Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

en God schiep de vrouw (2)

jouw schemervrije ogen
waar niets onnatuurlijks aan is
jouw stamelende lippen
in het moment van het gebeuren
als een herinnering midden in de winter
jouw knie, een plotse welving
alsof er niets anders is geweest
dan jouw dun weerbarstig haar:
een verzameling verstrooidheid
dit bange tentoonstellen
van jouw eiland in je binnenste

jouw huid een weerspannigheid
alsof het vandaag regent
tussen cyclische schouderbladen
wangen een gloeiend beloven
van een snel opstijgende lust
tussen complexe bewegingen
van een wild spelende tong
die de mijne omknelt
met een eeuwig geduld
van aanhoudend zuchten
ingewisseld voor een stilte
door vermoeidheid gewrocht
**********
sunset 02-12-2015
**********

* Het eerste deel is na te lezen op mijn eigen website


geen nieuws van ’t westelijk front

zelfs in veilige havens
leeft zwart gespuis:
kraaien die paren met
meeuwen en vissen
en vanaf kades
‘t gepiep van de ratten

zij praten in beelden:
hazen die vluchten
in diepe grachten
duiven op ruiten
van zware wagens
neergeschoten reeën
in sierlijke sprongen
en elders een egel
wat katten, een hond

wanneer de dag valt
klitten allen weer samen
de kinderen gestolen
’t getik uit de eieren
gepantserde voertuigen
en wat granaten
en in de bermen
als puzzels wat lijken
**********
sunset 03-12-2015
**********


*geïnspireerd door de performance van Monique Hendriks in Theatercafé Tiliander / Oisterwijk 02-12-2015 (waar ik ook zelf optrad)

[sunset]

adventus (2)

over velden waaien winden
stilte legt zich neer
de stal wacht op het kind
en sterren stralen zwijgend

de hemel opent zich
in vrede glanst de zee
op ’t droef vermoeid gezicht
valt zacht wat natte sneeuw

plots hoor je engelen zingen
’t gezang stilt angst en pijn
brengt hoop voor deze wereld
zolang er hoop zal zijn
**********
sunset 04-12-2015
**********


als ’t niet meer gezegd kan worden

misschien wordt taal eens zo beperkt
en onvoldoende om de afstand
tussen lippen en ogen te overbruggen

dan nog, ondanks gerimpelde huid
dragen vleugels nog steeds
jouw teder warm vogelhart
dat mij zingend omhelst

en al blijkt taal ooit zo beperkt
dat woorden nog wel in de mond
maar niet meer op de lippen passen
leg ik een vinger op je wang
en schrijf eenvoudig liefde
**********
sunset 05-12-2015
**********


in tijd die ooit eens komt (een mijmering)

nog adem ik, verhang het licht
toon met mijn woorden heldere ochtend
die op mijn lippen brandt; ik werp wat kalk
bescherm de oude botten – de dikte meet
twee handen die wat ruw gestremde
zinnen spreken met dichtgenaaide mond
klem ik twee schijfjes op mijn ogen

’t lijf heelt niet meer en longen drinken
nooit meer lucht nu ’t asemen vergeten is
ontspruiten uit gedroogde vingers
nog enkel dorre druivenranken
wacht in een tijd die ooit eens komt op jou

als ‘t stof waaruit ik eens geboren ben
**********
sunset 06-12-2015
**********

[sunset]

de cirkel, rond

ik wens mij mooie winteravonden
slapen op stranden in het warme zand
zie ik de bomen en denk aan de tijd
dat ook ik weer boom zal zijn
en aan mijn kinderen die mij zullen bezoeken

toch wil ik nog langer hier zijn
al was het slechts een enkele minuut
om uiteindelijk in die ander verder te leven
in zonen en dochters, kinderen, kleinkinderen

ooit kloppen zij op mijn deur
om mijn welkome gasten te zijn
zij zullen in de spiegel kijken
en de hele stamboom herkennen
vaststellen dat ook zij kind zijn geweest

net als ik het ben geworden
**********
sunset 11-12-2015
**********




de Altstadt (Düsseldorf)

aan oevers van tijdstromen
zijn burchten op zand gebouwd
waarover het leven meandert

wordt gevoel gespoeld
over stenen en door kloven
in vrije val schuimt het op

horizonten wisselen perspectieven
hoeken in stenen geslepen
groeien aan brugpijlers nieuw

het druppelt regen op kerststallen
als ‘s winters gesmolten sneeuw
hangen kunstijspegels aan daken

later ontwaakt het eerder gezaaide
werpt zich in getijden en golven
rust uit aan zomerstranden
van vlakke of steile kusten

of op het diepste groen

___________________________


die Altstadt (Düsseldorf)

