Levenssprokkels door de jaren heen.

[lief]

Als ik ze zo alleen zie staan
op een koude gure dag.
Vang ik sombere tekens op
van pure eenzaamheid.
Zo rij aan rij, keurig in het gelid
en niemand, niemand die
in de buurt van 't strandhuisje zit.
Zelfs hun kleuren staan er
dof ,vaal en treurig bij.
Want 't zonlicht dat mankeert
dat alles zo mooi stralen doet .
dat zo de vreugde geeft.
Maar trouw blijven ze daar paraat
want niemand die het weet.
Wanneer de zon de regen verslaat
en ons weer warmte geeft.
Dan komt gewemel overal vandaan
gezelligheid is troef.
Je vraagt je af, waar zaten ze
hier is nu overvloed.
Ineens zien de strandhuisjes
er blijde stralend uit.
De deurtjes open een kleine guit
stapt vol verwachting
met een blijde lach op zijn guitige snuit..

[lief]

Ik was vandaag in het ziekenhuis
getuige van iets wonderbaar.
Zag op een heel klein schermpje
het hart van mijn liefste, zomaar.

Het klopte regelmatig ,heel intens
toverde kleuren blauw en rood.
Ik was heel blij verrast
door schouwspel dat het bood.

Een klepje dat ging op een neer
onverstoorbaar door het bezoek.
Net alsof het me zeggen wil
vind je niet dat ik het goed doe.

Want o ,dat arme tere hart
word geteisterd menigmaal.
Driemaal per week zonder fout
zadelt men het op met een reuzetaak.

Ik keek ernaar met vertedering
om wat het heeft doorstaan.
en toch steed weer ,altijd opnieuw
zomaar blijft verder slaan.

[lief]

Het zijn niet altijd die het hardste lachen
die hebben het grootst plezier.
Achter die lach mag je vaak verwachten
schuilt al eens verborgen verdriet.

Het zijn niet altijd zij de klagen
die tekorten hebben, je ziet vaak.
Dat zij die stoefen alle dagen
veel verstoppen voor elkaar.

Het is niet altijd rozengeur
de doornen laten zich wel voelen
Als je in je enthousiasme vlug
de rozentuin van wil onkruid ontdoen.

Het is niet alle dagen feest
soms zijn ze wel heel onmoedigend.
Als je gewoon de krant eens leest
vraag je je af waar moet dat eindigen.

Maar als ik naar je kijk in stilte
zo zonder dat je het zelf ziet.
Dan weet ik dat ik heel graag leef
ik heb je toch zo ontzettend lief.

[lief]

Wij waren wel een beetje dom
de kinderen van toen.
Sint Nikaas en de ooiervaar
en zoiets als menselijk fatsoen

Over seks werd niet gesproken
wist niet eens dat dat bestond.
Voorplanting. zei de pastoor
daar liep hij heel hard voor rond.

Ieder jaar was st Pieters penning
die gaf men heel gedwee.
diende voor goede werken
daar redde hij zieltjes mee.

Ook zo zou men steeds rond Pasen
altijd te biechten gaan.
Dan was je zieltje proper
mocht je voor het altaar staan.

Ik was dan ook verschrokken
mijn geloof in volwassene kwijt.
Toen mijn ouders me rijp vonden
alles te weten over volwassenheid.

Opeens geen sint en klokken meer
Het dwarrelde in mijn hoofd.
En ook de ooievaar verdween
Weg was mijn grote geloof.

In vele wondermooie dingen
die het leven kleurde elke dag
ik kon er alleen nog over zingen
dromen ,fantaseren elke nacht.

[lief]

Wat was ik fier op dat jurkje
een werk van mijn makes hand.
Op de zoom 'n golf en 'n bootje
het kraagje met borduursel omrand.

Het stof was o ,zo zacht als zijde
ik voel het nu nog op mijn huid
Was gelukkig als ' k erin glijde
het zag er toch zo mooi uit.

Zo gauw het eerst zonnetje piepte
werdt steevast uit de kast gehaald
Trok het aan met hele grote liefde
want dat kleedje had iets speciaals

Maar aan alles komt een einde
ook aan dit prachtig leuke kleed
Ik werd te groot het kleed kleiner
en dat bracht pijnlijk kinderleed.

