Spinsels van Alterego (2)

[Bosrankje]

[Alterego1]

[Alterego1]

.....
.....

'De toekomst van Vlaanderen ligt niet in het vormen van een eigen staat. Die komt twee eeuwen te laat'

'De toekomst van Vlaanderen ligt niet in het vormen van een eigen staat. Die komt twee eeuwen te laat,' vindt minister van Staat Mark Eyskens. 'De toekomst van Vlaanderen ligt in het versterken van een taalkundige gemeenschap met Nederland.'

De ijver voor het Vlaams, als een taal die verschilt van het standaard Nederlands, heeft natuurlijk iets aandoenlijks: de verdediging van het eigen nest met zijn eigen, herkenbare warmte, ook vanuit mond en keel. Laat het establishment maar beweren dat 'de wereld ons dorp' is geworden. Het tegenovergestelde is natuurlijk waar: 'ons dorp is nog steeds onze wereld'. Eigen volk eerst, wat we zelf doen, doen we beter, liefst niet te veel buitenlandse invloeden en talen, laat staan buitenlanders die onze eigen beschaving, zo moeizaam opgetrokken rond de kerktoren, belagen en verbasteren. Multiculturaliteit is immers een variante van Ebola.
'Leve het economisch en cultureel protectionisme'

Al deze houdingen zijn perfect psychologisch verklaarbaar en hebben te maken met het oestercomplex, waarbij de oester haar schelp sluit als zij een vreemde en dus vervreemdende bedreiging voelt. Voeg daaraan toe het complex van de grotbewoner en je zit in het meest huiselijke nationalisme, de vendelzwaaiende vereniging van al diegenen die op wandelafstand van elkaar geboren en getogen zijn. Met als toetje een tussentaaltje. Zo worden we natuurlijk een tussenlandje, schattig gelegen tussen de Schelde en de Dijle. Wat een hart verheffend perspectief als bekroning van 150 jaar Vlaamse beweging! August Vermeylen zei dat wij Vlamingen moeten zijn om Europeanen te worden. Foei! We moeten terug de Belgische frank invoeren als triomf van het neoflamingantisme - zo bleek uit een enquête bij jonge Vlamingen - wachtend op de dageraad dat het een Vlaamse frank zal worden.

Dat is de boodschap. Uiterst links wil de goederen en diensten uit het buitenland buiten houden; uiterst rechts wil de mensen uit het buitenland ginder houden. Même combat. Contraria complementa sunt. Leve het economisch en cultureel protectionisme. En dat alles meesmuilend verteld in ons eigen Vloms taaltje dat zich eindelijk durft af te zetten tegen wat die pretentieuze Hollanders boven de Moerdijk al eeuwen brabbelen.
'Er bestaat maar één ras, namelijk de mensheid'

Mag het ook wat ernstiger? Het debat over een eigen Vlaamse taal heeft, veel meer dan een culturele, vooral een politieke betekenis. Het standaard Nederlands, ondanks bepaalde accentverschillen, wordt in Europa potentieel gesproken door 23 miljoen mensen. Daardoor is het Nederlands, althans statistisch, een middelgrote taal, die zich op de zesde plaats bevindt in het rijtje van 23 officiële Europese talen. Die waarheid zou ook een doorslaggevend argument moeten zijn, meer bepaald voor Franstaligen in België, om Nederlands te leren. En er zijn ook veel meer Franstaligen die dat echt doen, meer bepaald bij de politici. Maar als die mensen van goede wil dan uiteindelijk, met wat inspanning, standaard Nederlands hebben geleerd, komen zij tot de verbijsterende constatering dat die taal in hun omgang met de meeste Vlamingen niet eens of nauwelijks wordt gesproken. Het is trouwens typisch dat Franstaligen vooral in de media op een wat neerbuigende wijze al maar door te praten over 'le flamand', met de bijbedoeling de taal in Vlaanderen gesproken af te schilderen als een soort dialect.

