Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

het is eindelijk aan de tijd

deze wereld een landkaart
waarop herinneringen verloren lopen
en waar ooit liefde begon
of misschien wel eindigt (ook al worden wij
nog altijd door haar gedragen)

om verder, in een imaginaire rechtvaardigheid
uiteindelijk aan te komen; nog steeds in oorlog
met een onverdraagzaamheid en fanatisme
als verfoeilijke machten
die de zomerochtenden verduisteren

en jij, mijn tegenover als stralende schoonheid
zo zuiver en puur, maakt mij eenvoudig sprakeloos
wijl jouw hart zich grenzeloos openstelt
voor een nieuwe gouden eeuw gerechtigheid
- omdat het eindelijk aan de tijd is
**********
sunset 27-08-2015
**********

[sunset]

meer hoeft dat niet te zijn

en op die dag die niemand ooit echt mist
waar zon voor immer zich in herfst dan zal verliezen
misschien dat daar ik 't grijze niet meer voel
- zelf heb ik daarin nog steeds niet te kiezen

in de portalen voor hoog bruine deuren
blijven kinderen spelen, ruziën en vriendjes maken
de laatste zwaluwen scherend bijna aarde raken
hier en daar nog jongen om hun voedsel schreeuwen

ik zal er niet meer zijn, mijn boek hier dichtgeslagen
met niemand die nog de verwoordingen dan leest
- al is een zin ‘hij heeft en is in liefde hier geweest’
mij ruim voldoende om voor altijd na te laten
**********
sunset 28-08-2015
**********


poëzie in het Klooster

vervallen het pad met glimmende tegels
het kerkpaadje lang reeds door onkruid verweesd
groet hemel nog steeds, met ijzer beslagen,
de zwaar houten kerkdeur, zegt immer nog dank
al zwijgen de graven in jaren hun amen

verwilderde schaduw-schenkende heesters
waarin net als vroeger winden gaan slapen
vogels hun nesten, nieuw leven erin
toch luiden geen klokken en open de gaten
als ogen die blind-zijnde de dag niet meer zien

langs bermen vloeit stromend nog altijd het water
omarmt het nat van een regen die valt
kruinen van bomen verwaaien de bladeren
ritselen hun liederen nu storm zich legt
en dag weer ontwakend stil ‘t zonlicht omarmt
**********
sunset 30-08-2015
**********

[sunset]

ons immer sluimerend vuur

huid onder jouw vingertopjes
kleeft - jij smaakt als honing
die zich in mijn lijf verstopt
mij altijd laat ontwaken
en ’t is jouw hunkerend gezucht
die mij mijn honger stilt

‘t wordt laat en ‘k neem
een laatste slok vanaf je lippen
adem alleen nog door je mond
ons leven in mijn borst
de harten kloppen wild
geuren slechts welbehagen

en beiden zijn wij naakt
nog slechts bedekt door liefde
is het voor dansen nooit te laat
wanneer in warme nachten
ons immer sluimerend vuur
in alle hevigheid oplaait
**********
sunset 31-08-2015
**********




unser ständig schlummerndes Feuer

Haut unter deinen Fingerspitzen
klebt – du schmeckst wie Honig
der sich in meinem Körper versteckt
mich immer lässt erwachen
und es ist dein sehnsüchtiges seufzen
das meinen Hunger stillt

es wird spät und ich nehme
einen letzten Schluck von deine Lippen
atme nur noch durch deinen Mund
unser Leben in meiner Brust
die Herzen schlägen wild
duften nur Wohlgefühl

und beide sind wir nackt
nur durch Liebe bedeckt
ist es nie zu spät zum Tanzen
wenn in warme Nächte
unser ständig schlummerndes Feuer
in voller Kraft entflammt
**********
sunset 31-08-2015
**********

[sunset]

en nu reeds huilen tranen

ruimtes tonen zich steriel
deuren dicht gesloten
bleek-wit de gezichten
in de kleur van muren

onder Ikea-klokken
druppelt tijd
als uit een wonde
die zich nimmer sluit
maskers trekken
door de gangen
aan het wachten
snel voorbij

nog tel ik niet
geschreven verzen
- al waren het er veel -
als op een dag
in ’t stralend licht
een haiku
onbeschreven blijft

[en nu reeds huilen tranen
omdat ik je ontiegelijk mag]
**********
sunset 01-09-2015
**********

[sunset]

in de kern van ons zijn

zo gaan wij onze wegen
door nachten die zich
over kruispunten uitstrekken
met brede delen
van jouw gezicht in mijn bereik
luister je naar mij

wanneer ik zing van een maan
die geel is en vol, en rond
noten uit mijn mouwen schud
en uit mijn hoofd dat jij
als apenkop beschouwt

wanneer het duister zich buigt
in de zoete geur
van zich vindende lijven
in de kern van ons zijn
**********
sunset 02-09-2015
**********

