lutim's spiegelkrassen

[lutim]

Er is niets veranderd schijnbaar
maar je lach is weg en zovelen
zijn eenzaam in het aanvaard bestaan
ze lopen als gestorven op straat

ik moet tot hen gaan en handen reiken
als van jou, een deel geven van wat
je onuitputtelijk in mij achterliet,
maar wat in mij is koester ik.

Een doorgang naar het ervaren van
het worden en de groei ben jij
het priemen door het bevroren gras
van de eerste krokus, de merel in maart.

Geknield in jou weet ik dat jij in mij
en ik in jou gebleven ben, al kan ik
je geven, ik kan je niets ontnemen.
Wij zijn het bloemblad en de bij.

[lutim]

ik ben je vijand niet
maar je vriend
spaar je woede maar
voor later

voor bijvoorbeeld als
het telaat is
om lief te hebben weliswaar

ik ben maar
een stille geest
ik stoor je niet meer
in je denken
in je voelen

lach en speel
het leven is zo kort
je zult niet voor mij
ooit een traan nog storten.

[lutim]

Woordloos
gedacht

tot voorbij
het eindpunt

tot het einde
van begrijpen

tot het geluid
zonder geluid

tot de ogen
niet meer zien

tot het gordijn
dichtgeschoven

tot de liefde
vergeten wordt.

[lutim]

Dit gelooft niemand
dat ik schrijf en schrijf
en zonder jou ben
alsof ik op een eiland zit
en nooit een schip heb gezien

ik bouw mijn hut uit takken
en leef met mieren en slakken
als slaapgenoot
maar ik ben warempel
nog niet dood

doch als jij plotsklaps
zeil wordt aan mijn horizon
zoals op iedere betreurde dag
zonder jou, dan schreeuw ik luid
alsof mijn leven herbegon.

[lutim]

Hoe ik ook beweeg en spartel
als een vis in de zee
wat ik bereik is niets
en geen doel meer van bestaan

jij waart mijn doel en reden
om de gewone dingen te doen
van alledagen en zonder aan te raken
blijmoedig te vergaan

samen en zonder vragen
antwoorden waren er niet
ook niet nodig je glimlach was er
en het geluk in je ogen

het was voldoende
ach nu ben je weg
en ik weet niet waar
en of en waarom ik wat ook doe
ik ben alleen en zo moe.

[lutim]

Kan ik zwijgen
omdat ik hees ben
of omdat niemand luistert ?

Kan de beek met stromen ophouden
het gras met groeien
de wolk met drijven

de sterren met schijnen
de zon met op en onder gaan
de mens met bestaan ?

Waarom kan wat ik zeg
niet als een perzik zijn
die jij lippenkust
toch zo zoet en rijp

kan ik je niet met warmte omarmen
met geur en avond
en bloesem ?

Kan dit niet ?
Als je honger hebt en welgezind bent
en goedwillig ?

[lutim]

Zolang ik schrijven kan
ben jij mijn meisje
ik je vriend

en buiten deze band
die bindt en oplost
alles wat daar buiten is

bestaat er niets
alleen de gewezenheid
van wat de liefde schiep

en diep in mij
een verdwaasde tekening
van je lach

mijn adem houdt je in
je naam schrijf ik
in elk gedicht.

[lutim]

Schrijven voor jou
die geen ogen meer hebt
want je ziet
mijn tranen niet

je legt geen hand
op mijn schouder
geen pijnstillende vinger
op mijn lippen

ben je in je zijn
zo volledig nu
dat ik in jou zelfs geen
herinnering ben ?

[lutim]

Ik moet meer zijn dan mezelf
ik moet ook jou zijn en
je liefde bewaren
maar ik weet dat ik je nooit
kan bereiken of ervaren

ik spreek een andere taal
en ben te zeer moeras
om op te staan maar ik wijs
een omweg aan en een
kaseiënpad om op te gaan.

Ach zoeteke, ik weet hoe je dit
zozeer wenste, hoor me in
de vogels, zing me in de wind
hoezeer ik je liefhad, zozeer
zozeer heb ik je bemind.

[lutim]

je lichaam heb ik bemind
eigen-zinnig
en ook medegedeeld
in het ontwaken

ach, de geest soms ingeslapen
keek met droevig
verlangen
het bedrijven aan

maar in het ontvangen
was hij juichend feest
van jou en mij en van
samen en volledig zijn.

[lutim]

Je neemt mijn hand in je hand
en fluistert in mijn oor
soms
kus je mijn hals
zodat ik ontvlam
en roep om jou

mijn zoeteke,
je mond staat in mij gebrand
en je handen raken mij aan
hoe moet ik dit doorstaan ?

Mijn lichaam is een open wonde
bezit me, doorkerf me
let om mijn tranen niet
niet op mijn verdriet !

[lutim]

Het laat me onverschillig
in de goot te eindigen
een verwaarloosde dronkenlap
een oude vieze vent met grijze haren

eens een krijger met een zwaard
in niemandsland op mars
trots en blond en te paard
en zwaaiend het zwaard
van jou liefde

nu verzopen en bezopen
met onuitwisbaar jou beeld in mij,
jij een dame, laat me maar verrekken
ik heb geen waarde meer.

[lutim]

Je bent te ver
en onbereikbaar
je bent als wegsmeltende sneeuw

als in de nacht
een oplossende maan
alleen in mij blijf je bestaan

ik richt mij in
met ruimte om te wonen
met warme bloemen om te ruiken

met uitzicht op wat
in mijn verdriet gebeurt
eindeloos met gekooide dromen.

[lutim]

Nog later en nooit
komt er een einde
aan de reis door de sterren

al is je licht een baken
dat me lokt met zoetheid
van verwijlen
in de oneindigheid
van je armen

ik moet reizen
tot het zijn niet meer bestaat
en je afwezigheid
als een bliksem
in me neerslaat

en ik verzengd
als een verbrande engel
neerstort op de aarde.

[lutim]

Je moet niet op me wachten
ik kom later als mijn armen
jouw misschien terug kunnen omarmen

ik weet nog steeds je naam
als helder water dat in een plas
vol wilde bloemen staat en als
het avond is wil ik je zoenen

ik ben gek en weet teveel: wat zin
heeft is verrot als winterblaren,
en door de takken heen is alleen
de ruimte van het niets te zien.