Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

nostalgie naar de buiten

steden houden eenvoudig niet op
net als voorbije zomers, al meen jij dat
je dan toch reeds herfst kunt ruiken
in een vochtigheid en, later op de dag
ook het stof van gemaaide velden
- zelfs duiven fladderen lusteloos

[de grootte van steden bereken je
‘s avond aan de hand van verlichte ramen
en aan de verstopte kruispunten in de spits]

de huizen willen simpelweg niet ophouden
net als de laatste winter, ook al denk jij
al lente te voelen, het ontwaken te zien
van bomen en struiken en te luisteren
naar het praten met elkaar op terrasjes
en in parken het langzaam zichtbaar worden
van wandelende paartjes over tapijten
van ontwakend geel, paars en blauw
**********
sunset 24-03-2015
**********

[sunset]

warmte, liefde, licht

wij worden jonger
van jaar tot jaar verdwijnen rimpels
noch schrijft kommer
nog droef in ons gezicht
de lente bloeit in onze ogen
zelfs iets van overmoedigheid
waardoor de toppen van de bergen
niet op een angst meer kunnen bogen

want honderd jaren verder
dan zweven wij
als zwaarte-loze stof van sterren
dansende kristallen ijs
en niemand die nog veilig is voor ons
wij zijn dan enkel nog
alleen maar warmte, liefde, licht
**********
sunset 25-03-2015
**********



’t scheidende verbindt

op je zijde liggen
benen opgetrokken
parallellen vormen
midden in de bogen

nabijheid voelen
in tussenruimtes
lijven die raken
elkaar toe dromen

ogen tasten teder
handen nimmer blind
symmetrie van lichamen
die niet ‘t zelfde zijn

‘t scheidende verbindt
waar je d’ ander vindt
**********
sunset 26-03-2015
**********

[sunset]

IS ( 2)

hen is het enerlei of zij wel zijn
of hun gedrag de systematiek bewijst
dat achter Allah een veel gruwelijker God verrijst
en of het wel een God is die de weg hen wijst

en wij, wij die niets luidop durven zeggen
al helemaal niets doen [alsof het ooit
eens anders is geweest] tegen het ongelijke
en de verscheidenheid van mensen
[die ’t leven zijn; want slechts in dood
zijn allen eindelijk gelijk]
toch ook nooit echt hebben aanvaard

omdat het zien van het verleden weten is
en wij ooit eens misschien wel weer terug
gaan in de tijd omdat de toekomst toch
in 't gisteren ligt - zij echter verwoesten
alles wat meer is dan hun armzalig zijn
**********
sunset 27-03-2015
**********


gedichten, de mijne

zij zijn mijn zoetste dromen
ook al ligt in hen een angst
voelt het als veilige dwang
in en door liefde

applaus laat hen niet verdwijnen
zij klampen zich vast aan gevoelige rijmen
en in het bestaan
van alle neergeschreven zinnen

bij leven door mij opgericht
als blijvend gedenken
aan ’t eigen bestaan
tot ik hen ooit mij terugzien kan

lief ik telkens weer
mijn zoete dromen
al ligt er in hen een angst
voelt het toch nimmer als dwang
**********
sunset 28-03-2015
**********

[sunset]

waar nacht bedwelmt
braambessenblauw het sterrenspel
dat slaperig-moe mij maakt
het zware van dit voelen draagt

waak ik in ’t diepste van mijn zijn
en ongeknecht door ‘t leven
stijgt uit mijn ziel de taal steeds op
**********
sunset 30-03-2015
**********


leven zwijgen of misschien wel zwemmen

kom laat ons wolkendromers zijn
zeg jij en vraagt of ik je zoenen wil
tekent de wereld hier heel episch
en ook de zee, haar branding die,
net als altijd en golf na golf,
haar doel bereikt als is ’t een schilderij
- driewerf hoera haar echo diep in mij -

hoe kun je slechts zo weinig pekelig zijn
toch ook zo wondermooi en weet ik wel
dat wij het leven, als deel van liefde,
zwijgen kunnen of misschien wel zwemmen
zoals de vissers die zich dag na dag
bewegen in ’t gevaar dat op hen loert
al blijft hun denken rein als verse sneeuw
**********
sunset 31-03-2015
**********


