De trage minnaar

[Dtm]

Want in de stad daar zijn de jagers ...


Zij bewoog haar wimpers
als een vlinder die aarzelt
aan de rand van een bloem.

Haar blikken behoedzaam
als een gazelle voor de jager.
De valstrik van bewondering.

Dit soort zinnen breng ik mee naar huis
uit de stad. Mijn boodschappenlijstje.
Stappen en kijken.

Zij zat op een terrasje en ik ving haar
ogen. Donker als Afrika. Haar huid tropisch
en haar taille omhelsd door een jurk
wit als appelbloesem.

Ach, de stad, dat is altijd een beetje safari.

[Dtm]

De brief is een bedachtzame reiziger.

Ooit trok hij over gevaarlijke bergen en torste
hij het leed van moeders over hun gekartelde ruggen.
Hij verdronk in wereldzeeën samen met het verdriet
van een geliefde in zijn wenende woorden.

Doch niet de afstand van kilometers
noch het gewicht van papier,
hield hem tegen. Maar wel de tijd
bestal hem van zijn geschreven eeuwigheid.

Met de snelheid van een lichtflits
snelt nu het meest banale bargoens
rond de wereld.
Van Vladivostok tot Honoloeloe.

En het trage woord diep doordacht
door de krassende pen is nu verloren.
Zelfs een zin voltooien, getooid
met de ornamenten van een literaire guirlande, ach ...

Welke reiziger neemt nog de tijd
om de lezer te bekoren?

Mijn dierbare lezer,

al pleit ik grafologisch 'schuldig', toch doe ik beroep
op uw lankmoedigheid om mij 'verzachtende
omstandigheden' toe te staan. Voor dit virtueel papier.

uw roerloze reiziger,



+++


Vanmorgen kreeg ik een bericht in m'n e-brievenbus.


Hallo ,

Je heb een nieuw bericht ontvangen op "SeniorenNet" en hebt in je profiel
aangegeven dat je hier via de email een waarschuwing voor wilt krijgen.

Klik op de volgende link om je berichten te bekijken:

http://www.seniorennet.be/forum/........

Je kan deze waarschuwingen eventueel uitschakelen via de instellingen in je
profiel.

--
Met vriendelijke groeten,
Seniorennet.be-team


***

Toen ik, nieuwsgierig als ik ben, het bericht uit de bus wilde halen,
was er mij al iemand voor geweest.
Noppes. Zelfs geen lege omslag.

Iemand (M/V) had het terug uit de mailbox gevist.
Met de snelheid van de nacht. En de bedachtzaamheid van de schrijver.

Wel erg lange vingers. Ach, de techniek is altijd een beetje loodgieterij.
En ik heb twee linkerhanden.

Groetjes aan de afzender (m/v).

[Dtm]

Corps du message

Hallo ...,


Je heb een nieuw bericht ontvangen op "SeniorenNet" en hebt in je profiel
aangegeven dat je hier via de email een waarschuwing voor wilt krijgen.

Klik op de volgende link om je berichten te bekijken:

http://www.seniorennet.be/forum/privmsg

Je kan deze waarschuwingen eventueel uitschakelen via de instellingen in je
profiel.

--
Met vriendelijke groeten,
Seniorennet.be-team


Deze middag om 13 u 38', opnieuw een bericht gekregen.
Doch niets gevonden.

Maar, ach, laat ik me troosten met Kopland:
'Wie vindt, heeft niet goed gezocht'.



PS.
Geachte,
ik reageer nu niet meer op dergelijk bericht.
Dit om andere 'flauwe plezanten' niet op ideeën te brengen.




PS.
Zou het het 'een flauwe plezante' zijn? Of is er wat mis met mijn techniek?

[Dtm]

Sorry, als je, zoals ik, geregeld vervelt
dan vind je zoals een kat, op de duur, je eigen worpen niet meer.

Afzender gevonden.

Via een al lang vergeten 'clair-obscur'.
Sorry voor de verwarring.

En dank voor het bericht.

[Dtm]

God, de moeder, de dochter en het jongetje.


Het oude jongetje mag niet
naar buiten kijken door het venster.
Anders ziet hij binnen in zijn verdriet.

Vanochtend stond dat andere kleine jongetje
op het plein te drentelen. Alleen.
Hij had nog niet gegeten. En opa wordt weer mama.

Twee gekookte eitjes. Chocolade melk.
Twee boterhammen in fijne sneetjes.
Om te doppen. In wit en oranje.

Eenzaamheid van jongetjes verdwijnt
wellicht al bij het eten.
En vooral bij het dessert: de vriendjes.

Hij is nu weg. Gewapend met schup en snoeischaar.
Zijn lichaam verzopen in hoge botten.
En nu dan door het slijk en de doornen. Met z'n allen.

Maar hoe verjaag ik de eenzaamheid van dochter?
Dat meisje dat altijd maar moeder is.
In haar braakliggend leven.

Hoe gelaten ik haar gisteren haalde
en terug wegdeed. Want platte band met opa's fiets.
En zij dan de warmte zoekt. Van een zonnig plekje.
In een allenig bos.

Terwijl zij toch enkel in de armen van een man
zichzelf kan vinden. Troosten en begrijpen.
Hoeveel 'alleen zijn' verdraagt een vrouw?

Straks ga ik niet naar moeder.
Nog altijd 94.
Zij zal weer moeten spreken met vader.