De toekomst van Vlaanderen ligt niet in het vormen van een eigen staat. Die komt twee eeuwen te laat en heeft vandaag geen zin meer, nu blijkt dat nationale staatsgrenzen steeds meer verdampen. Het is voor ons heil dat we allemaal in Europa onder Europese voogdij zijn geplaatst, wat Marine Le Pen and Mr Nigel Farage daarover ook mogen denken.

De toekomst van Vlaanderen ligt in het versterken van een zo intens mogelijke culturele en taalkundige gemeenschap met Nederland ten einde daardoor respect af te dwingen en aan invloed te winnen. Met de bedoeling om, vanuit deze culturele fundering, de jonge generatie de smaak te geven voor 'grenzeloze' solidariteit, verdraagzaamheid, openheid van geest. Want er bestaat maar één ras, namelijk de mensheid.

Mark Eyskens
minister van Staat

[Alterego1]

Regering geeft praktische tips om thuis het elektriciteitsverbruik te verminderen


Bij éénpansgerechten is er minder energie en minder warmteverlies dan bij twee potten.

In Nederland is nu nationaal een massale inzamelingsactie bezig
om die arme Belgen ieder minstens één wokpan te kunnen geven.

Onder het motto 'You'll never wok alone'!!!

[Alterego1]

.....
.....

Flanders Fields 1914-18

Oorlog raast in volle geweld,
daar in modderige loopgraven
aan 't front in Vlaanderens veld
soldaten die er zich handhaven.

Levende militaire schietschijven
in verdediging 't eigen vaderland,
onwetend hoe lang 't zal blijven.
Voor wanneer 'n wapenstilstand.

Moedig,maar ach,o zo angstig,
beseffend,de dood is zeer nabij,
al ben je nu soldaat of vaandrig
je bent kanonnenvlees,allebei.

Wat spookt er door die hoofden;
de roep naar 'n familie,'n thuis,
herinneringen die nooit doofden.
Frontlinies zijn altijd vergruis.

Zullen ze nog geliefden weerzien,
nog ooit 'n huiselijkheid smaken,
wat met familie thuis sedertdien,
gaan ze nog wel bij hen geraken.

Voor velen kwam de vrede te laat,
sneuvelden er op het veld van eer,
met 'in memoriam' als predikaat.
Te gering voor heldhaftig verweer.

Alterego

[Alterego1]

[Alterego1]

.....
.....

De Klacht van den Oude


Ik word aan 't oud zijn niet gewend.
De lichtelaaie die 'k heb gekend
zit nog te diep in mijne knoken
en blijft mij dag en nacht bestoken.

Mij beetren heb ik steeds gewild,
en menig, menig uur verspild
aan op te zien naar ginder boven,
aan bidden leeren en gelooven.

Helaas, ik schaam mij en beken
dat ik wel diep verdorven ben.
Want God en Ziel en andere dingen
waarvoor de menschen psalmen zingen,

Geweten, Vaderland in nood,
de Sterrenhemel en de Dood,
het wil, het wil tot mij niet spreken,
wat ik ook tracht het ijs te breken.

Maar waar ik wel toe ben bereid,
dat is voor elke jonge meid
zooals er honderdduizend loopen,
de kleeren van mijn lijf verkoopen

En heel mijn huis en heel mijn vrouw.
Ik zou het doen, en geen berouw
zou in mijn oogen staan te lezen,
en 't zou nochtans een misdaad wezen.

Wanneer ik langs de huizen trek
loert men mij na, als ware ik gek,
alsof mijn plannen en mijn zonden
op mijnen rug te lezen stonden.

Ik ben een schurk, ik ben een hond,
geen rustplaats waard in heil'gen grond,
en 'k wil een hoog rantsoen betalen
voor elken bundel zonnestralen:

Maar laat mij doen met eigen vuur
wat ik verkies, zoolang ik duur.
En plaag ons niet: mij arme stakker,
en Satanlief, mijn laatste makker.

Willem Elsschot, 1910.