mijn mond op de jouwe

in elke nacht
slechts een lichte sluimer
tot jij slaapt
ik een steels lachen
in jouw mond zucht

sterren waken over ons
en de maan
laat dromen stralen

als de morgen ontwaakt
glanst mijn licht
in jouw ogen
ligt mijn mond
op de jouwe

tot diep in de nacht
**********
sunset 01-04-2015
**********


witte donderdag (ik heb je lief)

slechts een gebed ken ik
vanuit ’t verlangen, een wolkenklank
die door de stilte schreit

en in mijn adem vleit
zich het verloren bidgezang
die tot een twijfelen neigt

toch blijft er steeds ‘ik heb je lief’
dat in hemel klinkt
en ‘t engelenkoor tot zingen dwingt
**********
sunset 02-04-2015
**********

[sunset]

Goede vrijdag

de mond vol licht gespuwd door maan
die spiegelend wegduikt tussen torens
en zich als horens dan verliezen
in ’t donkerte van rug van ‘t koor
zijn dragers scheidt als wolkenvleugels

en toch …

het scheur-breed venstermozaïek
getint in lenteblauw en heel diep rood
en neervalt als een doek in ‘t marmerdal
van ’t middenschip, weerklinkt uitstervend zacht
daar waar zo-even nog hakloze schoenen
voorzichtig stil onder wat rozettenblikken
en glorie-glijdend eeuwen diep de hostie-
monden uitgesleten in de tegelstenen,
zich naadloos aansluiten aan kerkgeluiden,
troont ’t huis van God in lenteblauw en ook,
op regendagen, in het ongewijde hemelwater

jij wast heel liefdevol het vuile van mijn lijf
en laat mij liggen aan jouw liefdesborst
onder ’t aureool van moeder Gods
en bij ’t Paasheilge van de Zoon
**********
sunset 03-04-2015
**********

[sunset]

de wereld houdt de adem in

Hij werpt de dood in krochten van de hel
laat ’t menselijke werelds zijn
en geeft de vorm houvast

ziet hoe de zon de maan aanraakt
en is waar liefde leeft die ketens openbreekt
’t geloof wint van de twijfel in het hart
die in de liefde-waarheid ligt

want niets kan zonder liefde
niets wenselijks niets hopende
en zelfs niets gevend

Hij IS en ook het liefde-mensenkind
**********
sunset 04-04-2015
**********

[sunset]

en ik ontwaak

waar licht nog schemert
zacht schijnt
op zwerm schemerende vogels

in vlucht naar maan
jij stralend gloeit
en ‘k tracht

jouw zuiverheid te zien
jij, lichtkind
- uit steile vlucht
klimmende leeuweriken

breekt wijd
een aardenglans nu op
en blijft
**********
sunset 05-04-2015
**********

[sunset]

enkel de muzeblik die glanst

ontsla het beeld – het keert
en draait zich naar je toe
als door de lucht uit koele verte
komt het snel zacht terug
op stille zolen onder het bureau
met in je voel het opgedrongene

een woordfeest opgedist
in dag die mij omarmt;
stil wandelt 't ochtendlicht
over de witte muren
- een arm die weg is, is van mij
al is mijn hand steeds daar

en schrijft en schrijft
- de andere stut mijn hoofd -
nog brandt een lamp
in 't ritme van een leegte
glanst enkel maar de muzeblik
**********
sunset 06-04-2015
**********

[sunset]

en ook dit hart vliegt op

een overgang, terug naar ademen
en wat ik meekreeg, vanaf 't begin
is 't leven mij geschonken
verpakt in mijn gevoel, mijn denken
't beleven van mezelf

en waar de ziel ontwaakt
de vleugels opent
weet dat het vliegen kan
ontstaat 't verlangen
en 't altoos zoeken
stuurt mij hemelwaarts

bewakend, onderhouden
zoals een boom zijn sap
omhoog zendt naar de top
onophoudelijk stijgt als droom
een bladerenkruim ontplooiend
verzwijgt zich wat zich vol
tot lover heeft gekroond

en het vergt kracht
niet los te laten als het stormt
als dromen smart niet kunnen dragen
ik dagen van de toekomst schouw
waar in 't verborgene kiemt een nieuwe aarde
en het veranderen gezicht gegeven
doven de vlammen en wordt het leven
afgemeten, valt naar de hemel

