Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

wanneer is het genoeg

dieren trekken nestwaarts
langs geheime paden
sluipen engelen nader
onder nevelwolken

sta ik aan rand van aarde
verrast door laatste dagen
weegt in mijn zakken
tijd onnoemelijk zwaar


wanneer houdt eindelijk
de regen op met plenzen
en wordt vervangen
door een vloed van tranen

nu ‘k mij begraaf
met treurende gebaren
ween ik geen water
noch een druppel bloed

laat ik mijn blikken
voorwaarts wandelen
mij zachtjes drijven
naar het beloofde land
**********
sunset 24-02-2015
**********

[sunset]

vaag sluimerend in 't hart

aan einders zie ik andere oevers
lijnen van eeuwig groene bomen
in nevelige nog onscherpe tijden
uit een verleden of de toekomst

het nu is deze tafel, stoel
voorbijtrekkende regenwolken
de kronen onder mij in 't park
en 't altijd hunkerend verlangen

mijn dromen over vertes
blijven tastbaar ongewis
enkel vaag sluimerend in 't hart
**********
sunset 25-02-2015
**********

[sunset]

ik lief je altijd nog en meer

over zachte welving
ongeduldig vingertoppen
die 't lijf laten beven

de lendenen branden
een verlangen
gevoel verliest zich
in een ademlust

de venusheuvel
een warmzachte bloem
in ‘t zoete dal
donzige haartjes

vochtige lippen
liefkozen de borst
die zich verheft
‘t geheim ontsluit

in zwoele geur
een dans in boogdelta
vochtig blinkt
een parelmoerenlglans
**********
sunset 26-02-2015
**********

[sunset]

afscheid

- afscheiden zijn dikwijls vormelijk
droevig en zelden blij makend -

er is afscheid waarbij lippen
worden nagetrokken, haren gekamd
alsof daarmee alles weer goed komt

sommige afscheiden staan in verband
met bezoekjes, feesten om uiteindelijk te eindigen
in hartverscheurende uren smart

en als laatste heb je het afscheid van dit leven
de dodelijke overstap, heengaan, de afstand
door het sluiten van een boek

dat door mij nooit zal worden vergeten
**********
sunset 27-02-2015
**********

[sunset]

lente staat aan haar begin

verlaten ligt vandaag het strand
de zee beweegt in grijs
de wind die gisteren nog joeg
heeft zich heel stil nu neergevlijd
genoeg is soms genoeg

de wereld kleurt zich langzaam in
zoekt duizend tinten blauw
de lente staan aan haar begin
en in het oor hoor 'k haar gezang
de winter schrikt, stapt op

en ik, ik ben en weinig bang
nog komen maart, april
want 't spreekwoord zegt:
maart roert zijn staart
april doet wat hij wil
**********
sunset 28-02-2015
**********

[sunset]

jij, het enigste zichtbare

brillenglazen en tweemaal
de reflectie van lentezon erin;
stom en bleek roept de hemel
over nog vergeten velden

hoor je de kreten
aan tongen geketend
gezichtsloos in ’t gras

reeds is de zee groen en warmer
en wij beiden, mythisch
delen de golven
gezamenlijk met de wind

ons lachen dartelt
van de ene schaduw
naar de andere
op deze lenterige dag

in ‘t stof van verdroogde aarde
en zijn vluchtige herinneringen
ben jij mij 't enigst zichtbare
**********
sunset 06-03-2015
**********

[sunset]

persvrijheid

woorden leven achter tongen
op ’t papier en afgedrukt
ronde kogels van een angst
branden op gesloten lippen
vreten zich in ‘t hart ontspruiten
witte letters op de wand

slechts een enkel woord te weinig
steekt het leven vol van schrik
kogels rond en vast in keel
heeft de haat macht over hoofden
zonder chance voor de liefde
rode stenen, stomme graven
waarheid nog alleen maar elders
is de wereld toch nog nergens
**********
sunset 08-03-2015
**********