[ria]

die "dwaze" Willem.



van een 'mooie' mens, te vroeg heengegaan.

dank voor je vriendelijke woorden Alter,
groetjes,
ria

[Alterego1]

Brood en spelen...of... Bloot en speren?


Julius Caesar werd bekend door het invoeren van brood en spelen.
Maar wat is dat nu eigenlijk?
Er werden voor het volk toen baden gebouwd, amfitheaters gebouwd en circussen gebouwd. Het volk kon hier zich gratis vermaken. In de baden kon men zich wassen en kon men uitrusten. In het amfitheater, in het circus en in het Colosseum ging het er anders aan toe. Daar kon men aanschouwen hoe mensen(gladiatoren) elkaar bevochten (leven en dood) en hoe men in het circus uit de bocht vloog en te pletter sloeg tegen de grond of muur. De mensen juichten dan net als wij nu doen bij voetbal.
Bij deze evenementen kon men gratis eten en drinken.
Vandaar de naam 'brood en spelen'.
De keizers en andere vorsten gaven deze brood en spelen,
omdat ze zo het volk rustig konden houden.
Het voorkwam opstanden.


We schrijven de eerste eeuw voor Christus. Gajus Julius Caesar
voert het principe in van Panem et circences (brood en wagenrennen). Het Romeinse volk kan zich gratis vermaken. Amfitheaters en circussen worden gebouwd. Bij alle evenementen kan het volk gratis eten en drinken. Vandaar de term ‘brood’. In het Colosseum kan het plebs aanschouwen hoe gladiatoren vechten op leven en dood. Ook in het circus wordt door de toeschouwers gejuicht wanneer een gladiator uit de bocht vliegt en met zijn hoofd tegen de muur kwakt. De mensen juichen net zoals wij dat nu doen bij winst van onze favoriete voetbalploeg.
Is er een link naar vandaag? Are the Romans back?

Na Caesar blijft het principe van brood en spelen toegepast. Vorsten en keizers gebruiken het als een soort tactiek om het volk rustig te houden. Opstanden zijn uit den boze en wanneer je uw volk geeft waar het om vraagt, hoeft het niet na te denken over de gang van zaken. L’histoire se répète is iets wat geschiedenisleerkrachten hun leerlingen tot vervelens toe proberen uit te leggen. Kunnen we in de 21ste eeuw nog spreken van –een weliswaar gemoderniseerd– brood en spelen?

Als ik even mijn persoonlijke mening mag geven, dan is mijn antwoord ja. De maatschappij maakt ons nu eenmaal week. Van maandag tot vrijdag gaan we van 8 tot 5 werken. Eens thuis wordt de tv opgezet. Om 19u wordt het eten geserveerd. Het Nieuws is namelijk net iets te serieus en te moeilijk. Van 19u30 tot 23u wordt tv gekeken. Mensen lachen met de Vlaamse humor(?) en gaan tevreden slapen. Nog vier maal slapen en het is weekend. Het weekend is een feest. Op vrijdagavond gaat men uit tot een gat in de nacht. Op zaterdagmorgen wordt uitgeslapen.
De zaterdagnamiddag rust men uit in de zetel en ’s avonds reageert de Vlaming zijn frustraties af op de scheidsrechter en op de tegenstander van zijn favoriete sportploeg. Op zondag maakt het gezin zich weer op voor een weekje werken.

Die zogenaamde spelen van heden ten dage moeten natuurlijk in de ruime zin geïnterpreteerd worden. Televisie, sportmanifestaties, computerspelletjes, reizen maken hier allemaal deel van uit.
Zo sparen mensen een heel jaar lang om in de zomer één week te kunnen gaan bruinen op het strand van de Costa Blanca.
Dit is natuurlijk een persoonlijke visie, een visie die nogal eng en veralgemenend is. Natuurlijk zijn hier uitzonderingen. Maar de komst van de tv heeft hier zeker een rol gespeeld. Mensen zijn toch o zo naïef.
De kritische zin lijkt niet meer te bestaan. De informatie wordt zonder ze in vraag te stellen geabsorbeerd. Geef de mensen hun tv, geef de mensen hun voetbalwedstrijden en alles blijft rustig. Waarom moet er nagedacht worden?
Daar zijn toch andere mensen voor.

