Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

liefde duurt langer

naast alle ellende van de wereld
wachten lachende jongleurs
vuurspuwers en acrobaten

staan magiërs en toveren
wilde vreugde in het zijn
branden weg wat bezwaart

’t is tijd om je te laten meeslepen
in het gespeel met voelwoorden
vandaag heerst enkel poëzie

liefde duurt langer
dan de spanne van een droom
**********
sunset 17-07-2015
**********

[sunset]

wij hunkeren liefde

zonder harnas of masker
sta je voor mij
breekbaar, verwondbaar

raak ik je teder aan
en mijn hand
laat je ziel zacht huiveren

en ook ik sta hier
naakt en bloot
met een bevend hart

hunkeren wij liefde
**********
sunset 18-07-2015
**********


wij hunkeren altijd nog

geen enkel moment
schuldig gebleven
verlach ik toch
mijn laatste gedicht

converteer het tot eenzaamheid
in warme zomerdagen
die mij heel nabij komen
waarin ik elke zekerheid verlies

ben ik voldoende leeg om met jou
mijn bezitloosheid te delen
wanneer wij met zoekende blikken
over zilvergrijze haren zwijgen

en erop vertrouwen mogen
ons in de echo
van dankbare dagen
te weten, aan de tijd ontsnapt

hunkeren wij altijd nog
het geluk tegemoet

___________________________

wir fiebern immer noch

nicht einen Moment
schuldig geblieben
verlache ich doch
mein letztes Gedicht

konvertiere es zur Einsamkeit
in warme Sommerstunden
die mich nahe kommen
worin ich jegliche Sicherheit verlier

bin ich genügend lehr um mit dir
meine Besitzlosigkeit zu teilen
wenn wir mit suchenden Blicken
über silbergraue Haare schweigen

und dürfen darauf vertrauen
uns in das Echo von dankbare Tage
– die Zeit entrissen – zu wissen

fiebern immer noch
dem Glück entgegen
**********
sunset 19-07-2015
**********


vol liefde in het heden

in mij vind ik
nog duistere stonden
van ‘t verleden

de blik in ‘t blauw blijft troebel
drijft moe en melancholisch
mij door donkere nacht

wil ik weer kind zijn
teer en breekbaar
en oude liedjes zingen?

mijn tranen vloeien en ik denk
aan vriend en vijand
aan allen die nu niet meer leven

daarom ween ik in eenzaamheid
mijn wijnglas leeg
laat er geen vreugde in

[droef de herinneringen
als opgedrongen oogst
van slapeloze nachten]

laat mij dat wat ooit was vergeven
het gisteren leeft in 't sterrenlicht
mijn hart vol liefde in het heden
**********
sunset 20-07-2015
**********

[sunset]

in wegzinkende avond

het lange wachten
in vochtige warmte
maakt slaperig

enkel het denken
snelt nog verder
wiegend papaverbloemen-
rood drijft het voort

tot het rust vindt
in wegzinkende avond
om zich in dromen
te verliezen
**********
sunset 21-07-2015
**********

[sunset]

wat kan er mooier zijn

dit gevoel dwingt me
over je wang te strelen
je koude neus teder
een tik te geven

in je haren te duiken
jouw geur in mij op te zuigen
en over ons te dromen

jij opent je ogen
kijkt me glimlachend aan
speelt met de band om je arm

en ik vraag me
wat er mooier zijn kan
dan jouw wang te strelen
liefdevol je aan te kijken
**********
sunset 22-07-2015
**********

[sunset]

jij laat me toe

jij spreekt van anders-zijn
van eigen wegen gaan
met zon over de nevelige bergen;
mij doen mijn ogen pijn

al krijg ik alles, zelfs de maan
misschien ook wel een beeld van jou
ben ik verdomd normaal
verlies mijn pad in ’t rulle zand

en anders in de binnenhoven
- lief mij, zeg jij
en ‘k zie de voegen
in d’ afbladderende wand

zie ’t groene mos
en ook kadavers van wat vliegen
in brede spinnenwebben
graffiti op de gevels

en ‘k neem jou in mijn armen
die naar je warmte hunkeren
jouw zachte huid en al
de eeuwig lang gekende rimpelingen

jij laat me toe
en sluit de wereld uit
**********
sunset 23-07-2015
**********

[sunset]

door mens en natuur

vanuit blauwe hemel
druppelen de dagen
verschroeien in droogte

gras graaft zich wortels
in ’t harde van aarde
zomer wenkt brandend
een vurige zon

het zoeken naar koelte
laat zich niet vangen
zelfs niet in stonden
van diep duistere nacht

rook stijgt ten hemel
ontbladert de bomen
de as naar benee

zo brand ik in beven
de angst voor de pollen
- bestuivend, soms dodelijk -
wordt regen gehunkerd

door mens en natuur
**********
sunset 24-07-2015
**********



durch Mensch und Natur

aus stahlblauer Himmel
tropfen jetzt Tage
versengen in Hitze

Gras gräbt sich Wurzeln
in steinharte Erde
Sommer winkt brennend
feurige Sonne

suchen nach Kühle
lässt sich nicht fangen
auch nicht in Stunden
der dunkele Nacht

