Gewoon, gedichten - 4

[Janina]

Sunset, één na één jouw gedichten weer gelezen en herlezen...
Een en al bewondering en ook gegrepen.

Janina

[sunset]

.
.
.

Janina,
Dank je voor je bezoekje hier en je mooie achtergelaten woorden. Zelf heb ik het nog steeds ontzettend druk met allerlei dingen zoals onze dansgroep, mijn gedichten en het plaatsen ervan op diverse gedichtensites, het voorzitterschap van onze VvE en ook, bijgekomen, drukke politieke beraadslagingen i.v.m. een gemeenschapshuis. Wie zie ook weer dat je na je pensionering het rustiger aan mag doen *glimlacht*.
Warme genegen groet en een heel prettige donderdag verder,
sunset

[sunset]

lenteregen

warmte schenkend
verkruimelt ochtend
nachtlucht tot
blauwzwarte brokjes

stappen besmeuren
rozetten sterren
tot bergen puin
breken de stenen

laarzen vertrappen
scherpe fluitdissonanten
als harde consonanten
in regen-grijs ruisen
**********
sunset 23-04-2014
**********


er is nog lente in mijn herfst

ik werp mijn bootje in dezelfde stroom
zuig tegenover elkaar liggende oevers op
als vroeger moedermelk tegen de droefheid
ontdek steeds nieuwe wegen
het is alsof ik altijd zwijgen mag
en mij verzet tegen de naveldrang

morgen zal ik nevels vertrouwen
die zich rover de velden leggen
het wenken van afscheid beantwoorden
met fonkelende kleuren parelend vocht
zij leiden mij door het ruggenmerg van dromen
die altijd eindigen in de armen van liefde
**********
sunset 24-04-2014
**********

[sunset]

een ietwat andere geloofsbelijdenis

mijn God ben jij
en niet alleen in stenen kerkgebouwen
tref ik je aan in ieder blad en elke bloem
in elke grasspriet op het veld
en in de vogels die ik hoor
of ook de schelpen op het strand
in ieder kind en elke man en vrouw
de maan, de sterren in de nacht
en in het licht van elke nieuwe dag
weet ik dat ‘k U vertrouwen kan

geen voorspraak noch ook enig aflaat
die ‘k nodig heb om echt tot U te komen
gewoon een hart waarin slechts liefde klopt
respect en ook genegenheid
en dat te leven en te tonen
te wandelen in weerspiegeling
en in de voetstappen van Hem
die mij als voorbeeld geldt
heel stil te zijn, diep in mezelf
wanneer ik biddend U mag horen

U weet ik bij mij in de dagen
dat weer geweren moorden
of dat natuur, door ons getemd
uitbreekt uit ‘t bed door ons gedacht
en kinderen, veel te vroeg,
naar huis worden geroepen
ik dan door smart gebroken
mij kracht’loos voel en moe
neemt U mij bij de hand
en draagt als kruis wat mij belast
en brengt mij veilig thuis
**********
sunset 25-04-201
**********


koningsdag 2014

licht schemert zonnestralen door de bladeren
en rondingen vol zinnelijkheid in geel
de gekste bloemenpracht kleurt reeds de paden
en aan de waterrand begint het paradijs

wat schaduwbeelden dansen tussen bomen
bijna als pure liefdespoëzie
liggen op ’t gras op grote lakens
verliefde paartjes, knie intiem tegen knie

een vroege maan schildert wat violette strepen
hij denkt zich borsten, vol en rond
als in de avond rode lippen branden
zoent hij wellustig warm en lang haar mond
**********
sunset 26-04-2014
**********

[sunset]

.
.
.
Ik loop behoorlijk achter hier zie ik. Dan maar inlopen in één keer. Want anders komt het er niet meer van. Druk, druk, druk en vanaf 9 mei zijn we mei, juni en augustus ook regelmatig op vakantie.



