We waren filmfanaten. Een acteur of actrice die ons aansprak, een
warme locatie, een regisseur die we meenden te kennen ... en we waren
weg.
Nu zijn we kieskeuriger. We houden nog evenveel als vroeger van een
film in een echte zaal, geprojecteerd op een echt doek, met de gaafste
muziek die uit alle hoeken onze oren beroert. Maar zoals het woord zegt:
we werden kieskeurig want we kiezen keuriger.
De normen om ons nog te verplaatsen zijn streng.
Hoe gaan we te werk?
We vergelijken altijd drie filmrecensenten in evenveel gerenomeerde
bladen. De film moet bij alle drie minstens drie sterren krijgen; dat is
een eerste te doorstane proef.
Daarna komt het scenario. Thrillers, detectives, oorlogsfilms, geweld-
scenes vallen uit de boot.
Na deze twee noodzakelijke voorwaarden blijven er weinig films over.
Het gebeurde al eens dat een film vier sterren kreeg van criticus A en
amper vermeld werd bij criticus B. Gingen we toch kijken om onze eigen
mening te toetsen, dan kwamen we meestal bedrogen uit. Vanwaar de
vier sterren en vanwaar het ongemoeid laten?
En nu was er 'un prophète'!
Alom bejubbeld; sterren in overvloed.
Toch gingen we niet want het onderwerp sprak ons niet in het minst aan:
'een kruimeldief komt in de gevangenis terecht en werkt er zich op, tegen
de gangsterbazen in, tot hoofd van een bende'. Niks voor ons dus.
Men bleef echter overal met lof zwaaien.
En nu wordt het de Franse inzending voor de Oscar van beste niet-Engels-
talige film. Ik las woordelijk: 'de Belgische inzending maakt geen kans
tegen een dergelijk meesterwerk'.
Wat is de Belgische bijdrage?
" De helaasheid der dingen".
Het boek vond ik prachtig, al zag ik er niet meteen een film uit te distil-
leren. Maar hij is er, komt uit in oktober en gaat naar L.A. voor minstens
een Oscar-nominatie. Alhoewel, er is 'un prophète' die iedereen met
lege handen naar huis zal sturen ...
Tegen onze degelijke criteria om een film te gaan bekijken in, zijn we
hem toch gaan zien.
Twee uren vechten, moorden, bloed, geweld ... dat was het. Dan verlie-
ten we de zaal. Misschien lag het meesterlijke, het sublieme in de laatste
dertig minuten die nog moesten komen. Het mag, voor mij niet gelaten.
Nooit ondergaan we nog een 'de hemel ingeprezen film' waarvan het
scenario ons niet kan bekoren.
Word ik te oud om nog echte kunst te onderkennen?
Word ik wereldvreemd als ik 'un prophète' niet kan proeven, waarderen?
Dan is het maar zo. Beste regisseurs, draaien jullie maar verder.
Ik zou mezelf nu moeten beklagen doch doe het lekker niet - zeker niet.
Er is nog zoveel moois en waardevols om te genieten.
katrijn2
warme locatie, een regisseur die we meenden te kennen ... en we waren
weg.
Nu zijn we kieskeuriger. We houden nog evenveel als vroeger van een
film in een echte zaal, geprojecteerd op een echt doek, met de gaafste
muziek die uit alle hoeken onze oren beroert. Maar zoals het woord zegt:
we werden kieskeurig want we kiezen keuriger.
De normen om ons nog te verplaatsen zijn streng.
Hoe gaan we te werk?
We vergelijken altijd drie filmrecensenten in evenveel gerenomeerde
bladen. De film moet bij alle drie minstens drie sterren krijgen; dat is
een eerste te doorstane proef.
Daarna komt het scenario. Thrillers, detectives, oorlogsfilms, geweld-
scenes vallen uit de boot.
Na deze twee noodzakelijke voorwaarden blijven er weinig films over.
Het gebeurde al eens dat een film vier sterren kreeg van criticus A en
amper vermeld werd bij criticus B. Gingen we toch kijken om onze eigen
mening te toetsen, dan kwamen we meestal bedrogen uit. Vanwaar de
vier sterren en vanwaar het ongemoeid laten?
En nu was er 'un prophète'!
Alom bejubbeld; sterren in overvloed.
Toch gingen we niet want het onderwerp sprak ons niet in het minst aan:
'een kruimeldief komt in de gevangenis terecht en werkt er zich op, tegen
de gangsterbazen in, tot hoofd van een bende'. Niks voor ons dus.
Men bleef echter overal met lof zwaaien.
En nu wordt het de Franse inzending voor de Oscar van beste niet-Engels-
talige film. Ik las woordelijk: 'de Belgische inzending maakt geen kans
tegen een dergelijk meesterwerk'.
Wat is de Belgische bijdrage?
" De helaasheid der dingen".
Het boek vond ik prachtig, al zag ik er niet meteen een film uit te distil-
leren. Maar hij is er, komt uit in oktober en gaat naar L.A. voor minstens
een Oscar-nominatie. Alhoewel, er is 'un prophète' die iedereen met
lege handen naar huis zal sturen ...
Tegen onze degelijke criteria om een film te gaan bekijken in, zijn we
hem toch gaan zien.
Twee uren vechten, moorden, bloed, geweld ... dat was het. Dan verlie-
ten we de zaal. Misschien lag het meesterlijke, het sublieme in de laatste
dertig minuten die nog moesten komen. Het mag, voor mij niet gelaten.
Nooit ondergaan we nog een 'de hemel ingeprezen film' waarvan het
scenario ons niet kan bekoren.
Word ik te oud om nog echte kunst te onderkennen?
Word ik wereldvreemd als ik 'un prophète' niet kan proeven, waarderen?
Dan is het maar zo. Beste regisseurs, draaien jullie maar verder.
Ik zou mezelf nu moeten beklagen doch doe het lekker niet - zeker niet.
Er is nog zoveel moois en waardevols om te genieten.
katrijn2