[sunset]

voor wat ik mij herinner

de kamer van mijn vroegste jeugd
waarin de stemmen wonen, de deur gesloten
- al is het slot een toverslot
waar al mijn dromen wonen -
en ook een moeder, kokend in de keuken
het eten voor de nieuwe dag die komt
- mijn lievelingskleur nog altijd 't zwijgen
over angsten waarin nachten roofdier zijn -
de ochtend mij, zoals nog steeds,
zonder een enkele leugen groet
en jij jouw woorden rijgt tot ketting
die jij dan zacht en teder om mijn harte legt

achter de deur drinkt vader snel zijn eerste slok
schilt daarna pas patatten, poetst schoenen
- het zijn nog slechts maar enkele ademteugen
tot aan het graf waarin hij nu in zomer woont -
's nachts hoest hij zich de longen uit zijn lijf
en leeft zijn lusten die 't bed luid laten zuchten
stoelen en kasten dragen nog steeds
de littekens van elf kinderen die stoeien
onder de schaduw van drie berkenbomen
- Eriks kistje was misschien uit 't zelfde hout
al kan ik me dat nu niet meer herinneren
en ook niet meer de dag die het toen was
**********
sunset 08-09-2015
**********

[sunset]

voor wat ik mij herinner (2)

de deur knarst net als vroeger
zegt hallo en drukt me met haar klink
jeugdherinneringen in mijn hand

hier leefde ik een wijle voor dat 't moderner,
nieuwer werd omdat wij niet meer pasten
in onze kleine boerderij aan 't ven

nu sta ik hier, kijk achterom
de tijd is sedert gisteren voorbijgevlogen
en uitgevlogen ook het eens zo grote nest

in mijn gedachten zit 'k weer aan de stoof
- de Leuvense – en wacht tot ook de doden
opnieuw gaan leven; niet enkel in mijn geest

en dat jij komt, mij aanhaalt, streelt
en mij voor 't allereerst
de liefde van een moeder dan kan geven
**********
sunset 09-09-2015
**********

[sunset]

om zacht en veilig thuis te komen

dit hart, het klopt zo luid
dat ik het in mijn vingertopjes hoor
het daar kan voelen en ook
de blikken die zich stil verzinken
zich spiegelen in glans van huid
als meubels die naar boenwas ruiken

is ’t slechts een spanne tijds waarin ik wacht
een klein moment van enkele seconden
die plagend zich in lengte trekken
bijna verscheuren mijn nog wilde pols

jouw stappen klinken mij in d’ oren
en ik kan horen waar behoedzaam klank zich uit
zijn het knieën die nu knikkend beven
omdat wat hier gebeurt het allemaal ook is
niet slechts een deur die zich weer opent
maar meer een telkens weer opnieuw geboren
om zacht en veilig thuis te komen
**********
sunset 10-09-2015
**********

[sunset]

‘k wil

‘k wil fluisterend spreken over jou
zoals mijn praten over elfjes
broos breekbaar mooi

jouw naam tussen mijn lippen nemen
en ook je lendenen bij hun bewegen
naar een hoogtepunt zien streven
wat lichte nevel op je voorhoofd zien
verhit tot in jouw diepste delen
mijn mond je dijen laten strelen

tot slot als feest
in rimpelige hoekjes van je ogen
jouw lach daar laten bloeien
**********
sunset 12-09-2015
**********



wanneer wij samen zijn

wanneer ik mijn ogen sluit
zie ik je nog altijd stralen
verlang ik jou in mijn armen
ons onder duizend sterren
en elke fonkeling op je huid
is als een zoen van mij

als wij samen zijn
verdrink ik mij in jou
want jij bent mij zo warm
dat ik mij dikwijls wens
dat wegen geen einde kennen
en dat onze liefde
alleen nog hemelwaarts vloeit

sunset 13-09-2015



wenn ich bei dir bin

wenn ich die Augen schließe
sehe ich dich immer noch strahlen
sehne dich in meine Arme
uns unter tausend Sterne
und jedes Funkeln auf deiner Haut
wäre wie ein Kuss von mir

wenn wir zusammen sind
ertrinke ich in dir
denn nur du bist so warm
das ich mir öfters wünsche
das Straßen kein Ende nehmen
und das unsere Liebe
allein noch himmelwärts fließt
**********
sunset 13-09-2015
**********

[sunset]

voor mij slechts zon en zomertijd

in schaduw van herfst
van komende winter
ligt maagdelijk wit
de rijm op de daken

sneeuwklokjes wachten
’t ontdooien van aarde
wenden hun kopjes
naar ’t schuchtere licht

nog rust nu dood
in stilte van nachten
wacht tot het leven
in lente zich vlijt

groen kleuren bomen
en bonter de bloemen
fel stroomt weer ‘t bloed
van een hemelse tijd
**********
sunset 14-09-2015
**********