Ondanks beter weten heel beslist
wilde in dat kleed was geen gezicht .
Mijn moeder kon er echt niet tegen
heeft 't kleed in de stoof gesmeten.

Wat doe je als moeder allemaal
met een droevig ,halstarrig kind.
Hetgeen zorgt voor die tranenval.
verwijder je oorzaak heel gezwind.

Alleen die ene foto blijft bestaan
en telkens zie ik dat jurkje staan
Dat zonodig moest verdwijnen
omdat ik vond, dat ik moest schreien.

[lief]

Duizende dingen verbinden jou en mij
als garen van het zuiverste zij.
Sinds men zovelen jaren voorbij
je kleine hand legde in die van mij.

Ik had al zo lang op jou gewacht
en heel veel aan je gedacht.
Toen ik je dan voor het eerst zag
was of ik een wereldwonder had.

Voetjes zo klein ,teentjes volmaakt
netjes op een rij ,tien in totaal.
Wat had je prachtig gitzwart haar
en een huidje licht getind ,zowaar.

Jij was toch zo puur ,volmaakt gewoon
klein zoontje van mij wonderschoon.
Ik zielsgelukkig ,je was net een droom
Mijn prins ,mijn alles,mijn juweelkroon.

Nu zoveel jaren zijn voorbij gevlogen
mijn zoon blijf ik voor jou dromen.
Als moeder wil ik blijven hopen
dat jouw levensweg goed zal verlopen.

Wanneer je later deze woorden leest
weet je dat liefde ,liefde geeft.
Als jij ooit je kindje in je armen neemt
weet dat ik niet voor niets heb geleeft.

[lief]

Magriet de bloem uit mijn kindertijd
ook nu denk ik aan jou met blijheid
Zo klein en met bescheidenheid
voor mij een en al vrolijkheid.

Ik liep over velden keek naar jou uit
plukte voorzichtig jou, maakte een tuil
Al huppelend en dartel en lachte luid
bij het vinden van zo 'n prachtige buit.

Soms nam ik mijn kleine zusje mee
zij volgde mij op mijn tocht heel gedwee
Hielp bij het plukken en zo met ons twee
waren wij bij dit gebeuren wel tevree.

Ik hield dan mijn rokje in een kom omhoog
legde geplukte magrietjes in mijn schoot.
Daarna vlocht ik ze in een mooie boog
zette ze voldaan op mijn zusjes hoofd.

[Raaike]

Een mooi meisje verdient een fijn prijsje

Raaike

[lief]

Elke dag weer opnieuw
voel ik je verder glijden
in je eigen wereltje
waar ik niet bijkom

Stil alleen met de TV
je dagelijkse vriend
die je steeds meer
gaat waarderen

Ik sta aan de kant
maak wel deel uit van
je leven ,maar toch
voel ik me alleen.

Grappen, plagen ,lachen
zijn tot zeldzaamheid
geworden,want ze
maken jou van streek.

Zou zo graag 't proces
willen stoppen maar
het gaat onherroepelijk
angstaanjagend voort.

[lief]

Vorige week op zo'n kille lentedag
Geen zonnetje, geen bloempje dat
naar me lacht.
Ik heel gezwind naar de bloemisterij
daar stonden rozen heel vrolijk en blij
zomaar te lachen naar mij.
Wit, kleur van de maagdelijkheid
ontegensprekelijke zuiverheid
onschuldig rein.
Net alsof ze zeiden ,jij lieve meid
met ons raak je die somberheid
heel vlug kwijt.
Alsof iets me deed opeens handelen
stond ik met die roosjes in mijn handen
op weg naar huis al wandelend.
Nu staan ze daar zo mooi te pronken
ik zit stilletjes naar hen te lonken.
genietend een beetje dronken.
Van hun schoonheid zo onmiskenbaar
toch ook nog verkrijgbaar
voor mij weliswaar.

[lief]

Mijn eerste buitenlandse reis
was met een hele lange trein.
Boordevol tieners groot en klein
zoals er nu nog vele zijn.

Het was mede dank zij de M. C.
zo konden gewone kinderen ook mee
En wij vertrokken heel tevree
een kartonnen valies hadden we mee.

