wordt dadelijk van kracht. Reden van de likwikdatie: weeshuizen zijn niet nodig; de Hongaarse Volksrepubliek draagt zelf zorg voor de verlaten weeskinderen"
Budapest, 5 augustus 1949
Slechts enkele lijntjes hadden Stefaan’s jarenlang zwoegen vernield. Het was het doodvonnis van zijn werk. De Sasis, oudste kinderen schreven een verzoek aan de Minister die besliste over het lot van 240 verlaten weeskinderen. Uiteindelijk werd verkregen dat het tehuis nog twee weken mocht openblijven. De grote Sasi-familie was zo sterk samengegroeid dat ze eensgezind tot vele offers bereid was maar het heeft niet mogen zijn.
Kort daarna werd Istvàn aangehouden, ook zijn kruisweg was begonnen. Ik ga de hele kruisweg hier niet beschrijven maar een kruisweg wàs het.
Keer op keer werd Stefaan verhoord. De ondervragers wilden weten met welke middelen hij de wezen had onderhouden en van waar het geld kwam om een kerk en een weeshuis te bouwen. Stefaan zei dat hij dat allemaal had kunnen verwezenlijken met giften.
“Vanwaar kwamen die giften” vroeg een van de ondervragers.
"De firma’s en de mensen zonden mij voedingswaren maar de grootste hulp kwam uit België” zei Stefaan.
Volgens de autoriteiten kon het niet dat de Belgen zoveel giften en geld stuurden zonder tegenprestatie, maar uit christelijke naastenliefde. In de gevangenis waren nog een heel aantal politieke gevangenen tegen wie men geen beschuldiging kon inbrengen en toch werden ze naar een interneringskamp gestuurd. Stefaan werd beschuldigd van spionage.
De enige misdaad van Istvàn was eigenlijk zijn godsdienstige overtuiging.
Wordt vervolgd….
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
krakje - Lid geworden op: 01 sep 2004, 21:16
- Locatie: Heist op den Berg
nog koud maar beternis op komst;
groetjes van krakje,
afbeelding van norman
ja als er een partij hetzij wie het ook zijn,
die over alles baas willen zijn, dat is nooit goed,
ik hou van het leven, het is jou maar eenmaal gegeven.