Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

jij bent de hemel in mij

en ‘k balanceer op een dunne koord
in mijn hand een broze evenwichtsstok
waarmee ik over draden loop die niemand ziet
- boven mij felgekleurde luchtballonnen -
en ‘k vraag mij af (te laat?) hoe het mij draagt
hoeveel ikzelf nog dragen kan
van alles dat zich tijdens ’t leven verzamelt

mijn hart met smart beslagen
dof, kleurloos en ongepolijst
neem jij voorzichtig in jouw hand

want jij bent de hemel in mij
**********
sunset 29-10-2015
**********

[sunset]

ik wacht verlangend d’ eerste stappen

na ’t grijze van de laatste dagen
verwijlt mijn in vroegte
dwaalt over ‘t landschap

wat in een zomer bont is
in uren die dan tijdloos lijken
wordt weldra weer belofte

nu valt nog ’t vlakke licht
van een laagstaande zon
op vrijheid van een buiten

ik zit aan ’t venster, wacht
op eerste stappen van de lente
die aan de kim verschijnen
**********
sunset 30-10-2015
**********


halloween, maar dan echt

nachten slapen nooit
omzwermen hun slachtoffer
zijn tot alles bereid en staan voor niets open
geweld wordt snel bereikt
alsof dat deuren openbreekt of sluit

lijden is luxe alhoewel gratis
verkoopt zich het slecht
en zeker niet voor niets
woede blijft door onverminderd onbegrip
en zelfs tranenzakjes blijven leeg
in gezichten met haat gevuld

achter prikkeldraad en wegversperringen
een eindeloze stoet wandelende creaturen
die de dood ademen vanuit levende graven
langs hun weg geschilderde borden
die niemand lezen kan en politie altijd dichtbij

het oordeel wordt geveld
en niemand is tevreden
want de ene hel is de andere
reeds hoor je het geschreeuw
om met rust gelaten te worden

ergens een klein kapelletje
licht valt vanuit de schaduw
op mensen die knielen
en op de stenen vloer naast ’t altaar
branden wat kaarsen
eentje daarvan ook voor jou

al ben jij al lang vergeten
wie jij bent
**********
sunset 31-10-2015
**********

[sunset]

koopzondag in de stad

alles is overvol
met mensen, auto’s
huizen, voetgangers-
zones en hemel

zij haasten zich
kopen etalages leeg
waarlangs ik loop
en die ik bekijk

rondom alles is licht
als helder schuim
in grauwe massa
kabbel ik rustig voort

helemaal alleen
**********
sunset 04-11-2015
**********

[Janina]

Na het lezen van jouw gedichten voel ik me zielsverwant.


Janina

[sunset]

Janina,
Goedemorgen en dank je wel voor je bezoekje en je mooi-warm bijzonder compliment dat je hier neerzette.
Nog een heel vredige vrijdag en lieve genegen groet,

[sunset]

fabulerende novemberzomer

hoe zeldzaam de tijd:
pijnbomen, droog-schorsend
in ruimte gezet
met dennenappels
als door hand verstrooid
luid knarsend wanneer ik
doelloos stappend
op hen trap

gevlochten licht
uit seconden geplukt
en liefdesgezangen
over mijn huid
wellustig strelend
jouw lijf
als fabulerende
novemberzomer
**********
sunset 06-11-2015
**********

[sunset]

niets is ooit tevergeefs

‘k hoor mijn zang op voetpaden
gezongen door zoekenden
waar ikzelf in ’t asfalt ben geplet
een voetafdruk op de Sunset Boulevard
van verloren dromen

[en de hemel die ik mij schiep
ligt in blauwe scherven
wacht op de volgende generatie]

het is te luid in de steden
te stil op de buiten
en ik luister in ’t rumoer
luister in de stilte
en hoor helemaal niets

‘k houd mijn eenzaamheid brandend
kom nergens ooit aan
verjaag zelfs horizonten
wanneer ik landkaarten verscheur
de tomtom uitschakel

maar dan zing jij
en ik luister stomverbaasd
hoor mijn eigen lied
**********
sunset 07-11-2015
**********

[sunset]

een dichter ziet en schrijft

adelaarsogen versus zacht schetsend
een geassembleerd landschap
berust op mengtechnieken:
in de achtergrond een gescheurde papierstrook
van een dichtboek; op de voorgrond
het realisme van een foto

iedere boom een déjà-vu
en die twee vogels daar
kleine vlekjes op het objectief
een cataloog van mogelijke perspectieven
met enkel één all-in instelling als doel
jou!
**********
sunset 08-11-2015
**********


haat blijft te horen

direct na de frontlinie
begint de grote reis
vertaald in gisteren
wegafsnijdingen
die worden opgelegd

weg van de graven
verder naar de plek
die zich paradijs noemt

de geur van alle moeite
en alle lijken onderweg
laat lijdzaam wachten

licht de slaap die ogen
laat vergeten en gesloten
zien zij gelukkig niets
al blijft de haat te horen
**********
sunset 09-11-2015
**********

