Samen dichten, samen schrijven...

[ria]

Uit de november-nevel
boven het stille land,
droom ik van het verleden;
en... kijk naar verder
aan de overkant.

Aanraken kan ik niet,
maar weten
en soms voelen,
dat jullie daar verblijven;
en... er gelukkig zijn.

Een aureool van liefde,
de armen om elkaar;
nooit meer
gescheiden zijn,
ultieme liefde, diep en waar.

Jullie namen – samen
klonken als muziek
“ lieve ouders ”
bidt voor ons,
wij vergeten U niet.

ria - 16.11.05

dank voor het gebruik van de foto van Enerveer.nl.

[Robol]

Kerkhof


Toen ik als kind van vier
aan moeders hand
tussen de graven liep
keken me
vanaf ovalen foto’s
onbekenden aan
Moeder zei dat iedereen sliep

Een jaar was er vervlogen
en ik werd vijf
men droeg mijn broer
ten grave
Tussen al die onbekenden
keek ik mijn broer in d’ogen
Moeder hielp
mijn tranen drogen

En ik werd ouder
leerde lezen
de namen op de stenen
Het onbekende
van de dodentuin
was voorgoed verdwenen

Keer ik nu
naar ’t kerkhof weer
zie ik geen
vreemden meer
Ik kijk naar de foto
waarop mijn moeder lacht
en ik fluister:
Slaap maar zacht

Robbe

[Alterego1]

[sunset]

Mag ik ook bijdragen?


Op weg naar 01 november

stille klacht

bevroren tranen
bedekken
aarde-ijs

marmerstenen wenen
het vroeg ontvallen

en ik klaag aan
de donkere schaduwruiter
zich voedend met het kinderbloed

in rouw gebroken rozen
drenken rijp
schreeuwend rood.
***************
sunset 23-10-2007



Ik nam er eentje uit mijn reeks 'Op weg naar 01 november'. Een Allerheiligengedicht schrijf ik eerst op de dag zelf.
Liefs en groetjes, sunset

[Bosrankje]

[Alterego1]

[ria]

MOOI is het hier, liefdevol en teder.
ria


Dit innige gedicht kwam ik tegen op het internet.
Ik hoop dat er geen copyright op rust.
Zo ja, mijn verontschuldigen.

Nee, mams is er niet
ze is onlangs
op reis vertrokken

zonder bagage

zelfs haar lichaam
heeft ze
thuisgelaten

alleen het
belangrijkste
nam ze mee

haar ziel vol licht

nu reist ze
vogelvrij
in het land
van de liefde

nee, mams is er niet
ze is onlangs
op reis vertrokken

zonder retourbiljet

+ 11 september 1981
curieuzeneuzemosterdpot

[Bosrankje]

Ik vind dat ook, Ria. Zalig niet waar

Iets van Toon Hermans :

Mijn lief

De dood, dat is geen kist, geen speech, geen graf,
geen magere Hein, geen vonnis en geen straf.
De dood zijn engelen, die met zachte hand
mij dragen naar een ver en lieflijk land
en jou en mij breekt hij niet uit elkaar, dat nooit
mijn lief, 'k zal dichter bij je zijn dan ooit.


Dit had ik zo graag voor jou geschreven, mijn lief
Rankje

[Johana-Maria]

ZO EENVOUDIG...


Alleen op het kerkhof
met zon overgoten in
de eerste lentezon.
M'n hart één brok pijn,met
golven van verdriet.....
pijn en verdriet om Moeder.
Spijt en schuld om al wat mis liep en
ik nooit meer goed maken kon.
Nooit meer.

Toen kwam een jong gezin met kinderen.
De mama vertelde over leven en dood...
De papa ging rustig verder...

Toen riep het kleinste:
"Gaan we nu naar Oma?"
De papa zei:
"Ja, nu gaan we naar Oma,
ginds aan de andere kant."

De kinderen liepen en riepen:
"Oma , we komen"
naar 't andere eind van het kerkhof,
zo blij in de zon.

Ik keek
geheel verwonderd en verward...
hoe kon dat nou,
"Oma we komen!"
Kan het dan zó eenvoudig zijn?
Kan het leven hemel zijn
omdat men blij is om het leven?
Als kinderen?

Zo eenvoudig:
"Oma wij komen"

Johana-Maria
april 2003

Nu zou ik moeten schrijven "in de hersftzon",
maar ja.....Tóen was het april 2003.

Met dank aan Ria , Robol, sunset en anderen...
die hier voor Allerheiligen en Allerzielen,
al zo'n mooie gedichten brachten!
Groetjes
J-M

[piepje]

mooi hier piepje

[Johana-Maria]

Pijn, verdriet ,
maar ook dankbaarheid en verwondering.....
dat is ALLERHEILIGEN en
ALLERZIELEN voor mij:


Een sliert van vogels in de lucht
geur van wierook,
pracht van bloemen,
smaak van asse en van afscheid….

Alleen achterblijven en
eenzaam dolen langs
graven…
namen lezen,
herkennen, verwonderd en
ook wel dankbaar zijn.


Golven van verdriet en pijn,
heimwee en
een onvoldaan verlangen,
tijd van vragen en twijfels,
mysterie,
leven en dood,
eeuwigheid,
onrust en
een vluchtig: "het leven gaat verder"



Weten dat de winter komt
koud en lang en donker.
Geloven dat het ooit weer lente wordt,
Hopen op leven…..


En plots weer zoveel witte vogels in de lucht,
die opstijgen boven het vredige paradijs.

Johana-maria
2 november 2006

[Bosrankje]

Nog zo'n eenvoudige gevoelsvolle tekst
van Toon. Ik vond dat het zeker hier bij-
hoorde.

Lieve groetjes van Alter en Rankje

[Robol]

De zon op het kerkhof verloochent de dood

[Bosrankje]

[ria]

De kleren van Grootvader

De dag dat wij zijn groene buis,
zijn werkmansbroek, zijn vest en hoed,
zijn sokken en zijn ondergoed
verbrandden achter 't boerenhuis,

zag ik het bos, de heidezoom,
het pad van steen- en tegelpuin,
de dode anjers in de tuin,
de put, de schuur, de appelboom.

Er stijgt een nevel uit het veld
die met de schemering versmelt,
en wij, in trui en regenjas,

wij zwijgen. Uit de modderkuil
verheft zich, ijl en hoog, een zuil
van rook en fijne, witte as.

Jos Versteegen

ria