Bosrankje's Laar 4

[ria]

Aan mijn vrienden,

Deze keer geen clematis,
maar een prachtige "Bougainvillea"
ergens in Hongarije.

Wist je dat wat er uitziet als een bloem
eigenlijk schutsblaadjes zijn
rond een piepklein bloemetje.

Indien het hier warmer zou zijn,
ik zou ze zeker proberen in onze tuin.

Nogmaals dank voor alle vriendelijke woorden en bezoekjes,
ook een lieve groet aan maman, hoe gaat het met haar?

ria

[Bosrankje]

Beste Ria,

Gezellige terras met prachtige bougainvillea ! Bedankt voor de
mooie foto !

In Schoten, hadden we een uitbundig specimen, dat op onze
zuiderterras stond te pronken... de wintermaanden leefde het
in de serre...
Waarom zouden jullie het niet proberen? 't is de moeite waard !

Nog veel plezier in jullie tuin !

Lieve lentegroetjes van ons beiden en Maman

[Bosrankje]

Melancholie

Een beetje melancholisch staar ik stil dromerig naar de hemel...
Een forse wind drijft moeiteloos grote donkere wolken naar een
verre mij onbekende bestemming.
Zij lijken wel oververzadigd van verdriet en laten hun tranen
door middel van dikke volle regendruppels in weemoed op
aarde neerplensen.

Ik word plots in het verleden getransponeerd bij een aquarel
cursus over hemelen,ergens diep in de Ardennen.......

Het was in volle zomer.... geen wolk te bespeuren in een
prachtig azuurblauw met cobalt schakeringen.
Wij zaten op een heuvel, onder eeuwenoude majestueuze
eiken die ons met hun overkoepelend rijkelijk gebladerte be-
schermden voor de hete zon.
En, in de diepte van de vallei,lag de Ourthe kronkelend
te glinsteren in het felle zonlicht......

De woorden van de leraar konden niet tot mij doordringen.
Ik zag zijn lippen bewegen.... het zweet liep langs zijn neus-
vleugels en twee hinderlijke vliegen dansten rond zijn
vochtige holle wangen......
Het dof gezoem van de insecten mengde zich met zijn
stem en de zang van verschillende vogels....
Alles leek mij zo ver......... bijna irreëel.

Als verdoofd, bleef ik nog een hele tijd zitten terwijl rond
mij, de andere leerlingen een geschikter plekje zochten om
hun schildersezels te plaatsen.....
Met moeite ben ik dan eindelijk toch opgestaan en heb alles
klaargemaakt om mijn hemel te schilderen.

Niets is zo boeiend, mysterieus, magisch en onverwacht
als aquarel.........met olieverf zijn verbeteringen mogelijk,
ik had het al dikwijls gedaan,maar nu aarzelde ik om te
beginnen, bang het te verknoeien............

Met een diepe zucht, liet ik mijn hand begaan alsof ze
een eigen leven leidde, en wat ik zag verbaasde mij, want op
mijn maagdelijk witte blad, verscheen langzaam een donkere
winterse hemel.... loodgrijze lucht......de weerschijn van mijn
verdriet.
En, tussen al die vrolijke, zonnige, levendige zomerse
schilderijen was mijn blad één storende donkere vlek !

Ik hoorde hier en daar al opmerkingen en vreesde de
commentaar van de leraar.
Maar tot mijn grote verbazing, bleef hij heel lang zwijgend
kijken naar mijn hemel. Toen mijn angstige blik zijn ogen
kruiste,zag ik zijn emotie.......
Hij had begrepen dat mijn rouwende hart om het verlies
van mijn vader,niets anders kon weergeven dan
een huilend, gekweld firmament..........

Dat rouwende gevoel heb ik daarstraks weer ervaren toen
ik door het raam,aangedampt door mijn tranen van
herinnering, even naar buiten,naar die donkere gure
hemel keek..........

Bosrankje

[gustilpe]

lief Rankje,

Melancholie, mooi geschreven
maar vandaag is de zon er
en morgen nog iets warmer,
probeer er maar van te genieten!


ik breng jou een roosje uit mijn tuin!



zonnige groetjes voor jullie beiden en voor Mammy,
alles ok met haar?

gustilpe

[Bosrankje]

Lieve Gustilpe,

Een roos voor een roos

Bedankt voor je bezoek en die prachtige bloem uit je tuin !

We genieten van de late zon op ons terrasje, omringd door

planten en bloemen.....

Lieve lentegroetjes van Alter en Rankje (en Mammy natuurlijk)

[elisa20]

Bosrankje,

Ik begrijp het heel goed, zowel het tafereel van het aquarelleren herken ik goed, als de het droevige gevoel bij het heengaan van je vader..

Zo herkenbaar, zo beeldrijk en gevoelig beschreven

Lieve groetjes,
elisa

[Bomi]

-
-

Bosrankje lieve,


Na het lezen van je wedervaren was ik even stil.
Het is voor mij een zo grote waarheid dat verdriet, vreugde
of alle andere gevoelens naar buiten moeten op de één of
andere manier.

Ook al zou je willen het kan gewoon niet anders, maar je mag
er zeker van zijn het is de enige weg naar verzachting met de
daarop volgende genezing.

