Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

wachten op lente

al leef ik wel ’t verloop van tijden
toch zijn niet alle wegen al gegaan
noch alle bergen reeds beklommen
en niet op alle weiden al gelegen
hoogstens gedroomd om er te wezen
onder de warme stralen van de zon

heel ver nog lijkt de zomer
bij ‘t spoken van winterse dagen
blijven de kronen leeg van bomen
en hagen, moe leunend tegen de muren
verdragen kou die maar blijft komen

gesloten zijn de stromen van het leven
‘t uitbundig vogelengezang nog stom
hult de natuur zich afwachtend in stilte
wacht op ’t ontwaken van de lente
en voor een vorst niet echt meer bang
**********
sunset 02-02-2015
**********

[zee]

De eerste keer toen ik je zag
Die ene dag...
Toen ik jouw voor het eerst zag
Die prachtige glimlach
Van tranen veroverd
Door schoonheid betoverd
Niet enkel van buiten
Maar ook van binnen
Een nieuw begin?
Een vreemd gevoel...
Jouw voor my winnen dat werd mijn doel
Denken aan jouw mooie zwarte haren
Die schitterden in de zon
Een dag om nooit te vergeten
De dag dat het allemaal begon...

grtjes
zee

[sunset]

Mooi liefdesgedicht; dank je wel.
Warme groetende genegenheid en heel liefdevolle donderdagnamiddag, sunset (ingo)

[sunset]

er was eens … (voor mijn eerstgeborene)

in ‘t woud waarin geen bomen hangen
waaronder jij opstaat cherubijn, mijn serafijn
ween ik niet meer wanneer ik ‘t zeg
en is het enkel licht dat aan de ogen vreet

jouw haar zie ik aan struiken hangen
al kan ik mij geen kleur herinneren mijn kind
volg ik je spoor waarheen het lied mij brengt
– daar ging je heen en daar ga ik nu zelf

zing ons terug, verzamel al je haar
dat ‘k in mijn zakdoek knoop, zo zwaar
van bessen die je niet kan eten, als in sprookjes
– maar dat kun jij niet weten, jij bent er één

en ‘k naai je aan elkaar en aan mijn been
hink in het rond of zweef, heel soms
en roep je, mij terwijl ik zwijg, mijn cherubijn
mijn serafijn, mijn kind – kom hier en blijf
**********
sunset 03-02-2015
**********



waar zinnen zich verdwalen

de wimpers knarsen
en onder ‘t ijs drijf jij
daglicht hurkt over ons

bij het ontwaken ongewis
wat voor ‘n gelaat wij dragen
is ‘t venster als een tuin

en stilte opent zich
in luchten en in slaap
die nagloeit, warm blijft in ‘t hart

draait d’ ochtend zich
net als de aarde en huppelt
door het eerste woord; vertrouwen

in het herhalen dat ik je lief
betekent elke kus ‘t ontwaken
en staan wij op in tijd

die onbereikbaar tussen ‘t ademen
laat tasten naar je hand
waar zinnen zich verdwalen
**********
sunset 04-02-2015
**********



alles maar tijdelijk

langzaam sluipt stilte weg
en dwingt januari
slapende schoonheid uit aarde
al ontvangt zij nu nog sneeuw en ijs
op natte donkere grond

woorden van het voorbije
bloeien weldra als lentestruiken
op nog kale twijgen
al houd ik mij
met altijd minder bezig

en heeft mijn tong elke groei gestopt
struikelt aan haar basis
vergeten namen als bescherming
in linnen verpakt
blijven mij toch nabij

uiteindelijk is alles maar tijdelijk
**********
sunset 05-02-2015
**********

[zee]

Vriendschap is zo mooi
Jij die naast me staat als vriend,
waar heb ik dat toch aan verdiend.

Ik ben je zo dankbaar,
mijn gevoelens voor jou zijn dan ook zo waar.

Ik weet in jou heb ik me nooit vergist,
en wil graag vechten voor wat er in mijn leven mist.

Ik wil op een eerlijke manier voor iets moois kiezen,
en niet in een periode waarin ik mezelf lijk te verliezen.

Want juist jij verdiend het beste in alle eerlijkheid,
zo krijg je ook nooit spijt.

Daarom zijn we nu vrienden voor het leven,
heb ik alles op orde dan zal ik jou al mijn liefde geven.

grtjes
zee

[sunset]

zee,

Vriendschap is ook een vorm van liefde. En liefde IS, en leven.
Nog een heel fijne vrijdagmiddag verder en warme genegen groet, sunset (ingo)

[sunset]

één enkele ster

de speer steek ik mezelf in het hart
- buiten blaast koude wind, dwarrelen wat vlokken -
en mijn lijf begraaf ik diep in de aarde

het giet en woorden stoppen niet met klagen
wijl ik grond van mijn graf door het venster gooi
wiegt de hemel slechts schemerend grauw

mijn smart stijgt hoger dan het kruis op Golgotha
het topje van de berg waar jezus nog weent
- alle tranen stompen de spade af

ik keer terug door de tijd die ik eens afgedaald ben
onverdraagzaamheid leeft nog steeds in mijn dag
- hoe graag toch wil ik mijn hemelvaart

aan ‘t firmament één enkele ster
**********
sunset 06-02-2015
**********

[sunset]