en ook dit hart vliegt op
**********
sunset 07-04-2015
**********

[sunset]

al blaast een wind toch dikwijls veel te koel

ben ik in mezelf
vergeet ik mij en ook de wereld
in tijd die onbetaalbaar is
slechts aan mezelf gewijd

en ‘k meng de kleuren
verleen een glans aan woordgedichten
geef mijn verlangen vleugels
en aan de wolken mee

uit ’t roze vorm ik neveldromen
verlies mij in een zee van liefde
als in mijn verzen beelden stromen
betoverend en soms droevig, mooi

dans ik ook op de regenbogen
verloren in het ritme van hun melodie
een krans van ongeschreven woorden
wordt telkens weer in mij geboren

wanneer ik stil mijn kleuren meng
met als accent alleen maar mijn gevoel
en in mijn ogen het stralen van mijn hart
al blaast een wind toch dikwijls veel te koel
**********
sunset 08-04-2015
**********

[sunset]

verder helemaal niets

- alles uit het leven halen
niets meer, niets minder -

dit leven, deze nevel
stijgt op in een lente
hult mijn land in zwijgen

gaat over in nieuwe nevels
en eindigt in een slaap
asters spelen het oude lied

en tussendoor

herinneringsflarden
als bewustzijn van lege velden
klinkt iedere druppel
tot alles klank heeft

in een eeuwig zwijgen

- kus mij
woordeloos
raak mij aan
voel mij

en ook in je droom
sterk mij
door jouw adem
jouw nabijheid

verder helemaal niets -
**********
sunset 09-04-2015
**********

[sunset]

pas de deux

soms, wanneer ik alleen
volgen mij raven
over zwaluwvelden
onder eindeloos blauw
dat zich zwart kleurt;
zoemen schaduwflikkeringen
in zwijgen onder
snel groeiend gras

voorbije jaren
kloppen nonchalant
op schouders;
likken het bloed
van gebroken harten
als dauwhoning
voor de regen

steeds weer doodsangst
met daarna een
hoe het zou zijn
wanneer golven
nooit meer breken
niemand meeuwen
hun weg toont
winden niet meer
te pletter storten
op rotsen

waar zouden wij
onze pas de deux
dan nog dansen?
**********
sunset 10-04-2015
**********


wat 't leven ons biedt

’s nachts, wanneer lentehemel buigt
voor spontaan kindergelach
het denken en andere dingen
zich te ruste leggen
vergaan uren als avondtinten
zo maan en blauw gebleekt

maar in dag, wanneer dezelfde hemel
gevuld is met goud en blauw
volgt een ademloos struikelen
een bewonderd stilstaan
bij kleuren, schakeringen
die dit leven ons biedt
**********
sunset 11-04-2015
**********

[sunset]

jij

zacht speelt het om jouw lippen
en glanst om ’t hele lijf
dit zachte van je zijn
toont mij de nacht in sterrendans

jij bent mij blijheid, hemel-ruisen
het mooiste dat ik ken
een storm tedere liefde, sterkte
een kus van zoete wijn

hoe mij jouw blik een toevlucht is
en heel mijn wereld om jou draait
jij mij verast in ’t liefdespel
tot zelfs de tijd stilstaat
**********
sunset 12-04-2015
**********

[sunset]

ik weet dat ‘k leef

nog is het nacht tussen de daken
– 't is bijna vijf en dertien graden
buiten op ‘t balkon

heb ik 't niet koud
ben enkel wakend
slaap- en zorgeloos
met op de ramen regen
stil en zacht

[en woensdag wordt het warmer]

bij d’ eerste zonnestralen
wanneer nog woorden aan de bomen hangen
pluk ik gedichten uit 't verlangen
en weet ik dat ik leef
**********
sunset 13-04-2015
**********

[sunset]

vroege lenteochtend

zachte geluiden vallen
tussen lege gedeeltes
gelukzaligheden
en in een hemel
breekt de lucht
schenkt vermoeden
van stralend licht

terwijl zon nog niet is
legt zich over ’t verval
van nacht reeds schemer
ontwaken straten
en omarmen de ochtend

een kiezelsteen droomt
van verre zeeën
valt uiteen in de tijd
- zoals alle dingen -
zand zoekt sindsdien
naar zijn echo
**********
sunset 14-04-2015
**********