Om nog eens terug te keren naar de eerste eeuw voor Christus.
Slavernij viert hoogtij in het oude Rome. Slaven worden aanzien als dingen, als objecten. Het zijn geen mensen.
Ze zijn eigendom van de Romein.
Nu zo’n 2000 jaar later lijkt er niets veranderd te zijn. De rijke westerling gaat joggen met zijn nieuwe Nikes. Dat die sportschoenen gemaakt worden in Bangladesh door kinderen van 8 jaar die 14 uur per dag werken, lijkt hen niets te zeggen. Ah neen, de westerse man betaalt er maar liefst 100 euro voor. Voor de arme kindjes is dat toch heel veel, zie je ze redeneren. Als de rijke Belg dan toevallig een reportage ziet op Koppen of Panorama over de schuldslavernij in Zuidoost-Azië, lijkt hij ervan aangedaan. Dat slaafje krijgt 1 euro per dag voor 14 uur handenarbeid. De mans idool Michael Jordan krijgt 6 miljoen euro sponsoring van datzelfde Nike. Een huzarenstukje over de eerlijkheid in de hedendaagse wereld. De berusting slaat toe bij de westerling.
Ik kan er toch niets aan veranderen.

Om nog even bij het voorbeeld van Michael Jordan te blijven. Figuren als Jordan, Beckham en consorten worden gezien als sportidolen. Ook bekende acteurs en mediafiguren worden wel eens verafgood door fans. Idolatrie is dus een thema dat niet zo ver hiervandaan staat. Voetballers, acteurs en mediapersonen worden idolen van de mensen. Daar ik niet kan vatten wat mensen leuk vinden aan het vereren van idolen, vind ik idolatrie nogal belachelijk. Opnieuw komt het beeld van de Romeinen naar boven. Toen was de gladiatorenvechter ook de ster. Als hij won, kreeg hij genade en werd zijn slavenleven opgezegd. Net zoals nu een filmster dé persoonlijkheid is. Deze filmster krijgt geen vrijspraak van slavernij, maar wordt uitermate gul betaald.

De laatste jaren woedde de discussie over het te lage loon van werknemers. De politieke top zag het gevaar. Die te lage lonen zou de regeringen nog parten spelen. Loonsverhogingen weigerde men te geven. Maar toen kwam men met het sublieme idee op de proppen van de maaltijdcheques. De link met 2000 jaar terug is hier wel heel makkelijk te achterhalen. Iedereen tevreden en probleem opgelost!
Eind jaren ’60 braken in grote delen van Europa zware rellen uit. De studenten pikten de gang van zaken niet meer en begaven zich op straat. In Frankrijk waren de acties het hevigst, maar ook in Leuven was de sfeer verhit. Wanneer het in Parijs regent, druppelt het in Brussel. Een beetje geschiedenis: de revolutie in Frankrijk Mei 1968 heeft ook zijn weerklank op België. In België handelt de kwestie vooral rond de taalkwestie. De strijd barst los in het Vlaamse Leuven. Niet zozeer door een mogelijke overheersing van het Frans, maar vooral door de algemeen groeiende politieke bewustwording van de Vlamingen. De kwestie Leuven Vlaams dijt uit over heel België. Het doet zelfs een regering vallen, en het resultaat is de wettelijke splitsing van de universiteit in 1970. Het Waals gedeelte vestigt zijn nieuwe universiteit in Louvain-la-Neuve.

