Toen ik als kind van vier
aan moeders hand
tussen de graven liep
keken me
vanaf ovalen foto’s
onbekenden aan
Moeder zei dat iedereen sliep
Een jaar was er vervlogen
en ik werd vijf
men droeg mijn broer
ten grave
Tussen al die onbekenden
keek ik mijn broer in d’ogen
Moeder hielp
mijn tranen drogen
En ik werd ouder
leerde lezen
de namen op de stenen
Het onbekende
van de dodentuin
was voorgoed verdwenen
Keer ik nu
naar ’t kerkhof weer
zie ik geen
vreemden meer
Ik kijk naar de foto
waarop mijn moeder lacht
en ik fluister:
Slaap maar zacht
Robbe
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
De dood, dat is geen kist, geen speech, geen graf,
geen magere Hein, geen vonnis en geen straf.
De dood zijn engelen, die met zachte hand
mij dragen naar een ver en lieflijk land
en jou en mij breekt hij niet uit elkaar, dat nooit
mijn lief, 'k zal dichter bij je zijn dan ooit.
Dit had ik zo graag voor jou geschreven, mijn lief
Rankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Alleen op het kerkhof
met zon overgoten in
de eerste lentezon.
M'n hart één brok pijn,met
golven van verdriet.....
pijn en verdriet om Moeder.
Spijt en schuld om al wat mis liep en
ik nooit meer goed maken kon.
Nooit meer.
Toen kwam een jong gezin met kinderen.
De mama vertelde over leven en dood...
De papa ging rustig verder...
Toen riep het kleinste:
"Gaan we nu naar Oma?"
De papa zei:
"Ja, nu gaan we naar Oma,
ginds aan de andere kant."
De kinderen liepen en riepen:
"Oma , we komen"
naar 't andere eind van het kerkhof,
zo blij in de zon.
Ik keek
geheel verwonderd en verward...
hoe kon dat nou,
"Oma we komen!"
Kan het dan zó eenvoudig zijn?
Kan het leven hemel zijn
omdat men blij is om het leven?
Als kinderen?
Zo eenvoudig:
"Oma wij komen"
Johana-Maria
april 2003
Nu zou ik moeten schrijven "in de hersftzon",
maar ja.....Tóen was het april 2003.
Met dank aan Ria , Robol, sunset en anderen...
die hier voor Allerheiligen en Allerzielen,
al zo'n mooie gedichten brachten!
Groetjes
J-M
Pijn, verdriet ,
maar ook dankbaarheid en verwondering.....
dat is ALLERHEILIGEN en
ALLERZIELEN voor mij:
Een sliert van vogels in de lucht
geur van wierook,
pracht van bloemen,
smaak van asse en van afscheid….
Alleen achterblijven en
eenzaam dolen langs
graven…
namen lezen,
herkennen, verwonderd en
ook wel dankbaar zijn.
Golven van verdriet en pijn,
heimwee en
een onvoldaan verlangen,
tijd van vragen en twijfels,
mysterie,
leven en dood,
eeuwigheid,
onrust en
een vluchtig: "het leven gaat verder"
Weten dat de winter komt
koud en lang en donker.
Geloven dat het ooit weer lente wordt,
Hopen op leven…..
En plots weer zoveel witte vogels in de lucht,
die opstijgen boven het vredige paradijs.
