ria schreef:blijft een schrijver eigenaar van zijn woorden
nadat hij ze elders heeft neergepend?
of vlogen ze heen met de zachte avondwind,
gezwind, ongelezen?
alleen de schrijver kent het antwoord,
dat hij liever niet prijs geeft...
dan maar gissen! zou het kunnen dat
een nachtje slapen hem tot andere gedachten bracht?
misschien vond hij zichzelf te opdringerig
te belerend te betweterig...
misschien konden zijn woorden anders gelezen worden
dan ze bedoeld waren...
misschien zweven flarden verder door deze zachte zomeravond,
bescheiden, zoals ze waren bedoeld.
zal ik proberen ze te vangen?
zijn ze niet des schrijvers eigendom?
"onze verloren vader"
misschien onze verloren "gewaande" vader
of, onze "teruggevonden" vader,
voor mij, zonder twijfel
"een goede vader"
ziezo ze zijn weer "thuis"
ria
Kijk Rita,
zo vang je woorden. Met het netje van een citaat.
En van wie zijn ze nu?
Woorden kunnen geen eigendom zijn of worden, volgens mij.
Jouw kinderen, zijn jouw kinderen niet.
Uit 'De Profeet' van Khalil Gibran.
En Herman de Coninck keek al eens zijn woorden achterna
om te zien of ze niet van betekenis veranderden onderweg.
Nee, ook de schrijver is niet de eigenaar van zijn woorden.
Van het ogenblik dat de auteur ze 'publiceert' worden ze 'beheerd' door de lezer. Hij interpreteert. Leest zelfs wat er niet staat.
Maar dat recht heeft hij. Hij kan niet anders.
Lire c'est écrire.
Hij ontrafelt de betekenis van een tekst met de 'werktuigen' die hij meekreeg.
Van huize uit. Vanuit z'n schoolse opvoeding. Vanuit zijn leven.
Hij leest volgens de spelling en de grammatica van z'n eigen gedachten en gevoelens. Op het moment van de lectuur. Volgens de geschiedenis van het verleden.
Zo lezen wij allemaal elkaar anders.
De kleine Aristocraat