Groningen: zo zou het kunnen zijn

het huis beeft, leeft
als een wezen, een zee
muren storten in
verbranden als papier
bouwen zich elders weer op
ondanks hun scheuren
en verzinken toch

elk dag lijkt anders:
bewegende corridors
ademen met mijn stem
ramen beschadigd door schokgolven
vind ik terug in de tuin
net als het kind waarvan
ledematen aaneen groeien

plots is het huis klein
lijkt eerder een schoenendoos
een handvol origamipapier
waartussen ik ’t puin zoek
onder de grijze regenhemel
vliegt het weg:
een zwerm zwarte krijsende vogels
**********
sunset 08-02-2015
**********



hen zweer 'k een liefdeseed

zo ligt zij voor me: als knoestige stronk
uitgedroogd na al die jaren maar in haar massa
een gezicht, breed lachend, als een vergeven
het gejubel van zagen en het bijten van ‘t mes

nu, in bijna lente staat nog steeds het woud
ingesneeuwd door zaagmeel, spaanders
de bomen, ieder slapend in zijn eigen winter
met ‘t bos als kader glanzen weldra bladeren

en bevend voel ik stam na stam, omarm
’t leven dat langzaam opstaat uit de aarde
als ik de lippen lees van al mijn naasten
zweer ik de liefdeseed hen die mij blijven
**********
sunset 09-02-2015
**********

[sunset]

naar en voor jou

vanaf de palm van mijn hand
vliegen lichtende pijlen gevoel
als woordflarden in een wind
[naar jou]

behoedzaam vang jij ze op
wijl zij verend zacht
in oren zoenen
droombeelden vormen

in het duister van de nacht
liefdesgroeten uit een vuur-
kleurige warme luchtoceaan
[voor jou]
**********
sunset 10-02-2015
**********

[sunset]

dit hunkeren naar Eden

in vijvers legt de hemel
zijn dagelijkse stemming
waterlopers rennen
over het oppervlak
uit diep verstopte wortels
groeit weelderig riet
dat wuivend in wind buigt

ergens diep in ons
schuilt de heimelijke wens
naar die tuin waarin enkel
jaargetijden veranderen

en voor gras breekt
draaien wij ons om
verliest de hemel
de dag in ons gezicht
nemen wij onze wens
ingekapseld mee

en gaan
**********
sunset 12-02-2015
**********

[sunset]

liefde

zonder te denken ga ik mijn weg
droom dingen die ik niet begrijp, en uit een taxi
stapt de mooiste vrouw en ik durf haar
niet aan te spreken; haar hakken glanzen
in lantarenlicht en naast haar voeten
ligt een vogel, dood en met gebroken vleugels

zij wendt haar hoofd mij toe, een lachen
dat mij plots heel dronken maakt
en in gedachten noem ik haar amour
op alle straten die zij waardig schrijdt
en toch voor immer naamloos blijven
ga ik haar altijd achterna

weldra is ’t niet meer nacht
en midden onder ’t lijf van mij
ligt altijd maar de stad en ook de toekomst
die nog steeds met veren speelt
**********
sunset 13-02-2015
**********

[sunset]

mooier mislukken kan niet

mooier mislukken kan de ochtend niet
met sluiers nevel die over ’t land drijven;
op deze woensdagmorgen vraagt mijn lijf
zich af of het winter dan wel niet herfst is

blikken zweven over het buiten en vingers
willen naar het balkon, in potten en bakken
om eerste bloemen te planten, de struiken
hechten aan nieuwe hekken die als ladders
naar de nog steeds verscholen hemel reiken

vandaag rest mij voorlopig ademloosheid:
jouw zacht haar en gezicht waarvan ik geniet

neen, mooier mislukken kan echt niet
**********
sunset 18-02-2015
**********


Enkele dagen ondergedoken in de dolle dwaze dagen die men ook wel carnaval noemt en nu weer opgedoken *glimlacht*. Niet dat ik onproductief was (op schrijversgebied). Maar wie dat wil (na)lezen gaat het beste naar mijn eigen website.

[Janina]

Doe ik!
Een en al bewondering voor jouw dichtkunst!
Janina

[sunset]

Janina,
Jij bent gewoon een heel trouwe fan *glimlacht*; dank je wel en geniet van een heel vredevolle maandagavond. Het leven begint zich te normaliseren nu (na carnaval en mijn verjaardag en zo).
Lieve genegen groet, sunset

[sunset]

wij blijven ons zoenen

bij toeval de nevel gezien
en niet meer eruit gevonden
nu de hemel wolkt en danst
met als enig agendapunt:
de winter overwinteren laten

verveeld door 't overleven
in 't hier en heden zijn neuzen
breekbaar en niet aan te raken
wijl het lieven beschreven wordt
als veelvoud van verlangen

geen verlichting in kil-natte dagen
waar ‘s avonds het duister ligt
lokkend en bereid met liefdes-
verzen die helder oplichten

tot onze ogen zich sluiten
de nacht weer vasthouden
in dit bed van fluweel en satijn
en wij tot in de morgen zoenen
**********
sunset 23-02-2015
**********