Rauch steigt empor
entblättert die Bäume
als Asche hinab

so brenn ich mit Zittern
Angst auf die Pollen
- bestäubend und tödlich -
wird regen ersehnt

durch Mensch und Natur
**********
sunset 24-07-2015
**********

[sunset]

geboren in waterman, steenbok of maagd:
waarzeggerij kent ongekende kracht
maakt wakker gelittekende energieën
uit het onderbewustzijn die zich bundelen
in bergkristallen, maansteen of rozenkwarts
naast ‘t pendelen en het leggen van Tarot-
kaarten als vuur, water, lucht en aarde
die wenden in levensringen en –lijnen
als is het een boodschap uit eigen hand

waarzeggerij bezweert krachten
die het nog ongewetene ontsluieren
de morgen ontmaagden alsof de toekomst
in eigen persoon het orakel bevraagt
wie wat en waar, en ook nog waarheen
**********
sunset 25-07-2015
**********

[Janina]

Sunset, weer heerlijk bijgelezen bij jou!

En dan is er die nieuw ontdekte planeet, groter maar gelijkend op onze moeder aarde. Hoop? Het kan toch niet dat ....

We zijn dwergen die in een hooiopper naar een speldje zoeken. De aanhouder wint.
Ik blijf je lezen.
Je houdt me in je ban!

MLG, Janina

[sunset]

Soms vindt zelfs een blinde hen een gouden korrel. Toch?
Dank je voor je langskomen en je fijne reactie hier en geniet verder van een heel rustige zondagavond.
Lieve groetende genegenheid,

[sunset]

tot in het ontwaken

in ’t dal der dromen
liggen wij slapend
over elkaar in een zee
spelend aan ’t strand
smiespelen stenen melodieën
sluipen teder en zacht
vanuit het kreupelhout
als jouw stem in mijn oor

over ’t zweet op de huid
sluimeren wij loom voort
tot in het ontwaken
**********
sunset 26-07-2015
**********

[sunset]

woorden

woorden
toonladders taal
begin van ‘t geloven

bewaar hen in eerbied
waar zij jou dienen
in ’t zacht corrigeren

en in ‘t adresseren
van gevoelens in stilte
verbeelden zij ‘t licht

soms zelfs een verte
wat smalle wegen
versieren daartussen
de wereld met vrede

komen in opstand
verdrinken toornig
mens en ’t hiernamaals
meeslepend in ‘t niets

vloed van de zinnen
zichtbaar voor allen
doorheen ieders lot
trucks alleroorden

woorden
**********
sunset 27-07-2015
**********

[sunset]

mijn woorden geef ik de wind

vanmorgen heb 'k in woordenstromen
een heel verkwikkend bad genomen
en aan hun oevers gezeten
al hun geheimen bekeken

er in en ondergedoken
me mee laten drijven
omgeven van hun klanken

schud ik voorzichtig nu
de letters van me af
zet ze behoedzaam neer

en geef hen mee
aan wind
**********
sunset 29-07-2015
**********

[sunset]

aan mijn lief

herfstwindekind, mijn zonnekind
schenk mij je bontgekleurde bladeren
zend hen op reis
en laat hen dansen, vliegen
in mijn ziel, mijn hart
opdat daar dan een vuur ontvlamt
wanneer het herfstelijke droef in mij
zo lelijk grijs is en ook grauw, zo wee en ach

mij schijnt het soms als is de einder
anders zo wijd, nu om te grijpen zo nabij
zó dat geen vertes in mij wonen
geen droomland meer
dat ik met al mijn dromen
bereizen kan

herfstwindekind, mijn zonnekind
schenk mij jouw bontgekleurde bladeren
die mij dan licht en eiland zijn
in deze bange donkere tijd
waarin alles zo gruwelijk lijkt
in ’t hier en nu geen ochtendrood
geen land, geen horizon meer is, slechts ijs
daarbuiten en heel diep in mij
**********
sunset 30-07-2015
**********

[sunset]

ik leef en lief

want met jouw blikken vang je mij
sta jij op vaste steen
toch weten wij van een oneindigheid
van liefde die nooit sleur kan worden
van een twee-eenheid, nooit alleen

ik lach met jullie die nog zoeken
in liefdeswoorden naar een dissonante
een valse toon of fout geslepen diamant
wijl het mij bangt om jullie , jullie onkunst
iemand anders werkelijk te lieven

hoe graag zou ‘k jullie willen tonen
hoe liefde is, zich voegt om d‘ andere
rimpelloos zich plooit in elk moment
in elke tijd, ook om mezelf; ik lief
en dat zelfs zonder een misschien
**********
sunset 31-07-2015
**********

[sunset]

in mijn diepten

onbeweeglijk, gezichtsloos
verstard
stilstand in ’t monotone
van dit leven het spoor verloren
in nevels der tijd

met een kus uit vuur
horizon willen verlichten
maar op weg erheen
as geworden, verstrooit in wind
als grauwe inktvlek
reeds gestorven
en slechts het droeve
van onbetreden paden
applaudisseert

en ik sta stil
een eenvoudige gestalte
waarvan alle zinnen
zich warmen aan
de vorst van rustbehoeftige tijd
zich goed voelen
in een innerlijk regenbooglandschap

en elke stap van mij
- als magisch aangetrokken -
vindt vanzelf houvast
in de oerbron van verder-leven
in de diepten
van mezelf
**********
sunset 01-08-2015
**********