[sunset]

’t is vijf voor twaalf

als mens heb ik me al eraan gewend
dat ik dag in dag uit vergiftigd word
een aldoor verder schrijdend exitus

verdoemd tot in een eeuwigheid
verraden, ook deels eigen schuld
is moeder aarde op drift

en aan de zijlijn staan
Saturnus, Mars, Jupiter en Venus
die allen nog hun namen dragen
al blijft de vraag: hoelang nog aarde

en zelfs ik weet
dat geesten en ook buitenaardsen
mensheid al heel luid vervloeken
**********
sunset 15-09-2015
**********

[sunset]

met welgevulde buik is het gemakkelijk spreken

het surreële dat ik leef
waar zelfs de stille waters wenen
nu heel de aarde beeft
onder ’t gedreun
van tig miljoenen voeten
die voor ’t vernietigend geweld
radeloos de wereld over vluchten

de rails die jaren al reeds leeg
nu holle ogen
in verdwaasde hoofden dragen
en bleke lijven
van vrouwen, mannen, kinderen
die kruiselings in
het warme water drijven

raven die uit louter vreugde krijsen
zich zetten aan de welgevulde dis
daar waar de kilometers plaat
en prikkeldraad Europa meer en meer
op lang vergeten getto’s laten lijken

- in Brussel en ook andere parlementen
is men zelfs niet bereid tot compromis
wordt zelfvoldaan ’t probleem
van enkele miljoenen zwervende nomaden
voor wat doorschuivende weken
eenvoudigweg van tafel weer geveegd
**********
sunset 16-09-2015
**********



zo in mijn herfst (van 't leven)

[waar woorden uitweg zoeken
als slechts een kleine gave
muziek waarvan de tonen
soms pijn doen aan de oren]

jouw haar heb ik zien grijzen
en ook de ver gereisde droefheid
op jou gedicht in jaren
is als nooit eindigende klank

dat het verdwijnt waar wij
misschien wel onverrichter zake
op ’t eind de mond stilleggen
ons schuwen voor het licht

als niet gedaan vormt zich
de tijd die in de zinnen blijft
wanneer mijn naam niet meer
zich in jouw harte schrijft

ik als eerste uitgelezen ben
**********
sunset 17-09-2015
*********

[zee]

Vrolijk

Het is fout, het is niet goed,
dat je m'n buikje kriebelen doet
en het hoort niet, dat weten we allebei
maar je maakt me zo vrolijk, wild en blij...

Gevoelens,
je hebt het niet voor het kiezen
en ik was heus niet van plan
mij in jou te verliezen

Maar ja, het is gebeurd
dus hou het tussen jou en mij
en alsjeblief
maak me vrolijk, wild en blij...

grtjes
zee

[sunset]

soms weet ik het niet meer

ben jij de wind
die komt van over 't meer
vanuit de bergen
van weet ik waar vandaan
en die mij liefkoost in 't voorbijgaan
simpel verder waait
en mij vergeet?

kom jij van verder soms
vanaf de zon die mij vertelt
van blije dagen als zij mij omarmt
waarvoor ik mij ontbloot
wanneer haar glimlach mij omhelst
zich snel voor mij verbergt
wanneer de hemel regengrijze wolken draagt?

of ben jij dichter mij
misschien die golf die tergend traag
de scherpe rotsen kust
mij koelte brengt
behoedt voor 't vuur in mij
en toch scherpzinnig is
zo onbereikbaar heel hoog boven mij?

of ben jij in mij
't fel verlangend hunkeren
het voelend denken
en het eeuwig missen
van moederliefde die nooit neer is
maar intens brandt
heel diep van binnen

ben jij mijn kloppend hart
dat nimmer zwijgt?
**********
sunset 29-09-2015
**********




druppels vallen
in waterplasjes
spiegelen mij
de hemel
de wolken
op een rustige
septemberochtend



in Wasserpfützen
spiegeln mir
den Himmel
die Wolken
an einem ruhigen
Septembermorgen
**********
sunset 30-09-2015
**********

[sunset]

zoveel onschuldigen

veel te lange duistertijden
onder een warme zon
dagdagelijks trommelvuur

tot de nacht valt
slaat zegedronken gebral
op straatkasseien
tsjirpen krekels
in hitte van het zuiden

een deur opent
invallende lichtstrepen
stemmenloos voetgefluister
waar miljoenen schreden
westwaarts ijlen

zoveel onschuldigen
die radeloos om hulp smeken
vanuit de eeuwige hel
**********
sunset 01-10-2015
**********