Waarom dit voorbeeld? Hieruit blijkt dat 40 jaar geleden mensen nog gevoelig waren voor een problematiek die hen raakte. Nu lijkt dit niet meer te gebeuren. Mensen zijn berustend geworden. De hoge kostprijs aan het hoger onderwijs, de ingangsexamens, de toenemende discriminatie in onderwijsland enzovoort. Mensen zijn er zich van bewust, maar reageren er niet tegen. Dit alles had zich moeten voordoen 50 jaar terug, wel, ik verzeker u: de mensen stonden op straat. De regering heeft de mensen in zijn macht.

Grote betogingen zijn schaars geworden. Mensen mobiliseren is erg moeilijk geworden. Op zondagnamiddag kunnen mensen niet gaan betogen, want ze tonen de bekerfinale op televisie. Dat kan men toch niet missen. De vergadering die gepland was op dinsdagavond zal ook in het water vallen, want 'Familie' en 'Thuis' wordt uitgezonden.
Gelukkig bestaan er nu videoapparaten en dvd-recorders die het voor de mensen kunnen opnemen. De moderne spelen noemt men zoiets. De staatshoofden en regeringen werken dit niet tegen. Op deze manier paaien ze nu eenmaal hun bevolking.

Het prototype van de gemoderniseerde spelen is het voetbal. De mensen zijn er zot van. Ze betalen iedere week 1000 oude Belgische franken om de heren voetballers aan het werk te zien. Ook in de week is er geen gebrek aan de populaire Europese sport. Televisiezenders betalen zich blauw aan televisierechten omdat de Belg in grote getale het sportevenement niet wil missen. Net hierdoor zijn de superlonen van de heren voetballers mogelijk. Velen willen dit niet inzien, maar eens het stadion leegloopt, eens de tv-kijker geen interesse meer heeft voor de kapitalistische sportwereld, dan zullen lonen van honderdduizenden euro’s per week verdwijnen. Zolang voetbal dé tv-sport blijft en heel Europa aan het scherm gekluisterd houdt, blijven de spelers hoogbetaalde artiesten in deze fun- fake- en fictiebusiness.
Het brood en spelen in de 21ste eeuw.

Die salarissen hebben niets met voetbal te maken.
Wie veel publiek trekt op deze aarde wordt nu eenmaal schatrijk.
Om nog een evenwijdige te trekken met het Romeinse tijdperk het volgende: als de gladiatorenspelen populair zijn, zitten de stadions propvol. Er is het plebs dat rechtstaand het spektakel aanschouwt, maar er zijn ook de welvarende mensen die het evenement bijwonen vanuit een speciaal gemaakte tribune. Een loge avant la lettre.
Opnieuw l’histoire …

Een jaar of twee geleden dient de Engelse minister van sport een wetsvoorstel in om een maximum te stellen aan het salaris van een topvoetballer in Europa. Dit voorstel werd weggelachen door quasi iedereen. Alles weer in alle redelijkheid belonen, vond dus geen gehoor. Zoals gezegd: zolang wij blijven kijken naar en lezen over voetbal zullen deze lonen blijven bestaan. Sponsors hebben de markt gevonden. Een voetbalwedstrijd op tv is zóveel meer dan alleen de wedstrijd. Een halfuur voor de match wordt er een voorbeschouwing gegeven. Drie blokken reclame later wordt de wedstrijd uitgezonden. Ook na het spektakel wordt nog een halfuur geluld over enkele fases. De 39 camera’s tonen de herhalingen tot in den treure.

Om nog maar eens aan te tonen dat de overheden het brood en spelen mede in hand werken, het volgende. Op het einde van een legislatuur moet de regering zich in allerlei bochten wringen om toch maar geen begrotingstekort te kennen. Desondanks blijft de overheid alle sportevenementen subsidiëren. Al maar meer worden (nog) grote(re) stadions gebouwd. Net zoals in het oude Rome, toen men zag dat het concept van brood en spelen het gewenste doel had, men ook amfitheaters bleef bijbouwen, nemen wij, nu zo’n twee eeuwen later, als het ware hun werkwijze over … en het werkt nog ook.
Die spelen maken de mensen ook nogal opportunistisch. Als de Rode Duivels op het wereldkampioenschap schitteren, komt het nationaal gevoel naar boven en worden de Belgische vlaggen bovengehaald. Als Justine Henin een Grand Slam-toernooi wint of als Tom Boonen een rit in de Ronde van Frankrijk wint, laait het Belgische gevoel op. Een dag later is dat gevoel terug weggeëbd en herbeginnen de communautaire discussies. Of hoe sport (spelen) zijn invloed heeft op de politiek.