dit altijd maar knijpen

zo vol droefheid en treurnis
eindigt elk verhaal
de strijd vernietigt alles
en niemand leert ervan

het sluipen door jaren duister
het verdonkeren
van dode ramen en deuren
het luisteren naar motoren

geen enkel iemand houdt dat uit
dit altijd maar knijpen
deze leegte in handen
zo vol droefheid en treurnis

vrede laat licht eeuwig branden
**********
sunset 02-04-2014
**********
gepubliceerd in de bundel ‘Oorlogspoëzie in beeld’ en gepresenteerd op
27-04-2014 in het verzetsmuseum te Gouda



jou heb ik nooit echt mogen kennen

wanneer tijd stil staat
bloeien violen, holwortels
en wuivende meiklokjes

wil schemering niet wijken
waar hetzelfde water, steeds weer
dezelfde oever beroert

honden hun staart najagen
en mensen, mensen
Christus aan ‘t kruis

ik er op uit ga raven te zoeken
en uilen, wolven te begeleiden
op nachtelijke jachten

om steeds maar weer
de echo van kindergelach
tegemoet te lopen
**********
sunset 28-04-2014
**********


wat lentegrijs

de uren schemeren nog
al loert de lente om de hoek
aarzelt het licht wat grijs

breed staan de velden
en het zwart van voren
draagt ‘t zaad in zich

het raakt mij diep
ook al weent hemel zacht
de dag stil uit de nacht
**********
sunset 29-04-2014
**********


dagelijkse confrontaties

bomen stappen uit hun schaduw
en vensters scheuren uit sponningen
branden in ‘t vuur en verstrooien as
over pas geploegde aarde

het licht van lantaarns breekt
drijft snel weg in de hoeken van ogen
en deuren blijven gesloten, toegemetseld
woorden ademen hun zwijgen

zacht nog de echo van herinneringen
zichtbaar in spiegels van ‘t heden
wil ik mij toch ver genoeg verwijderen
om hen tegemoet te kunnen treden

wegen lossen onder mijn voetstappen op
**********
sunset 30-04-2014
**********

[Morgenstern]

[sunset]

.
.
.
Lief om, aan de vooravond van 01 mei en hier in Nederland geen feestelijke vrije dag, dit boeketje van jou, jullie te mogen ontvangen; dank je, jullie wel en nog een heel prettige woensdagnamiddag, sunset

[sunset]

windstil de lippen

deze nacht
hangen gevoelens
te drogen aan de lijn
windstil de lippen

in een schemer
– het matte licht
en een glas wijn
als troost -

treuren onze ogen
maanverlichte uren
tot aan de poorten
van ons hart

zijn woorden, woorden
uit glas en donker zand
want morgen pas zijn wij
echt dood als sneeuw

en dooien in de aarde
**********
sunset 01-05-2014
**********



luisteren wij wel?

van uit het duister
klinkt dreigende donder
verscheurt bliksem d’ einder
met speren van licht

uit zwartblauwe hemel
nat zware druppels
en bloeiende stammen
manen het land

woekerende zerken
verbreken de kluisters
die doden verbergen
in drassige grond

en in de verte
hoor ik hen allen
altijd weer klagen
wie hoort er mij?
**********
sunset 03-05-2014
**********

[sunset]

04 mei

pel me 's middags
uit verrimpelde huid
wanneer twijgen
dekking ontbladeren
en zon mijn ziel
uit mijn lijf brandt
en al dat wat ik nooit had

geen wereld noch heelal
enkel lippen, een mond
die zich niet wegdraaien
tegen de stroom in
en tegen alle idioten
sta ik voorop in de strijd
nooit ver weg

en hoe ik aan het front
van haat en nijd
- zij slaan wie zij willen -
een droom vang
die ik hoor in mijn oor
wijl mijn voeten
door het slijk dansen

’t mij niet koud laat
hoe het klinkt en schreeuwt
of dat tussen noten
zich censuur verstopt
mensen niet meer zijn
dan lijdzame schapen
die geslacht worden

nog is de tijd zwart
zelfs na een stilte
van enkele minuten
als immens verdriet
in het hart geprent
en blijft vrede
nog immer begrensd
**********
sunset 04-05-2014
**********

[sunset]

onze zomers sterven nooit

ik snuif de zomer op uit appelsienengeur
van na-middernachtelijke grand marnier
voel hem in zachte streling van een wind
die door ‘t geopend venster binnenwaait

en denk terug aan al ‘t voorbije warme
van zonnedagen en het zoete gestreel
van hete lippen, handen op huid
en het besmuikt lachen verstolen in ogen

het zware ademen in die uren dat ‘t gras
niet onbevlekt bleef, ’s zomers waar natuur
ons ontving in haar schoot en vrucht droeg
in en door onze liefdevolle omarmingen

onze zomers sterven nooit, leven voort
in ‘t vrolijke gelach van onze kinderen
**********
sunset 05-05-2014
**********