[sunset]

morgen mag ik je een laatste keer spreken

meestal begint het ermee
dat ik stop met het tellen van dagen
het mij koud laat of het regent of sneeuwt

onrustig heen en weer wandel
ogen dicht en zonder verlangen naar iets
en toch ook weer naar alles

omhels ik bomen, hun bast
val snikkend uit de armen
van mensen die ik niet ken

eindig in tuinen, lig tussen bloemen
vlieg dan weer hoog en daarna heel laag
onder een grijze hemel over bergtoppen

vlieg ik over alles, ook over jou
waar tranen mij pijnvol snijden
zo diep dat ik niet meer weet

of het regent of sneeuwt
of dat ik simpelweg treur
**********
sunset 10-11-2015
**********

[sunset]

vandaag waren wij voor het laatst samen

voor ik jou uit het oog verlies
jouw spoor nog slechts een laatst herinneren
en jij, het hoofd heel fier rechtop
jouw weg vervolgt achter de sterren
onder jouw zolen leven zich ontrolt
heb jij jezelf eraan verzadigd
jezelf er telkens weer in vastgebeten

jouw huid wordt nu door nevelen gevormd
en ook jouw zijn sluimert in hazenslaap;
jij bent de wintervrucht gedragen door een boom
kijkt over het water uit wijl wij slechts dromen
van dat gelaat van jou, jouw ziel
als ‘t enige van jou dat wij nimmer bekomen

jij bent de engel die alleen maar lieven kon
tot aan je eind
vanaf ‘t moment waarop het ooit begon
**********
sunset 11-11-2015
**********

[sunset]

liefste

ik wandel door jouw rimpelingen
drink de mij aangereikte tranen
verwonder me wanneer jij hemel opent
voor mijn verlangen de weg plaveit

in wedstrijdarena’s en op vredesweiden
verscheur jij uit pure lust
met liefdeshanden mijn ademliedjes

tussen hoog opgestapelde terpen
verlies ik elk besef van tijd
loop onder sterrendronken, struikelend, treuzelend
**********
sunset 12-11-2015
**********



Liebste

ich spaziere durch deine Falten
trinke die mir angereichte Tränen
staune wenn du für mich den Himmel öffnest
meine Sehnsucht den weg bereitest

in Kampfplätze und auf Friedenswiesen
zerreißt du aus purer Lust
mit Liebeshänden meine Atemlieder

zwischen hoch getürmten Wolken
verliere ich jede Ahnung der Zeit
laufe unter Sterne

trunken, stolpernd, zögernd
**********
sunset 12-11-2015
**********

[sunset]

vrijdag 13 november

dit is november dus
over de schouder weggegooid zout
tegen vrijdag de dertiende
- gelukkig dat je morgen jarig bent -

over de gevels glijden grijze wolken
een overgang van zonnige herfst naar stormen;
de temperatuur past zich snel aan

en wind neemt aanloop naar de bomen
rukt laatste bladeren los
ik hoor hem fluiten in hoeken van ‘t balkon
waar hij nog altijd niet kan komen

plots barst de hemel open
in blauw als ‘t groen van klaver, als de regen grauw;
wij tweeën op de Dommeloever

liepen gisteren de Glow
**********
sunset 13-11-2015
**********

[sunset]

en ook de mensheid wens ik vrede

Parijs is die stad die het leven heeft verlaten
om over liefde, licht en vrijheid na te denken
terwijl de wereld ondertussen aan zichzelf
- en eindelijk nemen wij 't serieus -
openlijk de oorlog heeft verklaard

wij vouwen vrede als een boom
stelen de hemel alle kronen
en spannen hen over de lege borstkarkassen
in onze zakken 't bloed van de onschuldigen
in onze hoofden alle vooroordelen

ook ik wil gaan al kom ik later (zei ik hen)
omdat ik mee gestorven ben
breng 'k alle doden mee die ik op ´t scherm zie
bekijk de hoofden die nog altijd schreeuwen
al is hun toon nu uitgeschakeld

hen leen 'k mijn stem opdat zij kunnen spreken
de mensen zich weer hopelijk verstaan
een ieder weer vrijmoedig, blij mag zijn
en weten mag dat goden liefde preken
dat voor ons allen bloed hetzelfde kleurt

en tegen hen die stierven
fluister ik troostende woorden
vraag hen te slapen in serene rust
en ook de mensheid wens ik vrede
**********
sunset 19-11-2015
**********

[Janina]

[sunset]

ook dit mijn leven

onder treurwilgen omarm ik jou
daar waar egels leven zonder stekels
slechts enkel huid en warme ogen

[toen moeder-liefde stierf tijdens mijn jeugd
tekenden zich scheuren af op mijn ziel
en tranen stroomden hun banen

maar God bestaat en ik vind Haar
ook al loop ik dikwijls onbekende wegen
mij blijven toch mijn gebeden]

zoenen en de tijden gedenken
onder de bomen
ook het bleke , de koude
naast de glans in gezichten
en het warme van lijven
**********
sunset 01-12-2015
**********