Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

als rei tegen allen

angst schilderen
in kleur van rijpe abrikozen
tegen het opbloeien
van het slijk
hen naderen

ongegronde hoop
zoeken in twijgen
op paden
over hobbelige kasseien
die zich weren
tegen geordende schreden

de voeten van anderen
onzin laten praten
met bewust geplaatste patronen
op geboend parket
als rei tegen allen
en een lachend
‘ik dans door het leven’
struikelend vallen

met bebloede knieën
het asiel bereiken
en woordwerend
licht ontvlambaar
edoch wegwijzend
scherpzinnig snijden
door welstandlijvige
afweerrituelen
**********
sunset 02-10-2015
**********

[sunset]

opstijgend uit mijn ziel

bedwelm mij
braambesblauwe
donkere nacht
met klokkenspel
van sluimer-moede macht
neem al het zware
uit mijn ledematen

zelf blijf ik waken
in mijn diepste kern
om onverzegeld
voor de sterrenbeelden
op te stijgen uit mijn ziel
als helder woord
en diep poëtisch
dichtgenot
**********
sunset 05-10-2015
**********

[sunset]

en hoe lichtvoetig

en hoe lichtvoetig zij zich helemaal ontbloot
alsof de vloer onder haar voeten geen gewicht
te dragen heeft en zij alleen is in de kamer
zonder mijn blik wanneer zij langzaam

haar BH loshaakt en achteloos vallen laat
met die beloftevolle glimlach om haar mond
waarmee zij naar mij kijkt en mij laat hunkeren
mij reeds verteert in al haar warme gloed

en in opwinding van mijn zinnen
op het moment dat zij zich naar mij neigt
zich stil voorzichtig naast mij legt

de zachte heesheid van haar stem
alsof zij schrikt van eigen lust
is zij haar sensuele naaktheid amper zelf bewust
**********
sunset 07-10-2015
**********

[sunset]

voldaan lachen enkel de meeuwen

zij eten hun vijanden
vissen en ander vrijlopend wild
jagen hen door het heden als drijfhout
bij het dansen van hun danse macabre

boten drijven op stromen en zeeën
tot in het dodenrijk
en veranderen zich in berkenschors

ver uit de oevers zwemmen
blauwalgen weekdieren en sponsen
spannen zich over transparante huid
als lijkbleke hemel over verdeelde landen

wij delen enkel sterren en water
neptunus zijn rijk en hijsen de zeilen
verdrinken de lijven

en in het hart van bomen
kerven zij dodendansliederen
met boven hen witgele vlinders
en volgevreten meeuwen
**********
sunset 08-10-2015
**********


een vreemde zachtheid

hoor je het zingen
als ongetemde ritme
het kloppen van ’t hart

iets beweegt zich
beweent ondergang
van de warme zon

[hoe stil zij is
en hoe ver]
enkel regen klaagt

doorheen haar muziek
klinkt poëtisch
een vreemde zachtheid
**********
sunset 09-10-2015
**********

[sunset]

in hen leeft eeuwig de belofte

vochtig staan voeten in natte grond
verlangend naar het gisteren
wandelen boomzielen in de nacht
de wereld rond, volgen het slaan
van luid klinkende kerktoren-uren

zij schudden langzaam af het blad
dat hen in goud en bruin, rood tooit
en toch, nog vastklampt aan de tak
snel worden uitgekleed door vorst
die in de herfst komt aangeslenterd

maar in hen leeft belofte eeuwig
en het verlangen naar weldra
dat zij weer geuren, vruchten bloeien
en dat een zon hen ’s ochtends wekt
in plaats van ’t grijze in de stilte
**********
sunset 13-10-2015
**********


zo ver geraak ik niet

wanneer letters asiel zoeken
altijd een uitweg vinden
zijn zij toch niet meer
dan slechts geschenken van het leven
muziek waarvan de klanken
bijeen passen als deze

jouw haar zie ik vergrijzen
en jij kent mijn ver-gereisd verdriet
waarover ik steeds schrijf
en dat uiteindelijk toch
niets meer is dan een monotone toon
die echter nimmer eindigt

nooit meer verdwijn ik
wanneer wij ’t onverwachte gaan
de mond stilleggen
en ons zo plaatsen dat er geen licht
meer op ons schijnt en ‘t eender is
welk deel ons blijft

uiteindelijk vormt er zich altijd wel iets
dat zich in woorden uit
voor tijden dat het dichten zwijgt
en er slechts stilte spreekt

zo ver zal ‘k niet geraken
want ik verdwijn eerder dan jij
**********
sunset 14-10-2015
**********

[sunset]

lippen als geschenk

in jou zie ik de regen, ’t kleed
van bloemen uitgestrooid over de velden
als regenboog gespannen over aarde
in klanken van wat harpensnaren

waarin de wereld lijkt gevangen
en leunend in de sterrenpracht
is het je adem die ‘t laat verwaaien
net als schemer op het eind’ van nacht

in ’t lover van de oude bomen
deemsteren zacht tonen van de ochtend
leggen zich over ons, verstommen
als felle rode wolken, ontsteken hemel

lippen als geschenk op warme huid
bloeien heet brandend in de stonden
**********
sunset 15-10-2015
**********