Ook het brood uit de Romeinse tijd is vandaag nog steeds een middel om de mensen stil te houden. Geef de mensen een inkomen, laat de mensen de kans een huisje aan te schaffen, geef ze een kleine vorm van luxe en ze zullen gelukkig zijn. Als ze dan al eens zullen klagen, zal het op café zijn en dit bij het drinken van een grote pint. Wanneer de discussie dan losbarst, moet één van de twee huiswaarts, daar zijn lievelingsfeuilleton begint. We praten er dan wel nog een keer over. Op deze manier wordt het probleem weer opgeschoven.

Politici spelen hier ook een bepalende rol in. Hoe vaak zie je niet een bekende politicus aantreden in een amusementsprogramma of in een quiz op televisie? De mensen zien dit. Je hoort ze haast denken: politici zijn ook gewone mensen, ze kunnen ook lachen met grapjes. De mensen gaan opnieuw absorberen wat die grote meneren verkondigen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de politicus die vaak op tv komt voor belachelijke spelletjes veel voorkeurstemmen gaat halen. De politici die werken voor de mensen en doen waar ze betaald voor zijn, betalen het gelag bij de verkiezingen.

Een volk regeren is dus niet moeilijk. Zorg ervoor dat het volk niet hoeft na te denken, zorg ervoor dat ze niet kritisch zijn. Geef hen daarvoor een goed inkomen (brood) en geef hen de nodige ontspanning (spelen). Vroeger was het de facto nog een tikkeltje gemakkelijker. Toen was het geloof nog erg sterk verspreid. De Kerk hield de mensen dom en de bazen hielden de mensen arm. Het socialisme en de vakbonden gingen hiertegen in. Nu houden televisie, in de vorm van sportmanifestaties en ridicule spelletjes, de mensen dom en zorgt de consumptiemaatschappij ervoor dat mensen moeten blijven gaan werken willen ze hun huis en andere luxeproducten afbetalen.

Auteur onbekend.

[ria]

Dag "Uilenspiegel", ik kom je bij voorbaat een gelukkige verjaardag wensen, vooral een goede gezondheid. Dan zijn we weer even oud (of jong).

HAPPY BIRTHDAY met een bloemetje voor jou!

ria

[Bosrankje]

Mijn lieve schat,

Ik wens je een heel gelukkige verjaardag
en hoop dat wij nog veel mooie jaren samen
zullen mogen beleven !

Bovenstaand gedicht heb ik voor jou in
2007 geschreven...
Ik denk vandaag juist hetzelfde dus, dit
is mijn verjaardagkaartje

With all my love

Jouw Rankje

P.S. Ik kon niet meer wachten tot maandag

[Robol]

[Morgenstern]

[Alterego1]

Een warme kerst om moed uit te putten



Terwijl u dit leest ren ik door de supermarkt met mijn boodschappenlijstje en mijn steeds vollere winkelkar, of sta ik in de wildragout te roeren, of pak ik nog gauw het laatste cadeautje in. Zoals velen onder u leef ik vandaag in die lichtjes gespannen, vrolijke sfeer van Kerstmis. Straks iedereen aan tafel, pakjes geven en krijgen, van lekker eten genieten en vooral van de mensen die ik graag zie.

Al zijn er ook lezers van dit stukje die vandaag niets bijzonders te doen hebben, die lijden onder de kerstdrukte omdat ze er geen deel van uitmaken, omdat ze eenzaam zijn, niet genoeg geld hebben voor cadeautjes, omdat ze triest zijn zonder familie of vrienden… De kloof tussen beide groepen is immens.

