Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

onverklaarbare droefheid

'k vlucht onrustig in de nacht
tranen dwalen door dromen
en ik probeer te luisteren
verder, dieper, door alles heen
de oude gerimpelde huid
te voelen en mijn handen
die altijd zoeken

mijn pet heb ik op, sjaal om
want 't kan best nog winteren
en ik moet mij beschermen
tegen de tranen die lopen
langs wanden van mijn hart
over mijn toegedekte huid

en alles overstromen
**********
sunset 01-03-2014
**********

[sunset]

in ochtenden, dagen en nachten

als een spons pers ik mijn tong uit
zoek de woorden voor paden, aarde en hemel
waar zich de poëzie volgezogen heeft
ontspringen verzen mijn lippen
en tekenen dromen in zelfs lege lucht

in ochtenden, door dagen en diep in nachten
groeien woorden en liefdesfluisteringen spontaan
in mijn hart, verwachten gesproken te worden
en door jou blij en liefdevol omarmd
**********
sunset 02-03-2014
**********

[sunset]

olang de winter duurt leef ‘k mij naar binnen
berg mij in ruimte van een uitgeholde stronk
en ik bedenk hoe planten groeien na de koude
bloesems bloeien in ‘t ultraviolet speelt ‘t kruid
en over ’t lijf de wonden van de angels
gestoken in de huid van hout van kist; mijn ogen,
bedekt met kleverige honig, volgen de zwelling
van het veranderd landschap en ‘k lig, begraven
in ’t gezoem van bijen, één met de honingraat
en ’t eeuwig raadsel dat zich leven noemt
**********
sunset 04-03-2014
**********

[sunset]

’t is weer voorbij (Aswoensdag)

naar binnen trekken de kleuren
sijpelen door mijn huid als een laatste woord
en nat bereikt een druppel mijn oor

de verloren uren uit gisteren
leggen zich te rusten en milderen de smart
wanneer jouw handen zich naar mij toe buigen
lucht door de ogen gaat als kleine koosnaampjes
uit het voorbije gefluister

valt de slaap over mij en al mijn tranen
lossen zich op in stilte van de tijd
na het middernachtelijk slaan
dat alle maskers verscheurt
**********
sunset 05-03-2014
**********

[sunset]

tijd voor bezinning

verkwiste momenten van echte vreugde
wanneer braak ligt het gevlochten geluk

- hoe alles dubbel klinkt, drievoudig:
’s nachts het ademen van de wanden
het ritmisch schuren van huid op huid
en stemmen van buiten in een zoeken
naar leven met elkaar, het innerlijke
in al zijn scherven en fragmenten
waar tijd breekt, als een raadsel is
zonder enige concrete verwijzing -

wij zijn ons helemaal vreemd
en onbegrijpelijk stil slaan harten
bij koud ontwaken uit een droom
**********
sunset 06-03-2014
**********

[sunset]

de lente nabij

warm het jubelen
van vroege zon,
stralen haar lied
die zich langzaam
wenden en keren
parelen in jou

sneller, sneller
dansen klanken,
kleurige vlinders
in 't hemelblauw
sterven tonen
de lente nabij

en dan de zang
uit vogelbomen
in 't park onder mij,
als diffuus licht
tussen woorden,
bevleugelt de dag
**********
sunset 08-03-2014
**********

[sunset]

want zo is liefde (uit: gisteren)

liefde is illusie, zeg jij
een droom die heel diep smart
wanneer je eruit ontwaakt
het hart, eens weggeschonken
altijd doet lijden

verblind zijn wij, zeg jij
dwaas als narren die vergeten
dat wij op deze weg
die zich het leven noemt
altijd alleen zullen zijn

dan wil ik toch, zeg ik
deze illusie weer beleven
het droombeeld zien en ook
't verstand vergeten om nar te zijn
die zingend in het diepe duikt

en ook, zeg ik, bereid
om elke pijn en leed te dragen
jouw hand te grijpen
samen met jou de weg te gaan
in 't hier en nu
**********
sunset 10-03-2014
**********

[sunset]

lentezonnebaden in het park

de badhanddoek op het gras in 't park
in kleur van hemelblauw
ontpopt zich als een lenteboek
en nachtegaal ontwaakt in 't bos
nog klinkt zijn zang wat rauw

waar horizon zich kromt aan kim
de hemel van de aarde deelt
die zich in zonnestralen wiegt
net op die plaats van ons
de winterkoude snel vergeelt

van overal klinkt 't vogellied
en bonte spechten kloppen lust-
vol, stam-verliefd; jouw lippen
strelen zacht de huid
waar jij mij warm teder kust
**********
sunset 11-03-2014
**********

