Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

’t verlangen naar

verschraalde dromen
van voorbije nacht
liggen tussen lakens
als een tweede huid
vertellen van schemerige
zwoelte die aan ons kleeft

nog voel ik hoe ik jou
als klimplant omrank
hoe herinnering elke vezel
van ons warm lijf siert
ons weer verlangen laat
naar intieme fluisteruren
**********
sunset 25-03-2014
**********

[sunset]

de cirkel is rond

kaal zwarte twijgen
zijn weldra gekleed
in ’t groen van de lente

’t ontwaken gedragen
door ’t spelen van wind
van zomersymfonie

gevoelens die raken
zacht bloeit fantasie
het groeien, verwelken

stormen verwaaien
het herfstelijke lover
weldra valt sneeuw

drijft ijskoude winter
door uren en dagen
kaal zwarte twijgen
**********
sunset 26-03-2014
**********

[sunset]

stilte na de maartse buien

wat moet ‘k beginnen met de dag
in deze stad die zich in lucht omhoog
slingert met oude treden in de steegjes
er geen enkele is die neerwaarts loopt

moet ‘k hier dan blijven tot de schaduwen
vast tegen muren plakken, het daglicht
in zijn eigen helderheid verdrinkt?
of zal ik leien tellen die tegen muren
plakken als de schubben van een vis

misschien moet ik voor deuren wachten
die dromen om jou in hun binnenste te laten
waar fuchsia’s en zelfs geraniums
als bruidsboeket worden gebruikt en lentelied,
ondanks de winterkoude, het feestgezang is
in de stilte na wat maartse buien

wat zal ik doen met deze dag die blauw is
van de ene einder tot aan de verste kim
en in zichzelf als warme bloesem bloeit?

waar moet ik heengaan, waar ontmoet ik mij?
**********
sunset 27-03-2014
**********

[sunset]

de lente is terug

daar is een klank
een beeld, een beven
gedachten, kleuren
die zich vinden in een lied
geluiden, ritme
zachte lettergrepen
bouwen nu strofes poëzie

een vreugde, helder
warmt met tonen
elk eenzaam hart
brengt het naar 't licht
zonnig de klanken reeds
door blauwe luchten
laten bloesems zingen

de lente is terug
**********
sunset 28-03-214
**********

[sunset]

lente - woorden

ik luister naar gesuizel door wat bladeren
in bomen onder in 't park, al zijn bij buurman
ramen beslagen tot ver voorbij de noen
en kronen van de wilgen nog steeds gekortwiekt
zie je in 't schemerlicht reeds 't nest van zwaluwen

wanneer ik in het duister over dorpels stap
rest er een enkele rook die naar de hemel stijgt
en in het lied van wind hoor je melancholie
in nachtelijke luchten zwerven heldere sterren
en bermen worden overspoeld door bloemen

tussen 't nog jonge groen in zoveel kleuren
schrijf ik mijn blije lentewoorden
**********
sunset 29-03-2014
**********

[sunset]

eenmaal nog

't meisje danst door de straat
wiegt koket met haar heupen
draait tollend rond in hoofden
van oude mannen en vrouwen
trekken haastig hun jeugd uit
onder hun rokken, fluisteren

sommigen spreken schande
ziekelijk, zeggen zij, hoe zij
verwart, wij horig zijn aan
haar huppelen, het fiere dragen
van haar hoofd, haar borsten

[loshangend haar zijig haar
en tanden, parelend wit
drinkt haar mond gulzig
liefde met bloedrode lippen]

laat mij nog eenmaal zien
hoe zij wellustig danst,
vederlicht, om dan te sterven
in ogen blauw als azuur
van een maagdelijke zee
**********
sunset 30-03-2014
**********

[sunset]

zomaar verdwenen

het verdwijnen van een vliegtuig
is geen aprilgrap: eerst na weken
duiken verspreide wrakstukken op
geven geen garantie op zekerheid

fotografen omzwermen wenende
familieleden die vloeken en tieren
en er ontstaat een razende vloed
van onbegrip zonder medeleven

ik verwoord dit niet vanuit 't verleden:
de zee heeft in de Indische oceaan
zijn zwarte golven hongerig geopend
voor een kort moment van eeuwigheid
**********
sunset 01-04-2014
**********