Bijna twintig jaar nu
antwoordt hij niet meer. Zo zwijgzaam
als haar God.



PS.
Gisteren nog vertelde ze mij:
'Ik kan hem niet meer horen of zien. Al de anderen wel. Maar hem zie ik enkel nog op foto.'
Zij treurt erom.

[ria]

"God, de moeder, de dochter en het jongetje."

ze hebben mijn hart geraakt,
ria

[Dtm]

Stadsgezicht


o, mijn stad,

jij bent een ongerijmd gedicht
wat hou ik van de jamben
van je mooie meiden

de metaforen van je torens
en de strofen
van je pleinen

je klikklakkende plaveien
en de heupwiegende alliteraties
van je frivole freules

het geroezemoes van bloesjes
en de wind onder de rokjes
van je langbenige begijntjes

en op je trage terrasjes
van de ijsjes en de wijsjes
schrijf ik je naam

op ieder passerend meisje.

[Dtm]

De inertie van een trage minnaar


En elke dag
verzamelt er zich meer traagheid
rondom hem.

In de ochtend
huppelt zijn schaduw hem nog springerig vooruit.
Naar de avond
lijkt hij wel een kind dat niet gaan slapen wil.

Ooit
weet de trage minnaar
zal de zwaartekracht hem staande houden.

Als zijn zenith
samenvalt met het nadir,
zal hij verdwijnen in zichzelf.

Tussen het ongeschreven wit.

[Bosrankje]

Weer genoten van je bijzondere Poëzie...

Met een voorkeur voor de finesse van
je 'Stadsgezicht' (een juweeltje om te
lezen en herlezen !)

O.a. de jamben enz...



Late zomergroetjes van A en B

[Dtm]

Le temps qui reste


Ik hoor
hoe de avond zwijgt.
Ook het
ruisen van haar stilte.

Die tastbare afwezigheid
voelen mijn vingers. Ongehinderd.
Hoe zij
haar huid te vinden legt.

In de verte van een vermoeden.

[Dtm]

Ooit zal het sneeuwen


Ik wil je
aanraken
met mijn gemis

jouw huid
hertalen
in een herinnering

het klokhuis van ons verleden

mijn verlangen
wil ik begraven
in de baarmoeder van onze jaren

zoals een ekster

haar voorraad
bewaart
voor de winter

als er sneeuw over onze dagen ligt.

[Dtm]

Kijk dan toch,

hoe het jongetje
over de witte vlakte galoppeert,
een pen berijdt
als Old Shatterhand z'n mustang.

Hoe hij roekeloos
z'n lasso gooit over de horens
van weerspannige woorden.
Het alfabet omheint. Tot een kamp.

Hoe bang hij is
als een wezel. Een wees
zonder lezers.

Hoe hij hen voorzichtig
als knikkers op zijn vingers telt.
Tussen het struikgewas van z'n regels.

En hoe zijn lezers als vlinders ontsnappen.

[Dtm]

Donker & licht


Terwijl de tijd
aan de ochtend prutst
kruip ik weer naar het wit
als een konijn naar het licht

door mijn lichtbak aangezogen
om het donker
uit mij weg te schrijven
mijn ongeboren alfabet

mijn huppelende woorden
mijn zachte zinnen
mijn langoureuze letters
mijn papieren lippen

hoe geraak ik aan mijn ongeschreven dromen.

[Dtm]

"Geluk kent geen details. Tenminste, er is geluk
dat het niet hebben moet van kleine dingen.
Groot geluk dat niet te delen valt, misschien zelfs niet
met elkaar, maar zeker niet met anderen,
tenzij in de gedaanteverwisseling van het gedroomde gedicht
dat meer dan ooit heel ver is. Of? "

Uit 'Dagboek van een dichter' - pag. 1032.
Leonard Nolens.

...


Er hangt een gedicht in de bomen


Een open boek. En geschilderd ochtendlicht.
Vlekken schaduw. Onder het gebladerte.
Van een boom. Waarin een ekster schettert.

Dauw over gras. De zon op de tast.
Puccini onder de douche.
Boter op een boterham.

De geur van godendrank. Gefilterd in een kopje.
Het zichtbare krinkelen van warmte.
In de koelte. Een vroege merel.

En een late avond.
Vingers die tikken. Zonder regen
op de ruiten. Voeten die stappen.

En zovele ongehoorde en ongeziene,
belangrijke nutteloze dingen.
Tussen gedachte en gedicht.

Ongeschreven.

[Dtm]

Ten zuiden van mijn tuin


Er zijn mensen,
misschien zijn het wel toeristen,
die naar het zuiden reizen.
Om ingespannen te tureluren

naar hét licht.

En hier ons goddelijk oktoberkoper
vergeten. Dat schuchter silhouet
van een vertraagde zomer.
Die meesterlijke clair-obscur.

Van die overjaarse schilder.

Dat palet van stervend patin.
Op bladeren. De bast van bomen.
En over die ene overmoedige roos.

- Hier ging ik even kijken.-

Verdwaald in mijn ongeschoren,
onbeschaamde tuin.
Die nonchalant verloren ligt
tussen die opgesmukte burgertrutten.

Van mijn beschaafde stad.

In dat vroege verlaten licht
van oktober. Zuiders uitbundig.
Maar zo fluweelzacht.

Elke druppel licht
gelekt, gelegd over het canvas
van mijn noorderlijke ochtend.