An Ufer der Zeitströme
sind die Burgen auf Sand gebaut
drüber mäandert das Leben

werden Gefühle gespült
über Steine und durch Schluchten
in freiem Fall schäumt es auf

Horizonte wechseln Perspektiven
Winkel geschliffen in Steine
wachsen an Brückenpfeilern

es tropft Regen auf die Kribben
wie geschmolzener Schnee
hängen Kunsteispegel an die Dächer

später erwacht das vorherige gesäte
wirft sich Gezeiten und Wellen entgegen
und ruht aus an Sonnenstränden
An flachen Küsten oder steilen

oder auf dem tiefsten Grün
**********
sunset 12-12-2015
**********




waardoor ik leef

jouw borst als woordhuis
een plaats van bewaren
gevuld met herinneringen
die zich weven in het duister
tijdens schaduwstonden
in een wind zweven
door weidse hemelen
waar zij uiteindelijk wortelen
groeien in het filigrane
gedrenkt in melkwitte tere
nevelige herfstmelodieën
wandel ik door woorden
wijl ik op jou wacht
tot jij weer bij mij bent
dag-slaap mij laat zien
wat in mijn ziel ligt
aan eeuwig verlangen
naar dat minnekozen
van jouw warme lippen
die mij de adem geven
waardoor ik verder leef
**********
sunset 14-12-2015
**********

[Morgenstern]

[sunset]

Morgenstern,
Dank je wel voor je bezoekje hier en het mooie kerstwensend gedicht.
Graag jou en de jouwen op deze eerste kerstdag een heel vrede- en liefdevolle kerst.
Warme groetende genegenheid,

[sunset]

wij koesteren onze liefde

over nachtelijke torenspitsen
en langs paden der eeuwigheid
begeleiden sterren in gele lijfjes
het oneindig ruisen der tijd

in het afnemen van maan
koesteren wij onze liefde
nog altijd kusdronken, warm
genieten van onze samen-jaren
**********
sunset 21-12-2015
**********


kerst 2015

hier zit ik
vier het kerstfeest
en stel mezelf
wel duizend vragen
wijl ‘k luister naar
de wind die weent
en mij ‘t plezier vergaat
ondanks de ster
die mij de weg wijst
naar de kribbe

de drie wijzen uit het oosten
bestaan al lang niet meer
en ook het engelenkoor
zwijgt sedert het begin der tijden
de nacht is nooit meer stil
en zeker niet meer heilig
**********
sunset 22-12-2015
**********


niet gesteld verbleekt elke vraag

jaar na jaar, vastberaden
in een gewemel van schreden
het terugvinden van sporen
en het duiden van tekens
in mijn seconden eeuwigheid
leef ik mij meer en meer in,
in mijn innerlijk dat ik kreeg
- of heb geërfd

niet gesteld verbleekt elke vraag
**********
sunset 23-12-2015
**********


als uitschot en pijn

met mijn voorhoofd leun ik
tegen koude grafstenen
die het licht drinken
dat uit de sterrenhemel valt

woorden laten schrikken
als een zwerm nerveuse vogels
vormen zij zich in wolken
tot gebeden uit water

voor wie moet ik bidden?
voor de vader, moeder
het kind als slachtoffer
of misschien wel voor mezelf

hier leven wij: dader en slachtoffer
als uitschot en pijn
beitelen wij onverdraagzaam
haat in versteende harten
**********
sunset 24-12-2015
**********


fel zoals jij

de nacht straalt helder
fel zoals jij
in mijn vlees brandt
heet in mijn bloed

diep van binnen
ruisen stemmen
uit het herinneren
aan slaapkamerstonden
waarin wij onderduiken
als feniksen opstijgen
om uit de ramen te kijken
naar ons verdwijnen
en onze terugkeer

wij sterven telkens weer
in ‘t versmelten van elk beeld
dat zich intens om ons legt
vurig brandt in mijn vlees
**********
sunset 24-12-2015
**********

allen een vrede- en liefdevolle kerst

lijven wiegen krachteloos
in wind van schemerlicht en regenchaos
breidt ‘t duister zijn vleugels uit

in hunkerig feestgedruis
verspijzen wij heilige nachten;
hen blijven enkel simpele liefdes-
nestjes uit twijgen gebouwd

onze tijd, ontspoord
in wilde stromen van dagen
is er geen houden meer aan

ergens weent in een stal een kind
zijn ‘zijn’ schenkt leven licht
al heeft het reeds weet van het kruis
**********
sunset 25-12-2015
**********