Maar gelukkig zijn er mensen die proberen ze te dichten, mensen die de schuld voor die kloof niet in andermans schoenen schuiven, maar die de handen uit de mouwen steken en proberen om voor zo veel mogelijk mensen een zo mooi mogelijk kerstfeest te organiseren. We zetten hen in de krant in de bloemetjes. Dat verdienen ze, omdat ze in deze donkere dagen meer licht geven dan alle lichtjes van de Schelde, meer hoop dan alle kerstboodschappen van alle hoogwaardigheidsbekleders samen.

En een beetje hoop kunnen we aan het einde van dit jaar wel gebruiken, want al met al was 2014 geen vrolijk jaar. Een jaar met al te veel kloven, niet alleen tussen arm en rijk, ook tussen werknemers en werkgevers, Noord en Zuid, Israël en Palestina, tussen vakbonden en regering, links en rechts, Europa en Rusland, mannen en vrouwen, moslims en niet-moslims, Koerden en IS-strijders, zwarte Amerikanen en blanke politieagenten… De wereld lijkt een labyrint van kloven. En op de koop toe worden ze almaar dieper. Bruggen zijn er nauwelijks gelegd en niemand voert zand aan om de ravijnen de vullen.

Hoe is dat zo gekomen, vraagt een mens zich dan af op kerstavond, roerend in zijn wildragout. Misschien was 2014 te veel een jaar van ‘tegen’ en te weinig van ‘voor’. De N-VA kwam aan de macht door tégen de PS te ageren, de vakbonden legden het land plat uit protest tégen de regering, het onderwijs en de politie staakten tégen een verhoging van de pensioenleeftijd, de regering treft maatregelen tégen sans-papiers ...

Wat als we niet meer zouden benadrukken waar we tegen zijn, maar waar we voor staan? Wat als de vakbonden alleen nog zouden uitleggen welke samenleving ze beogen en niet altijd zouden roepen waar ze tegen zijn? Wat als de regering zou aantonen dat een goed asielbeleid een meerwaarde voor het land kan zijn en niet alleen een kwestie van controleren en terugsturen? Wat als mensen in het onderwijs en de politie mee zouden nadenken over een aangepaste job voor oudere collega’s in plaats van alleen maar tegen de verhoging van de pensioenleeftijd te fulmineren?

De kloven zouden in ieder geval niet dieper worden en de kans dat hier en daar een bruggetje wordt gelegd zou toenemen. Misschien moeten we ons aansluiten bij de mensen in onze krant en met zijn allen ijveren voor een vrolijke kerst voor iedereen. Een warme kerst, eentje om moed uit te putten. Dat wenst de redactie van deze krant al haar lezers toe.

Vandaag om 09:23 door Kris Vanmarsenille in Gazet van Antwerpen

[Alterego1]

.....
.....

Weet je

Weet je, als ik jou niet had
Met je zorgende handen
Met je tijd en je hart
Dan zou ik mij verloren wanen
Als liggend in het drijfzand van mijn zwakte
Dan zou ik niet meer dromen
Niet meer hunkeren naar de dageraad

Weet je, als ik je stem moest missen
Of de stilte van je aanwezigheid
Dan zou ik vergeefs
Een naam fluisteren in mijn angst
Uitkijken naar wat toch niet komt

Weet je, als ik jou niet had
Om te geven wat ik zelf wil krijgen
Vriendschap en genegenheid
Dan zou ik mij verloren wanen
Als lopend door het drijfzand van de eigen wonden
Dan zou ik niets kunnen geven
Met niemand kunnen delen

Weet je, als ik jou niet zou vinden
Op mijn levenspad
Dan zou ik arm zijn
Schraal als een woestijn

Samen komen we er uit
Uit het drijfzand van de onverschilligheid
En worden wij verbonden
Door de wederkerigheid
Jij en ik stappen weg uit de woestijn
Naar de zin van ons bestaan
De toekomst in!

Erik Lauwers