Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

de hemel kleurt gaterig blauw

‘s middags nog sporen
van een voorbije zomer
van zee, gras enzovoort

tegen het venster fladdert
een laatste verdwaalde vlinder
muggen dansen tegen de hor

wolkenvelden hangen
grijs over het land
de wereld laat zich drenken

nog is de hemel gaterig blauw
bladeren echter kleuren
reeds geel, rood en bruin

en de zon is niet meer
dan een kleine citroen
**********
sunset 06-10-2016
**********


zelfs wanneer ik mezelf vreemd ben

onder de huid van het huis
beginnen woorden die vertellen
door de kamers dwalen
blikken treffen en zich spannen
van venster tot venster

regen valt als stof neer
nu de zomer nog slechts
een herinnering is
waarover niemand meer praat

zouden de ogen geduld kennen
kunnen zij kleuren herkennen
en ook dat er geen enkele woord
het zwijgen ooit mist

jij praat en kijkt mij liefdevol mij aan
met die bijzondere geur van jouw glimlach
die ik mij op mijn handen bewaar
net als jouw gelaat dat ik liefheb
zelfs wanneer ik mezelf vreemd ben

__________________________________


sogar wenn ich mir selber fremd bin

unter die Haut des Hauses
beginnen Worte die erzählen
durch Zimmer streifen
Blicke treffen und sich spannen
von Fenster zu Fenster

Regen fällt wie Staub nieder
jetzt wo der Sommer
nur noch Erinnerung ist
worüber niemand mehr spricht

hätten die Augen Geduld
könnten sie Farben erkennen
und auch das kein einziges Wort
das Schweigen je verfehlt

du sprichst und schaust mir liebevoll an
mit den Geruch deines bemerkenswertes Lächelns
die ich mir an die Hände bewahre
sowie auch dein Gesicht das ich liebe
sogar wenn ich mir selber fremd bin
**********
sunset 07-10-2016
**********


naar de kern van onszelf

in mijn voel mij voorzichtig,
als op een heel dunne draad,
tastend naar jou toe bewegen

onder de nodige angst
verlangend jouw hand grijpen
als stevig houvast in dit leven

aloude gebruikte woorden
tot nieuwe zinnen vormen
wensend dat jij ze verstaat

en misschien, zelfs zonder enig begrip
van jou, van mij,
steeds nieuwe wegen vinden

naar de kern van onszelf
**********
sunset 08-10-2016
**********

[*Joy*]

Lieve sunset

Mooi én gevoelig ...
Zo voel ik het althans aan.
Zo denk ik natuurlijk.

Hier is het prachtig weer.
Een wandeling langs de waterlijn dus.
Nog een fijne Zondag

Liefs,

*Joy*

[sunset]

*Joy*,
Zo voel jij het; voelen is denken met het hart.

Dank je voor je lezen en je heel mooi commentaar weer en geniet van een heel rustige zondagnamiddag nog. Hier was het ook een weliswaar koud maar heel zonnig herfstweer vandaag.
Lieve groetende genegenheid,
sunset

[sunset]

er blijft nog steeds wat licht

flatgebouwen en kerktorens
bestormen avondschemer
in een nog vaag roze hemel;
herfst dicht in avond sprookjes

eindeloze lanen in bruin rood
als lokkende droom en hoge
oplichtende vensters in het grijs
van zwijgend wetend steen

ergens is toch lente verstopt
nog klagen trappen niet
nu koude door de hallen trekt;
er blijft nog steeds wat licht
**********
sunset 09-10-2016
**********

[*Joy*]

.
Lieve Ingo,

Ik breng jou een regengroetje.
Grijs en donker vandaag ...maar er blijft nog steeds wat licht.
Straks terug wat lessen volgen..
Men is nooit te oud om te leren.

Lieve groet van mij,

*Joy*

[sunset]

*Joy*
Eindelijk weer tijd om iets te maken en te plaatsen. Het was, tussen mijn voorlaatste en laatste gedicht (dat ik hierna plaats) een wijle stil door prettige en minder prettige dingen. Maar, ik ben er weer. En weer vol schrijverszin.
Warme omarmende genegen groet en een heel vredige edoch regenachtige zaterdag gewenst,
sunset

[sunset]

dwalend door herfst

laat ogen, zij vliegen
defect de luchten
van brak schemerlicht
breken de banen

krachtig in bogen
ga ik over straten
snijden de paartjes
als is het karton
’t licht uit de hoogte
door vleugels geslepen
en los in de wind
de tuimelende resten

en ‘k weer me niet tegen
uitdijende zichten
over steden in vertes
gespleten de hemel
door grijs bleke beelden
van sterren in nacht
twee sikkels uit niets
die stil blijven hangen

daaronder ga ik
**********
sunset 15-10-2016
**********

[*Joy*]

Ik dwaal nog even af... tot bij jou.
Fijn dat je terug bent.

