Ik wil je topic niet belasten,
er is hier veel te mooie poëzie te lezen...
maar omdat je over Winnetou sprak,
dacht ik aan een prachtig indiaans gebed
dat ik ooit, lang geleden, ergens ontdekt
heb.
Als je tijd en zin hebt, ga even op een fris plekje
verpozen en lezen... ik bedoel, in ons laar...
Het gaat over een tekst die voor mij heel veel betekent...
mvg A en B
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Hoelang is dat? Dat kan een leven lang zijn.
Zoals in 'het tijdelijke met het eeuwige verwisselen'.
Maar deze tijdsbalk kon ik niet bedoelen.
Neen. Eerder de vlucht onder water. Zoals een dolfijn.
Het omringd zijn. De afgemeten lijn van je lichaam voelen.
Loskomen van de pijn. Het zwemmen in je vruchtwater.
Zou het kunnen dat Herman van Veen zingt: 'in jouw wolken wil ik wonen'?
Het zou ook een uitspraak van Nijhoff kunnen zijn.
Die zag er schapen grazen. En verder nog Scandinavië.
En om te begrijpen waarom z'n moeder weende toen, moest hij zelf eerst vader worden.
Bergen waar ooit de goden woonden. Bewegende bergen.
Waarop engelen liggen te zonnebaden. Onder de stralen van de hemel.
Drijvende vlekken op aarde. Tankers vruchtbaar water.
De gieter van God de Tuinier. Onze verloren vader.
Het boekje lag jaren op m'n nachtkastje.
Nu ligt het op m'n bureau naast mij. Op zolder.
En dàt omwille van de cover en de titel.
De omslag is van blauw linnen.
Op de blauwe kamer werd het besprenkeld door kaarsriet.
Dat is spijtig en ook weer niet. Het zijn spatjes herinnering.
'Ik maak je een graf van letters' schrijft Cri Stellweg.
Zo'n titel vind ik uitstekend als een laatste rustplaats. Voor mezelf.
Ondertussen lees ik er elke dag weer een paar pagina's in.
Zij beschrijft de voeten van haar man die op 'intensieve zorgen' ligt.
Mijn geliefde heeft ook oog voor voeten.
In ziekenhuizen zijn dat wellicht de meest zichtbare delen.
In het leven verstoppen we ze. In knellende schoenen.
Winterse botten of slome zomersletsers.
Waar brachten mijn voeten mij ooit naartoe?
Als ze me dat nog eens konden vertellen.
Vingers.
Ze zijn nog intenser er intiemer dan voeten.
Voeten brengen je weg. Vingers brengen je dichterbij.
Ik weet het ook wel, ze kunnen geven of grijpen.
Zich weerloos overgeven of zich ballen tot een vuist.
Mijn vingers verliezen hun kracht en schoonheid.
Ze krommen zich. En op de kneukels dikken ze scheef aan.
Reuma, vrees ik. Of de gevolgen van jicht.
Ooit hielden ze een Pelican in hun handen. En een pijp.
Ze schreven langzaam. Ze lieten me lurken en wolken blazen.
Maar meer nog waren het mijn gidsen over de contouren
van een langoureus lichaam. Dat wachtte.
Op mijn verrukkelijke vingers. Voor het preludium.