[sunset]

eerste lentezondag

mijn blik kijkt plots blij
van einder naar einder
een heldere lentedag
in bomen en struiken
geschenk van het leven
de zon die in handen lag

in schemer contouren verloren
de verte als weggevaagd
ligt in de avond geboren
duizenden lichtende sterren
en stil staat de lucht over velden
een fluister door wind gebracht
**********
sunset 09-03-2015
**********


goed dat wat blijft

hoe graag ik oude dichters lees
in middernachtelijke uren
wanneer het buiten stil is
zij mij een zee brengen
zeggen: daar zijn golven
kijk hoe meeuwen
over de toekomst lachen
hun geschreeuw als van een viswijf
die licht vergeet in het duister

zij laten mij opnieuw ademen
dragen verlatenheid naar het water
en ik verlies niets wanneer ik ga
laat wel iets na

en het is goed dat wat blijft
**********
sunset 10-03-2015
**********

[sunset]

slapeloosheid

ik voel 't hart bonzen in mijn hoofd
en hoor de stonden slaan
zacht gaat de dood als wake
rond in te lange nacht

nergens vind ik rust
en alles blijft in 't vage
wijl wijzers lichtend
traag zich verder slepen

tot zon de maan weer kust
**********
sunset 11-03-2015
**********

[sunset]

tijd rekt zich nimmer uit

ik raap ze op
ze zijn de stenen
van de muren
die wij bestormen

rotsen, zeg je
en Zwitserland

ik knik bevestigend
en wil slechts…
maar de lus om ons hart
zeg ik, tijd
rekt zich niet uit

is het een wind die fluistert
of ben jij die stem in mij?
**********
sunset 12-03-2015
**********


ik blauw mij door mijn dagen

ik blauw mij
door de hemel
die mij bedekt
en rek me uit
proef de vrijheid
over grenzen

ik dwing me
door de struiken
langs de weg
trotseer
de doornen

over ‘t gezicht
lopen de tranen
al lachen toch
mijn dromen
in alle dagen
die ik leef
**********
sunset 13-03-2015
**********

[Janina]

Sunset,, ik lees jouw gedichten marathon en ergens ben ik bang om de sfeer te verbreken, met schroom wil ik jou zeggen 'Ik lees ze graag!'
Janina

[sunset]

Janina,
Dank je wel voor je bezoekje hier en je mooi-warme achtergelaten reactie.
Geniet van een heel vredige zaterdag en warme omarmende genegenheid,
sunset

[sunset]

met jou

vroeger was er een zwijgen
dat winterde in tijden en in vertes
streelde adem enkel maar vorst
stopte bij versplinterde dromen

zij heuvelden langs paden
waar elke pas verzonk in een denken
aan morgen en het onbekende jij
toen licht het duister nog niet brak

nu wentelt hunkering door uren
dringt door, door verlaten stonden
en lokt het hart met warme beloftes
van heldere kleuren na elk wachten

wat enkel nog blijft hangen
is een blik op dagen die simpel zijn
steeds het weten in zich dragen
van een eeuwig nieuw begin

met jou
**********
sunset 14-03-2015
**********

[sunset]

2.

ik heb reeds lang 't geluk gevonden
in woorden en tussen zinnen
ligt het simpele verborgen
toont zich in nachten
hem die dicht,
leest wat geschreven staat

waar dag verbergt zich in 't herkennen
't ontwaken schuwt dat in hem ligt
blijft toch de vreugde van 't ontmoeten
van d' andere die zijn ogen openslaat

jij vraagt wat tijd is
en ik repliceer met wat is het geluk
want ligt geluk niet in de tijden
en tijd tussen geluk
van elke ochtend weer
leven dat jou verrast, verblijdt

lief zegt dit hart
lief, alsof jouw hemel ervan afhangt
**********
sunset 14-03-2015
**********


het eeuwige hunkeren naar

zacht onscherp getekend
is alles, ook het dichtbije,
nog altijd onbereikbaar:
sterren aan een wijde hemel
en diepe bodems van zeeën

zij spelen met ’t leven
zoals met de schaduw
van kinderen aan wegranden
die zich koesteren in ’t licht
van de nachtelijke maan

zonder enige betekenis
doorkamt ‘t huidige chaos
alle vormen van ’t zijn
en vindt niets anders
dan ‘t eeuwige hunkeren
naar liefde en vrede
**********
sunset 17-03-2015
**********


PS: 'k voelde me de laatste dagen niet zo lekker: Duizeligheid en zwalken als een dronkaard. De controle bij de dokter gaf niets ernstigs aan. Dus is het afwachten maar.

[sunset]

zolang er gloed is

hoe fel ook vlammen waarin wij branden
toch blijft er altijd nog een gloed
zelfs ons gebeurt het welbekende
al is de as nooit ‘t laatste spoor van vuur

dat blijkt nog steeds, en ook hoe waardevol
een lichte warmte is in midden-winter
wanneer er vorst valt in de jaren
en ‘t wit van sneeuw in haren ligt

rest op het eind’ toch onze liefde
en wie wij zijn voordat wat gras het lijf bedekt
geen steen kan ‘t schijnsel immers breken
wat tot in eeuwigheid zal gloeien
**********
sunset 20-03-2015
**********