[sunset]

gemijmer over kleur

[waar helderheid zich in een kamer
- bevrijd van elke vorm - stil als stof zicht legt
noemt zich dat kleurloos dan of is het licht]

aarde ontwaakt in violet uit nacht
en tussenruimtes wijken randen
in hun korset van strakke lijnen
dingen veranderen zacht
de volle glans van zon in het gezicht

reeds reikt de voormiddag naar smaragd
van donkere wouden, zeeën en hun groene stromen
in helder saffraan middaggloed; het schijnt als moet
zich alles stil nu houden

langzaam drijven landen
in het oranje van de avond weg naar ’t ongewisse
en steeds maar verder nachtwaarts zeilend
valt alles op zichzelf en in azuur terug en dag verstomt
gebroken kleurt het donker, blauw

[is duister slechts afwezigheid van licht
of is het toch misschien een kleur, een ander zicht?]
**********
sunset 26-12-2015
**********

[sunset]

zelfbespiegeling (op ’t einde van een jaar)

zwaarmoedig en
met vale huid
't hoofd bijna kaal
en af en toe
een angstig dromen
verslik ik mij
stokt dan mijn adem
schrikt mijn lief

waar zijn de dagen
toen de zon uitbundig
nog door twijgen scheen
schaduwen magisch
strak afgesneden en
opstaand kaarsrecht
de schoorsteen van
de oude steenfabriek

waar is de tijd gebleven
van jaren, weggevloeid
en ook de lente van
dit leven dat ik moeizaam
nog herken wanneer ik
's ochtends in de spiegel kijk
**********
sunset 29-12-2015
**********

[sunset]

’t begon bij Hebdo

ik stap over lijven
die kijken als vreemden
wanneer het stof
zich begint te leggen

heel langzaam hoor ik schreeuwen
gedempt door ’t eerdere lawaai
kan ik zelfs niet meer wenen
val om en laat begaan
**********
sunset 30-12-2015
**********


Een heel fijn uiteinde en een vredevol, gelukkig maar voor alles gezond 2016.
Wegens te druk hier momenteel kan ik bijna niets lezen noch reageren onder gedichten waarvoor mijn verontschuldiging

[sunset]

traag trekt het leven zich op gang

wind slaat tegen de oude bomen in het park
schuins glijden natte draden over beslagen ramen
zelfs kraaien weigeren hun vlucht
en vaag hoor ik een hond wat treurig blaffen

traag trekt het leven zich op gang
in dit eentonige getik van regendruppels
een auto wacht, draait stationair
een grauwe uitlaatpluim kronkelt in ‘t grijze

op weg naar school of opvangklassen
huppelen enkel wat kinderen blij
met blinkend rode, gele, blauwe laarzen
dapper door waterplassen
**********
sunset 13-01-2016
**********


laatste centimeters

tussen vingers
tast zich dit gezicht
treuzelt en begint

maar

het trekt je naar de dood
vanuit nabije haren
vervormt zich tussen
oude dunne lippen
tot laatste centimeters
die de zwaarste zijn

[alsof er op korte afstand
het begrijpen / nalaten ligt]

nauwelijks hoorbaar
het kermen in ijle luchtstroom
die vanuit een navel
de grijze ochtend achterlaat

waar is de maan gebleven?
**********
sunset 14-01-2016
**********

[sunset]

wat ik lief

ik lief het om …

in lente de geur van opbloeiende natuur te ademen
warme aarde onder mijn voeten te voelen
op vlooienmarkten door oude boeken te bladeren
bedrukt papier te ruiken
foto’s van herinneringen te bekijken
’s zomers blootsvoets door ochtenddauw te struinen
naar het zingen van vogels te luisteren
bij helder maanlicht je lijf te bewonderen
in schemer jouw huid zacht te strelen
je hart tegen het mijne te voelen

en,

en,

en …
**********
sunset 15-01-2016
**********

[sunset]

lopend door de grote stad

de grote stad maakt zelf zijn eigen meesterwerken
zoals die sigarettenautomaat, buiten gebruik,
gevuld met afval van datgene wat je eet
en drinkt, zelfs bent; daarnaast de vele folders
gelezen, weggeworpen, ook dat wat niet gevoeld
maar slechts beklad wordt met wilde graffiti

