Nele, elisa, bo'ke,
fijn dat jullie komen lezen,
zeer bedankt!
..... vervolg
We nemen afscheid van Simona en de kinderen en rijden naar Sibiu waar we omstreeks 15:00 aankomen bij Nicoleta en de Pope in de grote grijze blok met hun appartementje van in totaal 32 vierkante meter waarin 6 personen leven.
In de woon-slaapkamer staat nu het kinderbedje van de tweeling, Anrdei en Dorothea, de tweeling geboren rond Kerstmis 2009. We willen de kindjes onmiddellijk van dichtbij zien, ze zien er heel goed uit. De oudere meisjes, 8 en 6 jaar nemen elke een baby’tje vast, wat zijn ze fier op hun broertje en zusje.
Pope Nicolae zegt trots, Andrei is de eerste kleinzoon in onze familie. We mogen de kindjes ook in onze armen houden, ze kennen ons niet, kleine Dorothea zet het op een huilen, de kleine Andrei daarentegen bekijkt ons onderzoekend, wie zijn deze mensen en wat een rare taal blijkt hij te denken. Ze worden weer in hun bedje gelegd, de beide kindjes samen, ze zijn nog klein genoeg om overdwars in hetzelfde bedje te liggen. Dorothea lijkt een heel rustige baby, Andrei ziet er heel levendig uit, draait en keert zich t’allen kanten.
Ik maak mij algauw de bedenking, wat als deze kindjes kruipen, laat staan rondlopen! Hier is geen plaats voor vier kinderen. Hoe zullen ze dat hier klaarspelen? De woon-slaapkamer meet ongeveer 4,5 op 3,5 meter, het kamertje van de meisjes 2 op 3 meter, rest nog een piepklein keukentje en een nog kleiner badkamertje met douche en toilet.
Nicoleta is slechts zelden buitengeweest na de bevalling van de tweeling, het is geen sinecure om van de vierde verdieping zonder lift met twee baby’tjes buiten te geraken.
Voor mij lijkt het onbegonnen hier te kunnen leven.
Koffie, thee en koekjes staan klaar, Nicoleta vraagt of we willen eten, we moeten bedanken, er wordt aangedrongen doch we komen net van tafel bij Simona, we kunnen het gelukkig houden bij een koekje.
We krijgen een dik dossier in onze handen. Van het geld dat we hier vorig jaar achterlieten werd een project opgestart ‘gift by gift’ door de Parohia Ortodoxa Mihai Viteazu III, de parochie waar Pope Nicolae werkt. Nicoleta die heel goed Egels praat, neemt anderhalf uur de tijd om samen met ons het ganse dossier door te nemen en te vertalen, Pope Nicolae, het Engels onmachtig knikt af en toe instemmend als hij iets begrijpt. Na een half uur wil ik er mee kappen maar neen, ik moet alles aanhoren.
In overleg met negen ander mensen van de parochie waaronder drie priesters, dat zal de parochieploeg zijn veronderstel ik, wordt nagegaan welke mensen in hoogste nood verkeren.
Over elke persoon in nood wordt een dossier aangemaakt met procesverbaal, de sociale toestand, grote van het gezin, het inkomen, studieopleiding, gezondheidstoestand, werksituatie, problemen enz
Geld wordt nooit gegeven, voor elk gezin bevat het dossier de uitgaven en facturen betaald aan voeding, dokterskosten, medicijnen, gas, elektriciteit e.a.
Het inkomen van deze gezinnen is schrijnend laag, enkele voorbeelden: een alleenstaande zieke dame moet het stellen met 59 € per maand, een andere met 70 €, nog een andere met net 50 €.
Het gezin met zeven kinderen, de vader vertrokken en de moeder overleden, waarover ik eerder al vertelde heeft een inkomen van € 60 verdient door de oudste zoon, hij is 20 jaar en de kostwinner, het jongste kind is zes jaar. Gelukkig is de oudste zoon meerderjarig dat behoedt alle andere kinderen voor het weeshuis.
Zo zitten in het dossiers 13 schrijnende gevallen waar we een druppel, zij het op een hete plaat kunnen bijdragen, dankzij ons koor en een aantal vrijgevige mensen o.a. ook van de sen.
Ook nu kunnen we een mooi bedrag achterlaten met veel dank aan iedereen die eraan meehielp, we zien hier op papier en zijn er zeker van dat het geld goed besteed wordt.
We hadden nooit gedacht zo’n uitgebreide informatie te bekomen.
‘Gift by Gift’ of in het Roemeens ‘Dar din Dar’ loopt verder!
De nood blijft bijzonder groot, je houdt het niet voor mogelijk in een één gemaakt Europa!
Nicoleta is in de wolken met de klederen die we achterlaten, vooral voor de kinderen.
Daarna wordt het tijd voor de kerkdienst van de Pope, we nemen afscheid van Nicoleta en de kinderen en gaan met hem mee.
We gaan eerste naar de kerk waar zijn nonkel pastoor is. We ontmoeten er de neef van de Pope, ook een jonge priester, hij houdt zijn tweejarig dochtertje bij de hand.
Mooi, een jonge priester, gehuwd en twee kindjes, het moet kunnen. Zijn zij daardoor minder priester? Ik vind van niet, ach het maakt hen zoveel menselijker.
Boven zien we twee jonge mannen de muren beschilderen, fraaie evangelietaferelen, binnen het jaar moeten de werken af zijn. Tot onze verbazing zijn het allebei priesters, ze zingen Orthodoxe liederen voor ons.
Nadien een welgemeend vaarwel, we gaan met Nicolae naar ‘zijn’ kerk, er is een kerkdienst aan de gang als we binnenkomen, ik zie geen stoelen, iedereen staat recht. We blijven enige tijd luisterend naar de gezangen, een gebed voor de vrienden en we vertrekken.
Vooraleer naar huis (bij Mircea en Luminita) terug te keren hebben we nood aan wat buitenlucht. We rijden naar Michelsberg in de buurt van Sibiu en maken een lange wandeling om alles wat te laten bezinken.
wordt vervolgd......