[sunset]

Flanders Fields

er groeit geen gras
dat zulke wonden sluit
geen bloem die noch ontspruit
noch knoppen die zich wortelen
in het vredig licht

de aarde heeft je ingehaald
je schip is afgemeerd
in ruimte, tijd en ook de reis
die jou omvat
heeft zich voor altijd van ons afgekeerd

drie spadesteken diep
gescheiden van wat blijft
niet meer dan wat gebeen
en wij, voor 't kruis
en voor de witte nameloze steen
**********
sunset 06-05-2014
**********

[sunset]

wat geweest is, is voorbij

tussen uren van de dag
blikt een zon schuchter
door de grauwe wolken

wimperslagen beven
en bomen trekken
zwijgend voorbij

stil rust de tijd
ruilt herinneringen
over goed en spijt

toch is zij mij vreemd
wanneer zij zich
naar mij omdraait

verstolen fluistert
over een verleden
dat niet echt bekoort
**********
sunset 07-05-2014
**********



over liefde en zo

sinds het begin der tijden
was niets zo geweldig als dit
zeg jij, en kust mij
legt je hand in de mijne

en hoe ik je fascineerde
vanaf het begin, jij je afvroeg
waartoe het zou leiden
wanneer wij moedig
een steen aan het rollen brengen

zou wind tussen huizen
dan de naam fluisteren van
ons nog ongeboren kind
zacht vertellen over sneeuw
die nooit smelt en over kamers
met uitzicht op bergen
of over een zee?

op mijmerende dagen als deze
laat ik je verzen lezen
die, naar gelang het weer,
fel en stormachtig zijn
spreken van liefde
en al het andere

dichter zou ik willen zijn
in alle komende jaren
nog veel dichter

bij jou
**********
sunset 08-05-2014
**********

[sunset]

Kirchdorf Oostenrijk, week 20 2014

de lente hier
- nu een naam voor niets -
valt ’s nachts uit dikke wolkentorens
als kletsnat kleinood

in kussens dons
zinkt de schemer dieper
in ‘t laatste licht
dansen over kammen
witte wieven

schimmig rijdt de maan
door neerplenzende regen
kaderen onder glimmende daken
heldere vensters
**********
sunset 16-05-2014
**********


net terug van een weliswaar kille, natte maar heerlijke vakantie in Oostenrijk, Tirol

[sunset]

jij zegt mij dat jij ‘t kent

in jouw zoek ik je geur
zoals jij in mijn haar;
schildert met vingertoppen
vlinders op mijn dijen;
steelt uren slaap;
wijl ‘k loom in warme adem
ons lief door heel de nacht

voorraad regen opgebruikt
openen wij onze lippen
en ik vertel wat ‘k weet:
over je zachte perzikhuid
het vlees, het sap
jij zegt mij dat jij ‘t kent:
de warmte van mijn lust
het strelen van de handen
**********
sunset 17-05-2014
**********

[sunset]

dit uur

en dan dit vroege uur
dat naar me kijkt
zich wentelt in de stilte

bruingroen gekleurd
het diepe van jouw ogen

en hoe het spreekt
tot mij met deze stem
die fluistert, aan mij trekt
tot ver voorbij de grenzen
van alle ruimte, tijd

mij afneemt elke sluier
niet schrikt om wie ik ben
**********
sunset 18-05-2014
**********


een dagje Catherina ziekenhuis

het steeds maar weer zoeken
in 't vragen naar het verdokene
het koortsige waarin ik mij vind
om eindelijk te kunnen slapen

de hele dag in vreemde handen
als in de bolster van kastanje
't bezorgde om prikken en prikkels
het fietsen dat ergens nog wacht

hoe fotogeniek het hart, de longen
in ‘t eindeloos wachten op een lach
op het gelaat van de arts en het ritme
van een voortdurend rustig slaan

toch blijft de angst om wat spikkels
op longen die ooit moesten lijden
onrust al weggenomen, geen zwijgen
wel 't zekere voor het onzekere
**********
sunset 19-05-2014
**********