zou je niet weten dat ‘t om afval gaat
kneep je jouw ogen dicht tot spleetjes
ging naar ‘t geheel veel dichterbij
om goed te kijken, te betasten
- wat je niet doet, want ‘t stinkt -
en nergens hoor je een alarm

het hangt of staat heel onbemerkt
als schilderij ‘t object laat zich
in alle rust betrachten;
zelfbewust en heel normaal
ziet het de andere dag weer anders uit
als kunst in ’t eeuwige veranderen

sunset 16-01-2016

[sunset]

enkel liefde, die blijft

zwaar is het wanneer een afscheid begint
wanneer alles zegt: weggaan moet en het weerzien…
mogelijk dring je alles weg in nachtelijke hemel
waar jij jezelf het liefst verstoppen wilt

wandel tussen winterse woontorens
en boek in gedachten een reisje naar ‘t strand
maak jezelf wijs dat alles goed is, beter wordt
en neem geen kiezelstenen mee in je schoen
wanneer je toch vergeet waar je hen vond

en de nacht, hoe zij zwaar geurt
naar regen en tijd die veel te snel voorbij holt
zó, dat jij haar niet vasthouden kunt
meenemen naar ’t licht, de warmte

enkel liefde, die blijft
**********
sunset 23-01-2016
**********


onze stemmen zingen

daar boven, sterren
bleek nog als een lente
met tere bloesems
- eerste knopjes
na het stilstaan van winter

[ zo ook het schitteren
aan hemel, opvlammend
als bloeiende harten
met aan de einder exegeten
die niemand nodig heeft]

onze stemmen zingen
een duet van liefde in woorden en zinnen
met steeds een lach op ons gelaat
**********
sunset 26-01-2016
**********


herfstige winter

in de door jagende wolkenflarden
verscheurde nachten die maanleeg
uit groene wateren geboren worden
met ravenvleugels kille lijven strelen

deze perkamenten omhulsels waar
loodzware harten tegen ribben slaan
zielen op een hellehond door hemel draven
grimmige dagen zich traag openvouwen

giert over het land dat verdrinkt in het nat
de wind die bomen en huizen geselt
al gloort aan de einder in ’t grijs reeds wat licht
belofte van toch weer een morgen
**********
sunset 27-01-2016
**********

[sunset]

over liefde praten / über Liebe reden

schemerend rood bleekt
een avondhemel
van wolken als stieren
angstig in ’t nauw

wij kunnen, zegt zij,
ook over liefde praten
haar als vurige vlammen
op muren schilderen
stil het blauw-zachte zingen
van vogels horen

zolang de zon maar schijnt
is mijn reactie; en bonte vlinders
landen als warme zoenen
op onze bloeiende schoot

_________________________

schimmernde röte bleicht
den Abendhimmel
von Wolken wie Bullen
ängstlich besiegt

wir können, sagt sie,
auch über Liebe reden
sie wie feurige Flammen
an die Wände mahlen
stil den blau sarten Gesang
der Vögel zu hören

solange nur die Sonne scheint,
ist meine Reaktion;
und bunte Schmetterlinge
landen wie warme Küsse
auf unseren Schoß
**********
sunset 28-01-2016
**********

[sunset]

en in die nachten - 1

en in die nacht werd jij mij zuster
meer nog, een vriend, geliefde werd je
zondenpoel en ook het menselijk geweten
jouw vlees baarde mij nacht
in vroege rode ochtend
gewekt door ‘t eerste vallend licht

sprak ik van nachten
die mij verlieten (en die ik ook verliet)
vertelde altijd weer over mijn moeder
en hoe ‘k naar liefde hongerde
zelfs in haar kille trotse koude
hunkerde ik steeds haar hart

ik sprak van een geloven, hoop
- al was die reeds verloren -
en van een wereld vrij van haat
maar ook van arglist, oorlog, van een pijn
die mij niet meer liet ademen
toen mens zijn naaste doodde

in stille koude nachten
zie ik vol angst de beelden
voel hoe mijn bloed in aderen bevriest
en laat mijn tranen vrijelijk stromen
**********
sunset 30-01-2016
**********



zacht dringt de ochtend door
het slaperig wit en ‘t natte pad dat zwijgt

mijn mond zoekt speels verlokkend
zijn toevlucht op jouw volle borsten

lever mij uit aan jou
**********
sunset 31-01-2016
**********