Wat niet betekent vergeten maar ' Leren aanvaarden, met je
pijn leren omgaan. ' Je ziel zal zoveel beter 'lichter' aanvoelen
na zo een gebeuren of een fikse huilbui helpt ook.

Een heel gezellig weekend gewenst, voor jullie met z'n allen

Ze voorspellen zon, nog iets wat voor verlichting zorgen kan.

Groetjes,

Bomi.


- - - - - - - - - -

[Bosrankje]

Lieve Elisa en Bomi,

Hoe hartverwarmend zijn jullie woorden van begrip
en medeleven !

Ik zal straks of morgen even bij jullie op bezoek
komen (virtueel natuurlijk )

Lieve lentegroetjes van ons beiden

[Bosrankje]

[Bosrankje]

Doorweekte kleuren
van gemiste aquarellen
in volle ochtendschemering...

Flarden wolken,
voluptueus water beladen

Opgezwollen hemeloogleden,
vol verdriet,
laten regenwater sijpelen
als bittere tranen...

Bosrankje

[elisa20]

Lieve Bosrankje,

Ik ben even langs gekomen, en heb genoten van al het mooi's dat je in je topic uitstalt. Bovendien, nog de interessante uitleg over 'vrouwenmantel' ,
omkaderd door mooie foto's

Dank je zeer, Bosrankje
nog een fijne zondag verder,
liefs van elisa

[_Nele_]

Lief Rankje,

je schreef:

"opgezwollen hemeloogleden
vol verdriet
laten regenwater sijpelen
als bittere tranen"

melancolisch,en o zo mooi!!
Heb hier genoten,en wens je een
fijne week

Nele

[Robol]

De vrouwenmantel hing vandaag vol tranen
maar een distelvlinder kwam er van drinken
in de late namiddag, toen de zon doorbrak...

groetjes aan Altern niet alle pennen zijn uit roestvrij staal...
dus...op tijd en stond gebruiken !

[Bosrankje]

Lieve Elisa, Nele en Robbe, (en iedereen die hier komt lezen)

Ik zou bij jullie willen gaan en zoveel moois schrijven
maar ik ben zo triest, vol twijfels, angst, schuldgevoel....

Ik sta voor een heel moeilijke beslissing maar vooral moet
ik leren aanvaarden dat ik er niets aan kan veranderen !!!
We hebben ons best gedaan met hart en ziel, maar we kunnen
de aftakeling, de seniele dementie niet stoppen...

De dag is gekomen dat ik echt afscheid moet nemen van mijn
moeder, niet letterlijk (want ze "leeft") maar figuurlijk omdat
ze niets meer te maken heeft met de vrouw die ik kende...
Lief zijn, tijd nemen om alles uit te leggen hopend dat ze het gaat
begrijpen, haar vertroetelen, met haar lachen, haar lievelings-
gerechten klaarmaken, tv programma's kiezen, enz.. enz....
niets kan haar nog interesseren !!!

Ze leeft meer en meer in haar wereld en sinds een week, weet
ze niet meer dat ik haar dochter ben !!! Als ik haar vraag : wie ben ik ?
antwoord ze : mijn vriendin... ik zeg, dat is waar, Mammy maar ik ben
ook nog iets anders voor jou..... soms zegt ze : ah, ja, ma cousine ...
en ik moet mij beheersen, zeker niet huilen en zeggen : maar Mammy
toch, ik ben Betty, jouw dochter !

Sinds de dood van mijn vader, heb ik nog nooit zo'n pijn gevoeld !

Mijn dochter, mijn dokter (een goede vriend), de directie van het
bejaardentehuis waar ze bijna twee jaar verbleef toen zij en ik ziek
waren, en ook nog goede vrienden, hadden ons afgeraden mijn moeder
bij ons in huis te nemen maar.... ik wist het beter, en was zeker
dat wij haar gelukkig konden maken voor de rest van haar leven !!!

Nu weet ik dat zij allemaal gelijk hadden, dat ik weer in een soort droom
leefde maar dromen zijn bedrog en sprookjes bestaan niet !
Zelfs liefde kan niet alles overwinnen !!!

Morgen zal ik naar de dokter bellen en vragen of mijn moeder opgenomen
kan worden in de geriatrische afdeling van Klina en later ......
Ik wil niet klagen want er zijn zoveel mensen die lijden... maar toch...
ik ben dood ongelukkig en zie geen andere oplossing !!!

Nu moeten we proberen een beetje te slapen... dus, lieve vrienden,
slaap zacht en tot schrijfs...

Bosrankje

Ps. als er fouten zijn, sorry, maar mijn corrector slaapt al

[hilde m]

Lief, mooi Rankje,

Je hebt jouw best gedaan...
meer kon je niet doen...
je hebt gedaan wat je hart je ingaf...
meer kon je niet doen...
je wilde voor haar zorgen
met al jouw liefde en inzet,
meer kon je niet doen...
nu moet je haar laten gaan,
omdat dat het beste is,
voor jullie beiden,
meer kan je niet doen
veel sterkte lief Rankje,
Liefs Hilde m.