[sunset]

de dag brengt zon

de dag brengt zon op romig blanke huid
en ramen van de bus zijn licht beslagen
't is even over drie, vanuit een hemel, blauw
schijnen de warme zonnestralen

zacht wiegt de stad zich in een lente
blijven de schoorstenen gespeend van rook
op de terrassen heerst een levendig ambiente
een fleurig paraderen voor het mannenoog

op de nog lege velden zwermen kraaien
met boven hen een zachte voorjaarsbries
en in de verte scheurt een ploeg de aarde
wacht op het zaad dat zich tot graan ontkiemt
**********
sunset 12-03-2014
**********

[sunset]

wolwitte wolkjes

in ‘t dansen van reien
en oeroude dromen
baadt lente de dagen
in fris helder groen

waaruit dan mag groeien
een zacht helder blauw
wat geel van de verten
en wolwitte wolkjes

mild warme regen
drenkt ’t dorstige leven
in ‘t zachte beroeren
wordt ’t hart ook gelaafd
**********
sunset 13-03-2014
**********

[sunset]

steeds weer

zo stil is het duister
dat ik zelfs muziek niet meer hoor
wanneer ik door dromen wandel
jij mij niet jouw oor verleent
- in de ochtend vallen sterren
in het water en ben ik mij vreemd

alle paden verouderen in ’t woud
waar de wind zich tegenspreekt
in de stilte de swingende
straten versteent in dagen
dat de herfst altijd te vroeg komt

nog verzamel ik bladeren, raap ze op
en hang ze terug aan de kale takken
- voor jou vertolk ik de geluiden
van alle slapeloze donkere uren
zó dat jij weer het zingen van je hart
kunt beluisteren

hoe graag wil ik je vertellen
dat er van een nacht nooit meer blijft
dan een simpelweg gaan naar de ochtend
met wat brood en wijn
op de rijkelijk gedekte tafel
**********
sunset 14-03-2014
**********

[sunset]

en blijf daar, leeg

geen do, geen sol, slechts vaag geschetst
de toon in wolven, hond, de slag van boog
als adem van mijn wereld; ’t dal van vuur
trekt mij de graal bedachtzaam in het rond
in vlammenmuur en aarde die mij houdt

nog staat de tijd en zelfs de woorden zwijgen
waar ik mijn naam niet ken, een niemand ben
die is verbrandt, gewogen en te licht bevonden
sluip ik mij door jouw stilte en blijf daar, leeg
verlangend tot de navelstreng zich breekt
**********
sunset 15-03-2014
**********

[sunset]

.
.
.
Ik zie dat ik wat achterloop hier. Heb het ook heel druk gehad met ons eigen danstoernooi en morgen als voorzitter van een stemlokaal. Ik wil je er enkele toch niet onthouden.

mocht jij ooit gaan

mocht jij ooit gaan
versplintert het heelal in duizend stukken
storten de sterren stervend uit het zwart
te pletter in mijn warme nachten

het bodemloze is dan 't laatste oord
dat mij voor eeuwig houdt gevangen
waar ik in hunkering naar jou verbrand
en het verlangen nevelt op mijn huid

als ik mijn ogen sluit, zie ik je lachen
en in mijn dromen ben jij mij nabij
jouw tederheid stilt al mijn smachten
droogt tranen waar je liefde 't hart verblijdt
**********
sunset 16-03-2014
**********

en nog:

zo hunkerend zoet

wij zoenen bij
het schijnsel van een zilveren maan
je haar legt zich
als manen van een paard in wind
jouw ogen als twee sterren
blinken vol passie, lust
donker en zwaar jouw adem
die mij laat zinken in je mond
als jij mij kust

en in de ochtend
uit diepte van mijn dromen
ontwakend in mat regenlicht
ligt nog de lach op ons gelaat
zo hunkerend zoet
als 't eerder zoenen met elkaar
**********
sunset 17-03-2014
**********

[sunset]

gelittekende wouden

midden in 't juichend groen
staan dode stronken
winterstom
zonder bottende knoppen

zwarte donkere fakkels in ’t licht
van een heerlijke voorjaarszon

nog steeds zijn zij sterk
**********
sunset 18-03-2014
**********

[sunset]

dankbaar voor

ik leg mijn verzen in de dag
als bundel aren
waarin zich letters
graankorrels vinden

als mand rode appels
die zoet naar herfst geuren
of een hoopje aardappelen
waaraan nog steeds
zwaar de aarde kleeft

poëzie offer ik
dit bloedend hart dat,
uitgerukt uit mijn lijf,
altijd nog liefdevol klopt
mij dankbaar laat zijn

voor elk geschreven woord
**********
sunset 24-03-2014
**********


PS: mijn onregelmatig plaatsen vond zijn oorzaak in echt wel een overmatig drukke week van zondag naar zondag met twee danstoernooien (waaronder ons eigen toernooi) en het zitten op een stembureau.