Ze kwamen elkaar tegen,
ergens onderweg.
Hij droeg een zware koffer,
vol met schatten die
een mens zo rijk maken.
Zij liep door de velden
op hem toe. Ook haar
reistas was zwaar gevuld.
“ Dag lieve medemens,
zo vroeg reeds op weg;
zullen we een eindje
samen stappen?”
Toen de zon hoog
aan de hemel stond,
besloten ze halt te houden
en te verpozen.
Zij haalde haar knapzak boven
en bood hem die aan.
Zijn veldfles was gevuld
met heerlijk fris water en
het brood dat hij
bij zich droeg, smaakte
als een festijn.
Zo zaten zij daar,
een beetje in de schaduw, want
ze waren niet meer zo jong.
Overal was vrede.
Voldaan legden ze zich
naast elkaar in het sappige gras
en keken naar de blauwe lucht,
naar de vogels, de vlinders
en de duizenden veldbloemen
in een harmonisch kleurenspel.
" Dit is het paradijs," fluisterden ze
tegen elkaar.
Pas nog waren ze vreemden,
maar in het brood
dat ze met elkaar deelden
werden zij vrienden en tochtgenoten.
En terwijl zijn ogen de vlucht
van de leeuwerik volgde,
dommelde zij in en ze droomde…
“ lieve vriend,” zei ze
- nieuwsgierig – als alle vrouwen zijn,
“ willen we onze koffers ruilen?”
" Nu ik jou heb ontmoet weet ik
dat jij een goed mens bent.
Ik ben nieuwsgierig naar de
mooie dingen in jouw koffer.
Als jij het wil schenk ik jou
mijn reistas. Hij is niet nieuw,
ik draag hem al vele jaren mee,
maar hij is solide en gevuld
met dierbare schatten die ik
tijdens mijn lange tocht
gekregen en verzameld heb.”
De zon had de top van hoge eik,
waaronder zij te rusten lagen, bereikt.
Een felle zonnestraal deed haar ontwaken
en... ze vertelde hem haar droom.
Hij lachte als een verlegen
schoolkameraad en zei:
“ Heel de weg reeds
vraag ik mij af, waarom jij zo’n
zware reistas meedraagt.
Goed, laten wij elkaars
bezittingen bewonderen.”
“Jij mag beginnen,”
“…neen jij! “
Groot was hun verbazing
als ze elkaars schatten
te voorschijn haalden:
Vriendschap – Liefde – Eerbied
Genegenheid – Dienstbaarheid –
Hoop – Inzet - Verdraagzaamheid...
Wat hadden ze veel met elkaar gemeen.
Soms was de verpakking wat anders,
maar de inhoud bleek dezelfde.
Toen ze alles netjes naast elkaar
hadden gelegd, zei ze:
“ maak jij dit pakje even open.
Dit was voor mij een belangrijk geschenk.”
Nerveus, omdat hij deelgenoot
mocht zijn, opende hij het koordje.
Het pakje was niet groot,
maar woog wel zwaar.
Toen ze merkte dat hij aarzelde, zei ze
“ kom ik zal je helpen.”
En daar lag het dan, een
klein gouden hart, schitterend
in de zonnestralen,
de gegraveerde letters lichtten op:
“JHS “,
en aan de andere zijde:
“ Ik geloof “
“ Dit kleinood kreeg ik toen ik twaalf was,”
vertelde ze, “bij mijn Vormsel.”
Hij keek haar aan met een verraste blik
en zei toen zacht:
“ ik ben God kwijtgeraakt, onderweg.”
Zij nam zijn arm en haar stem klonk oprecht:
“ jij bent mijn vriend – kom laten we
verder gaan, want de weg is nog lang.”
Ze droegen elkaars bagage,
nooit had die lichter gewogen.
MARIA-Christina
25.09.06
Laatst gewijzigd door Maria-Christina op 25 sep 2006, 20:15, 1 keer totaal gewijzigd.
De Tien Geboden, zijn geen verboden,
maar wegwijzers!