[sunset]

de winter nadert

op weiden legt zich vochtig rijm
en nevelsluiers sluipen 's ochtends
reeds over zwart-geploegde akkers
appelbomen treuren 't laatste blad
dat hen van zomer nu nog is gebleven

de stad ligt stil in dageraad
en ademt zacht de nieuwe dag
nog wachten vruchten op hun oogst
de trek naar 't zuiden is in volle gang
slechts kraaien zweven traag over de daken

't begin van winter laat zich voelen
met nachten fris en de verwarming aan
weert herfst zich tegen vorst en wind
over het land drijven de regenwolken
wij dekken ons tegen de koude in
**********
sunset 16-10-2015
**********

[sunset]

druppels druppelen
nat-koude regennacht
doordringen donker
door sterrenlicht
vloeien woorden
naar diepblauw zee

in herfstige dagen
is geel soms grauw
drukt op ‘t gemoed
de regen, regen
**********
sunset 17-10-2015
**********

[sunset]

't snelle herfsten van dagen

door herfst nu ontluistert
de kronen van bomen
stil in het duister van nacht
donkert fluisteren zacht

ademen wordt dal en ook berg
als gloeien van wind
zingt op lippen een geeuwen
in tomeloos dromen

stromen in 't zien geheven
voelen in heldere zang
geven de rook een gewicht
en aan zijn zwaarte vleugels
**********
sunset 18-10-2015
**********

[sunset]

waar wordt wat waar

dit is de tijd waarin ik stenen adem
waar huizen om hun schaduw trekken
eenzaamheid te proeven is en ‘k alles ben:
de koude muren op de grauwe fundamenten
die hier de wereld zijn; de blik uit ‘t venster
en ook het lang vervlogene verlangen
het park waar het verzwegene gezegd
maar ook ‘t gezegde wordt verzwegen
‘t gevoelde zacht in bomen weent
en waar ik als een mens erkend

dit land dat veel te dikwijls duister ademt
omdat het licht zo zwaar op stenen rust
het niet gedachte toch beleefde zich verstopt
in dode lege beelden, waar asem Gods
de keien slijpt en door het duister sleept
en waar ik alles ben, zelfs in het kleinste
wat in het leven ietwat is geweest

waar wordt wat waar, ook wat eens is geweest
**********
sunset 19-10-2015
**********

[sunset]

dan komt ‘t moment

dan komt ‘t moment dat er de stilte is
als intiem fluisteren van een ademloze rust
jij ligt voor mij en ‘k voel het eerdere gemis
dat eindigt waar jouw mond de mijne sust

zo mooi ben jij dat ik weet dat al mijn strelen
nog altijd is als het ontdekken van een continent
alsof ik jou niet al die jaren heb gekend
gaat nimmer toch mijn hunkeren naar jou vervelen

jouw liefdeswoordjes die in nacht gesproken
verwaaien zonder richting, zonder doel
ontvlammen passie en nog altijd ongebroken

verleid ik ons met ons gespeel der lusten
en heel mijn lijf vertaalt wat ik nog voor je voel
tot uitgeput in warme armen wij dan rusten
**********
sunset 20-10-2015
**********

[sunset]

nu worden zelfs de dagen duister

lantarens troosten ’t licht
dat schemer snel ontvlucht
om in het duister stil te sterven

en rond de lampen tuimelen
dronken motten in een nacht
zonder de glans van sterren

ik vang mijn tranen op
wrijf hen over mijn huid
als geven zij bescherming
**********
sunset 22-10-2015
**********




jetzt dunklen schon die Tage

Laternen trösten Licht
das Dämmerung ganz schnell entflieht
um im die Dunkelheit zu sterben

um die Lampen herum taumeln
betrunkene Motten durch die Nacht
ohne den Glanz der Sternen

ich sammele meine Tränen
reibe sie über meine Haut
als würden sie mich schützen
**********
sunset 22-10-2015
**********

[sunset]

herinneringen dansen

kraaien krassen in een vroegte
de winter voelt reeds heel nabij
nu tijden zich veranderen
de ochtend een stonde later klaart

koel waait een wind en bomen tonen
kaal hun kronen, kleden paden
in rest van de oktoberkleuren

lichtspikkels wandelen door de twijgen
- een zweem van de voorbije zomerdagen
al geurt het reeds naar kilte, vorst -
herinneringen dansen
**********
sunset 25-10-2015
**********

[sunset]

in omgekeerde volgorde

mijn sterven een ontwaken
uit dromen van een leven
dat zich aan mij hecht
en mij gevoelloos uitsluit

dat ik het me niet herinner
alsof golf na golf me overspoelt
een leeg wit veld
van stom-gekke herhalingen

ben ik zo gevangen in mij
en in een duister wakend
dat ik mezelf daar ontmoet
om mij de hand te schudden

wijl ik praat zonder stem
door niemand word gehoord
vervolgt mijn schaduw mij
in omgekeerde volgorde:

mijn leven een ontwaken
in dromen van vroeger
die zich aan mij hechten
en mij vullen met gevoel
**********
sunset 26-10-2015
**********

[sunset]

lichtbron nabij

ochtendgeschemer
als lichtgrijze stof
hangt over buiten
een helblauwe hemel
doezelt zacht nog

aan open vensters
staan blote voeten
ademen ramen
in ’t niemands-licht
stil woordjes werpen

uit ’t gisteren-donker
druppelt herkennen
lachende maskers
die ’t heden spelen
met open gezicht

stof dekt hen toe
en eeuwige slaap
- lichtbron nabij
klinken de stemmen
in ’t liefdesgedicht
**********
sunset 27-10-2015
**********