Hoe vaders evolueren tot grootvader.
( vervolg op Mijn vader )
Onze familie had een traditie van meisjes.
Ik heb drie zussen en maar één broer
Er zijn ook meer nichtjes dan neefjes.
Toen de vier meisjes ieder een vriend
en toekomstige bruidegom
mee naar huis brachten, was dat voor mijn
vader een welkome afwisseling op het
vijf meisjes-huis, mijn moeder inbegrepen.
De sfeer is altijd goed geweest, zowel
tussen de schoonbroers onderling,
alsook tussen hen en mijn vader.
Ik schrijf wel was, want niet alleen
mijn vader is naar het Vaderhuis weergekeerd,
maar ook drie van de vier schoonzonen
zijn hem reeds gevolgd.
Het eerste kleinkind van mijn ouders was…
een meisje..,nummer twee en drie...meisjes.
En dan augustus 1972 werd onze eerste zoon,
tevens hun eerste kleinzoon geboren.
Mijn vader was heel gelukkig, zeker omdat
hij peter mocht zijn.
Hij had zo graag één van zijn doopnamen meegegeven
– Jefke –
maar wij droomden al langer van – Kris –
Het werd Kris.
Vava en Kris trokken graag en veel met elkaar op.
Kris, die heel leergierig was had in vava een bovenste beste verteller en leraar gevonden.
In de gesloten drukkerij, waar
nog enkele oude persen waren blijven staan
trokken vava en Kris zich dikwijls terug.
Dan leerde vava aan zijn kleinzoon
hoe de boekdrukkunst was ontstaan,
over letters in lood en zelfs in hout.
Hij toonde hem hoe je woorden en
lijnen kon zetten en zo een heel verhaal vertellen.
Hij nam hem mee naar het Plantijn Moretus museum,
zoals hij dat vroeger met ons deed.
Ook de winkel bleef na de pensionering
van mijn ouders gesloten,
maar de prachtige houten schabben en laden
waren blijven staan.
Daar speelden de kleinkinderen dan winkeltje,
met nog wat overgebleven schriften,
potloden en gekleurd tekenpapier.
En ze mochten tellen op de oude rekenmachine.
Nooit kwamen onze kinderen naar huis
zonder armen vol knipsels, papier en kartonresten.
Al droeg ik mijn vader steeds op niets meer mee te geven,
omdat het mij hier thuis stilaan boven de oren groeide.
Als we met de families samen kwamen
bij één van de kinderen thuis,
was vava al gauw omringd door al zijn
kleinkinderen 10 in totaal,
waarvan maar 3 jongens
( maar geen enkele die de familienaam – die al zo zeldzaam is verderzet.)
en hij...mijn vader begon te vertellen.
Uren lang luisterden zij geboeid.
Je kon echt niet zeggen wie er het meeste van genoot.
Mooie herinneringen die mij een warm gevoel geven – en
dat is heus niet van mijn werk in de tuin
– dat ik nu afwissel
met een half uurtje aan de pc -
Als je het voelt kriebelen dan moet je...typen en een
verhaaltje schrijven,
niet zo maar een verhaaltje, maar een
dat echt gebeurd is.
Nog even overlezen en dan terug de tuin in.
Bedankt vake, bedankt vava!!!
Ik heb je heel graag gezien.
Je oudste dochter - Mieke
6 mei 2006