[sunset]

oneindige liefde

zij is wild, waait stormend door de wind
als schaduw die wij beiden smeden
in een onmeetbaar bed van dagen, jaren
vermoeid door nooit eindigende ongestilde tijd
in het nameloze gekwetst door heimwee

zoeken wij grenzen, zielen
aan de rand van het sterven
en vraag ik je mee te komen,
je me jouw hand te reiken
en je lijf; zoek ik de kleur

van borsten, uren zon om in te rusten
als jij het vlees bent en mijn angst sust
wanneer wij onze harten hongerig,
met onze lijven als voeding,
door dromen omarmd laten slapen

zelfs wanneer wij scheiden en vanuit vertes
enkel herinneringen kennen aan botten
vlees en eeuwen die wij in en met ons geleefd hebben
keren wij terug in het lijfelijke
waar liefde geen eindigheid kent
**********
sunset 02-04-2014
**********

[sunset]

dauw parelt ‘s ochtends

een schitteren verdeelt
vage dromen uit glas
vertrouwt tot ‘t oneindige
het lied dat charmeert

in ‘t vocht van ‘t gesmoltene
worden tranen tot stof
glinsteren in ‘t vuil
van ongebleekt geduld

dauw parelt ’s ochtends
tussen voorhoofd en oog
wazige blikken zoeken
de zang die ‘k verloor
**********
sunset 03-04-2014
**********

[sunset]

moeder, ach moeder

ik druk de toetsen
snel en zonder na te denken
als willen mijn gevoelens
vluchtig uit mij springen
op ’t maagdelijke blad

ik draag een smart
wanneer over vergeven wordt gepraat
bewonder ik de vorm van de urne
waarin jij nu verblijft, anoniem
en toch ook midden in mij

stof wordt tot stof, ben jij
geen kruis draagt nog jouw naam
en ik vang niet de tranen
van hen die om jouw wenen
'k laat enkel slechts mijn pijn pauzeren
**********
sunset 04-04-2014
**********

[sunset]

het pad dat jij nog dient te gaan

zo zou een ademteug
een afscheid kunnen zijn van deze wereld
waar elke stap een vluchtige afdruk is
in ‘t stof van ‘t menselijke zijn

en teder streelt de avondwind
nog door het grijze haar, fluistert zacht liefdevol
wat allerlaatste woordjes
troostend in ‘t luisterend oor

de maan lacht guitig nog
door 't open raam
en houdt het hart vast
in zijn zilverhanden

een weemoed spint
wat gouden draden op het laatst
wijzen miljarden sterren
het pad dat jij nog dient te gaan
**********
sunset 05-04-2014
**********

[Morgenstern]

[sunset]

.
..
..
Morgenstern,
Dank je voor je heel mooie groetjes uit jouw, jullie tuin en geniet van een heel prettige maandag. Zelf was ik gisteren de hele dag met 'mijn' dames op een internationaal kwalificatietoernooi, ik heb dus niet kunnen genieten van het zondagse lenteweer.
Liefs en vriendschappelijke groet, sunset

[sunset]

het donkerblauw der tijden

ik stap in 't donkerblauw van ’t uur
daar is de gang, de deur die sluit
en in de kamer enkel maar jouw mond
en ook een handvol sterren

wij kennen elk nog steeds de woorden
zelfs wanneer 't zwijgen gluurt
dekt zich de stonde toe met haren grijs
vloeit enkel slechts de liefde

verzamelt zich op onze lippen
een lust die parelt in wat druppels zweet
wanneer mijn lijf het jouwe kust
in 't teder warme zachte

verhef ik mij, wil in jou eindigen
al weet ik dat ooit toch de deur zich sluit
wij enkel dan nog zwijgen in de tijden
van 't verre wijde hoge donkerblauw
**********
sunset 07-04-2014
**********

[sunset]

jouw ogen

ik zwijg en neem de regen
in mij op en vind jouw ogen
die 'k veilig opgeborgen heb,
woorden echter wis ik uit

- door mij verlaten straten
zijn al mijn naam vergeten -

slechts in het hier resten
enkel wat simpele sporen
die door de tijd verwaaien,
verdampen met mijn geur

zelfs ik vergeet op 't einde
eerst het huis, de straat
uiteindelijk ook dit leven
al mag je weten: jouw ogen
neem ik altijd met me mee
**********
sunset 08-04-2014
**********