Welterusten Ingo,

*Joy*

[sunset]

opdat jij ons nooit vergeet

ik droom dat wij samen door kunst-
galeries gaan, ons onze harten weg-
schenken want niemand anders is
daar zijn de ruimtes helder en de plafonds
hoog stijgen wij en vanzelfsprekend
stappen wij in schilderijen van Monet
en vliegen op groen gele vleugels
door blauwe luchten

ik weet dat jij je herkent in deze woorden
wanneer jij ze leest en vanaf het papier
fluister ik jou: vergeet mij nimmer nooit

vergeet ons niet
**********
sunset 16-10-2016
**********

[sunset]

*Joy*
'k Ben ook blij er weer te zijn. Want als ik niet dicht, voel ik me niet compleet.
Dank je voor je bezoekje en je lieve woorden weer hier en geniet van een heel rustige zondagavond. Zelf heb ik vandaag mogen en kunnen voordragen in Den Engel in Den Haag.
Warme genegen groet,
sunset

[sunset]

Den Haag, 16-10-2016

met de auto richting zee
en dan tot hier gekomen
met heel wat vragen

de geur van zout
ligt reeds op bladeren
die ik volg
‘k vermoed het water, zand

daar achter gevels
ligt het strand
al voel ik mij slechts half
voor ’t wandelen in de duinen

maar als ik bij jou ben
houden je handen mij
ook als ik ongeschikt blijk
voor jouw oever

geef ik mij toch
jouw water helemaal
mijn schouders, lendenen
naast alle rimpels van mijn huid
**********
sunset 17-10-2016
**********

[sunset]

langzaam vervluchtig ook ik

in ‘t vroege van de schemer
mijn mateloos gebogen gang
de vochtigheid van heggen
het trage gezang van vogels

tasten welke weerstand ik heb
voor tijd die mij nog gegeven is
- het niet in te halen gras
richt zich na elke pas weer op

hier bestaan er geen richtingen
enkel en alleen dit voort gaan
een trage zee waarin dagen drijven
als golven door het lover

hun diep geel en okerbruin
wijst reeds naar de komende winter;
ik houd mijn pas in, stop bij struiken
praat met de vogels die blijven

zij vertellen mij over mijn verdere reis
en dat wij allen uit lucht bestaan
die heel langzaam vervluchtigt
omdat hij simpelweg droevig is
**********
sunset 18-10-2016
**********

[*Joy*]

Lieve Ingo

Je hebt het toch weer geschreven...
Heel mooi.

Ondanks de regen, toch genoten van een blij weerzien na zovelen jaren.
Soms verlies je iemand uit het oog, én na zoveel jaren kom je hem/haar terug tegen.
En dat maakt me blij.

Lieve groet én voor later ...slaap lekker,

Liefs,

*Joy*

[sunset]

*Joy*
Iemand om wie je geeft weerzien, en het maakt niet uit of het lang of kort geduurd heeft, is en voelt altijd goed.
Dank je voor je lezen en delen en geniet van een prettige woensdagnamiddag.
Lieve genegen groet, sunset

[sunset]

net als de allereerste keer

vochtig ligt de lucht in de ochtend
’t is grijs en winderig en bladeren vallen
traag afscheidnemend naar de bodem

pijnvol schuifelen mijn voeten naar de morgen
ook al dans ik armenzwaaiend naar de dag
spring ik van schaduw naar schaduw

in de nog nachtelijke koelte van de badkamer
duik jij plots op in de spiegel en ‘k voel je:
de warme nabijheid van je lijf, zie je roomblanke huid

ik beweeg me niet, houd zelfs mijn adem in
en geen enkel geluid dringt nog tot mij door
het wonder jij verrast me telkens weer

net als de allereerste keer
**********
sunset 19-10-2016
**********