Melancholie
Een beetje melancholisch staar ik stil dromerig naar de hemel...
Een forse wind drijft moeiteloos grote donkere wolken naar een
verre mij onbekende bestemming.
Zij lijken wel oververzadigd van verdriet en laten hun tranen
door middel van dikke volle regendruppels in weemoed op
aarde neerplensen.
Ik word plots in het verleden getransponeerd bij een aquarel
cursus over hemelen,ergens diep in de Ardennen.......
Het was in volle zomer.... geen wolk te bespeuren in een
prachtig azuurblauw met cobalt schakeringen.
Wij zaten op een heuvel, onder eeuwenoude majestueuze
eiken die ons met hun overkoepelend rijkelijk gebladerte be-
schermden voor de hete zon.
En, in de diepte van de vallei,lag de Ourthe kronkelend
te glinsteren in het felle zonlicht......
De woorden van de leraar konden niet tot mij doordringen.
Ik zag zijn lippen bewegen.... het zweet liep langs zijn neus-
vleugels en twee hinderlijke vliegen dansten rond zijn
vochtige holle wangen......
Het dof gezoem van de insecten mengde zich met zijn
stem en de zang van verschillende vogels....
Alles leek mij zo ver......... bijna irreëel.
Als verdoofd, bleef ik nog een hele tijd zitten terwijl rond
mij, de andere leerlingen een geschikter plekje zochten om
hun schildersezels te plaatsen.....
Met moeite ben ik dan eindelijk toch opgestaan en heb alles
klaargemaakt om mijn hemel te schilderen.
Niets is zo boeiend, mysterieus, magisch en onverwacht
als aquarel.........met olieverf zijn verbeteringen mogelijk,
ik had het al dikwijls gedaan,maar nu aarzelde ik om te
beginnen, bang het te verknoeien............
Met een diepe zucht, liet ik mijn hand begaan alsof ze
een eigen leven leidde, en wat ik zag verbaasde mij, want op
mijn maagdelijk witte blad, verscheen langzaam een donkere
winterse hemel.... loodgrijze lucht......de weerschijn van mijn
verdriet.
En, tussen al die vrolijke, zonnige, levendige zomerse
schilderijen was mijn blad één storende donkere vlek !
Ik hoorde hier en daar al opmerkingen en vreesde de
commentaar van de leraar.
Maar tot mijn grote verbazing, bleef hij heel lang zwijgend
kijken naar mijn hemel. Toen mijn angstige blik zijn ogen
kruiste,zag ik zijn emotie.......
Hij had begrepen dat mijn rouwende hart om het verlies
van mijn vader,niets anders kon weergeven dan
een huilend, gekweld firmament..........
Dat rouwende gevoel heb ik daarstraks weer ervaren toen
ik door het raam,aangedampt door mijn tranen van
herinnering, even naar buiten,naar die donkere gure
hemel keek..........
Bosrankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....