Nele,
bedankt voor de interesse en de vaderdagwensen.
Voor we thuis waren hadden we er nooit aan gedacht dat het Vaderdag was,
gelukkig de kinderen wel!
… vervolg Roemenië
Onderweg zagen we hier en daar nieuwbouw!
Veel Roemenen trekken naar het buitenland, vooral Italië, Spanje, Griekenland en Duitsland om aldaar een carrière uit te bouwen. Eens met pensioen komen sommigen terug, bouwen een huis en met hun buitenlands pensioen kunnen ze ordentelijk leven.
De volgende dag kwamen we aan in Sibiu. De moeder van Mircea is een tijd geleden overleden en voor het ogenblik verblijven Luminita en Mircea in het huis van zijn moeder, daar wachtten ze ons op. De keuken geurde lekker, de tafel stond gedekt, na een hartelijk welkom zaten we samen rond de tafel, het eten smaakte heerlijk zoals altijd. Luminta kookt heel goed, uit eten doen ze nooit, dat zou ons een vierde van een maandloon kosten zo zegt Mircea.
Na wat heen en weer gepraat wisten we spoedig dat de crisis in Roemenië bijzonder hard toeslaat.
Om het hoofd boven water te houden heeft Mircea een tweede job aangenomen. Naast zijn dagtaak als elektrieker werkt hij nog drie nachten per week.
Het deficit in Roemenië bedraagt 9 %.
Alle staatsambtenaren moeten 25% inleveren. Alle pensioenen van hoog tot laag dienen 15% in te leveren. Als je weet dat het minimumpensioen 110 € bedraagt en daar nog 15% vanaf moet en er veel mensen moeten leven van dat minimumpensioen besef je dat veel mensen in uiterst moeilijke omstandigheden terechtkomen. Een brood kost er 1 €, een liter melk 1,50 € , koffie ongeveer de prijs van hier.
In de beginjaren na de revolutie klom het land in een zeer langzaam stijgende lijn omhoog, nu gaat het loodrecht neerwaarts
Luminita sukkelt met haar gezondheid door de stress. Kort geleden werd ze een week opgenomen in het ziekenhuis om tot rust te komen, de voortdurende stress put haar uit.
Maar er is een lichtpuntje, een eerste kleinkindje is op komst. Vol trots toont ze mij het echografiefotootje, het wordt een jongen.
Na het avondmaal maakt Mircea telefonische afpraken voor ons met Simona, het bezoek aan het schooltje, met Nicoleta en de Pope, met Adi.
Na nog wat heen en weer gepraat en het bekijken van foto’s van onze kleinkinderen trokken we naar boven. Het bed was verschrikkelijk slecht, veren staken omhoog, ik moest zoeken om wat comfortabel te liggen. Als naar gewoonte verblijven we hier drie nachten met ontbijt en avondmaal, maar we moeten veel te veel eten, weigeren is uit den boze!
‘s Morgens vroeg Luminita of we goed geslapen hadden, ik antwoordde bevestigend, de realiteit was anders maar we zijn in Roemenië en de mensen doen hun uiterste best, we klagen zeker niet!

Mircea en Luminita
wordt vervolgd....