De reis ving aan 'smorgens heel vroeg
niemand die daarover kloeg.
Ieder die zijn pakje geduldig droeg
en vlug ging naar zijn plaats op zoek.

De wielen gaven een eentonig gezang
wij werden er heel slaperig van.
De trein reed vliegensvlug langs
grote vlaktes,hoge bergen en dal.

En eindelijk na vele ,vele uren
zaten wij naar buiten te turen.
Door het raam tijdens morgenuren
en dachten al aan vakantieavonturen.

In Luzern aan het station gekomen
zagen we de vervulling van onze dromen.
Een mooi landsschap streelde mijn ogen
blijft mij tot nog toe steeds bekoren.

Gelukkig werd ik in een goede tijd geboren
reizen daar behoort tot mijn vermogen
Graag loop ik daar in gedachten verloren
dankbaar om dat intense gevoel daar geboren.

[lief]

Er is niets zo slecht of er zit iets goed aan
zijn woorden die dikwijls te lezen staan.
Ik geloof er dan ook waar werkelijk in
maar...soms gaat het niet naar mijn zin.

En hoe goed en verbeten ik dan ook zoek
op elk plekje ,in menige krant of boek.
Het goede blijft dan halstarig uit zicht
geen eind van de tunnel ,geen sprankeltje licht.

Beter lijkt het me dan ,van toe te geven
Aan de minpunten van 't soms moeilijke leven.
Om dan weer te starten met nieuwe moed
vol ijver naar nieuwe krachten op zoek.

Maar vaak schiet ik hierin aleens tekort
zonder mankeren is er iets dat schort
Blij zijn ,tevreden,zijn dan gewoon begrippen
die mij in die strijd heel vaak ontglippen.

[lief]

Mooie meeuw daar in de lucht
ik volg je in je hoge vlucht.
Sierlijk verplaatst je al zwevend
gratie en schoonheid verweven.
Voel je je vrij, zo zonder grenzen
niet bewust hoe wij over je denken.
Ook niet hoe 't wit van je verenkleed
onachtzaam met het zonlicht speelt.
Reklame over waspoeder lijkt grauw
sneeuwwitte vogel tegen het hemelsblauw.
Ken jij zoiets als zorgen voor morgen.
want voor je kinders moet ook jij zorgen.
En als fel waait, ja ,zelfs storm heerst
ben jij dan ook voor je nest bevreest.
Of voedsel is dat steeds in je bereik
vind je dat voor je kinders op tijd.
Zeg mij, mooie meeuw ,hoe dat je 't doet
vertrouwen in God ,is het zo dat het moet?

[lief]

Mijn alles ,mijn lief.

Wie kent mijn twijfels,onzekerheid
mijn altijd streven ,mijn eigen strijd.
Het zoeken naar de mogelijkheid
tot een vredevol leven ,blijheid.

Wie kent mijn angsten,rusteloosheid
bange vermoedens,ongewisheid
Het zoeken naar wat zekerheid
tot een draaglijk leven,tevredenheid.

Wie kent mijn zorgen ,bekommerdheid
altijd die vragen , verantwoordelijkheid
Het zoeken naar aannemelijkheid
tot aanvaardbare, meelevendheid.

Wie kent mijn gedachten mijn eigenheid
altijd het wikken naar redelijkheid
Het zoeken in onbegrijplijkheid
tot de ware echte ,eerlijkheid.

Het antwoord ligt in de wonderbaarlijkheid
van een 39 jarige samenhorigheid
van liefde, van onsterfelijkheid
zo'n pure oprechte, zeldzaamheid.

[lief]

12 Lange jaren hoor jij reeds bij ons
nooit zag ik op jou snoet
een diepe boze frons.

Je was toen zo klein en zo breekbaar
liefde op 't eerste zicht
al vlug onmisbaar.

Na al die jaren is de vriendschap
tussen jou en mij geworden
tot iets onaantastbaar.

Laat ik je achter, een hele poos alleen
je blijft geduldig wachten
gaat nergens heen.

En 's avond dan waak je over mij
Ik kan gerust slapen
weet jou dicht bij mij.

Nu word je al ouder net zoals ik
vertoond grijze haren
net zoals ik.

In mensenjaren overtref je me reeds
maar ik weet wel heel zeker
dat je graag bij ons leeft.