'Poëzie van de dag'

Novembermijmeringen

Ik wandel op het kerkhof en voel Al die doden in mijn hart,
want praten met stenen kan ik alleen hier diep vanbinnen.
Van zovelen was het Laatste afscheid een moment zo zwart
Dat ik niet anders kan dan me hier Even bezinnen

Hier in dit Schaduwland zegde ik zo vaak Voor immer vaarwel
Op het risico af een slachtoffer te worden van jaarlijkse Herfstblues
Adieu zeggen of tot ziens? Het blijft Een onbeantwoorde vraag
Alleen de bijbel geeft ons hiertoe enkele mystieke clues.

Op het kerkhof hebben militairen altijd een eigen Erepark
Waar zoveel moeders en weduwen hebben getreurd
Soms knielt er eentje als ik het kleine perkje hark
En beeld me in wat er allemaal in die oorlog is gebeurd.

Blijf,blijf mijn vriend! Smeekte vast menige vriendin
En later baden ze vergeefs : Kom,laat ons wachten
Kortere dagen deden twijfelen aan een nieuw begin
Elke Late herfst versomberde hun gedachten.

Zo veel Vertellingen over de oorlog , typisch voor November
Starten met Meneer, de leegte die een gesneuvelde achterlaat
Doordrenkt met Verdriet tot ver in het duistere december
Verdwijnt noch met kamperfoelie, noch met ijl gepraat.

Herinneringen als een verwaterd Aquarel met naamloze helden…
Nooit zei een moeder tot haar zoon die vertrok naar het front:
Ik laat je gaan naar de bloederige doorkliefde Moddervelden.
En De tijd verstrijkt, doch maakt onze geest niet gezond.

In deze wereld Leven wij virtueel In het land van vergeten
Vooral Herfstweer maakt ons bewust van onze Vergankelijkheid,
En door Nachtelijke mijmeringen komen wij ooit te weten
Dat de Herfst misschien wel een deur is naar de eeuwigheid

Als al die doden in mijn hart, voor even
verrijzen uit hun werelds graf
zal ik praten met stenen, gepolijst door’t leven !
Bij het laatste afscheid en leeg ik de karaf

zoete rode wijn en zal ik even bezinnen
voor de tocht wordt aangevat naar Schaduwland.
Voor immer vaarwel, ik wuif nog met mijn hand
wijl engeltjes hun herfstblues reeds beginnen.

Adieu, roep ik. Een onbeantwoorde vraag is nooit gesteld.
Een antwoord vind je nimmer op het kerkhof,
niet in het erepark, waar slachtoffers van geweld
in oorlogstijden, vergaan tot eeuwig stof...

Blijf, blijf mijn vriend…een noodkreet in de strijd.
Kom laat ons wachten en de dood vergeten.
De kortere dagen komen op hun tijd.
De late herfst onderzoekt menig geweten.

Vertellingen op ’n novemberavond, laaiend vuur
van open haard, meneer, de leegte van de tijd gevuld,
verdriet in ver vervlogen dagen, gedeeld in’t late uur,
gebeden en gelachen, de tijd had nog geduld.

De kamperfoelie is nu uitgebloeid
maar toch, hij kreeg nieuw leven in ’n aquarel,
met veel geduld heb ik met verf gestoeid !
Ik laat je gaan nu, zonneschijn, maar ’t is geen vaarwel...

Straks dwaal ik alweer door de moddervelden,
de tijd verstrijkt, het donkert toch zo vlug.
Het leven eert zijn dode helden,
maar geen één kwam ooit terug...

Het land van vergeten baadt in herinneringen.
Het herfstweer heerst terwijl de winter nadert.
Vergankelijkheid stoort nachtelijke mijmeringen.
Jawel, de herfst heeft dit gedicht omkadert !



Robbe

Gisteren waren mijn man en ikzelf op bezoek bij Guido (Give), die nog
in een RVT te Antwerpen verblijft. Hij is er echt op vooruit gegaan, en
we hebben een leuk en goed gesprek gehad met elkaar.
Hij was blij te vernemen dat zijn topic nog regelmatig bezocht wordt en
dat er maandelijks ook een gedicht van hem gepubliceerd wordt.

Hij dankt iedereen en vooral Rankje en Alter die dit mogelijk maken.
Tot zijn spijt is zijn PC momenteel buiten werking, en moest hij het doen
met wat wij hem vertelden.

In vergelijking met ons bezoek van een zestal weken geleden is Guido
er echt op vooruit gegaan, hij is ook veel sterker geworden.
Met een blij en zonnig gezicht hebben we afscheid genomen.
Hij hoopt tegen de lente terug in zijn eigen huisje te kunnen zijn.
En dat hopen wij samen met hem.



ria

Beste Robbe,

Bedankt om nog altijd mee te 'spelen'

Prachtig herfstgedicht hoor ! Proficiat.

Warme herfstgroetjes van Alter en Rankje

Lieve Ria,

Heel blij te vernemen dat onze vriend Give (Guido)
op de goede weg is en dat hij aan de lente denkt om
terug in zijn eigen huis te zijn ! Dat wensen wij hem
van harte !

Graag plaatsen wij maandelijks één van zijn bijzonder
mooie gedichten in Poëzie van de dag !

Bedankt, lieve Ria en als je nog op bezoek bij Give gaat,
breng hem aub onze lieve groetjes over.

Veel liefs van Alter en Rankje

Poëzie van de dag

De titels van de gedichten voor November 2012
bondig aan elkaar gelinkt.

Geschreven in de geest van 11 November.

In dat miezerige begin-Novemberweertje denk ik met
weemoed terug aan AL DIE DODEN IN MIJN HART,
Ik hoef daarvoor niet naar het kerkhof te gaan om
er te PRATEN MET STENEN.

Bij de teraardebestelling van hen die heengingen
is bij elk een LAATSTE AFSCHEID genomen,een
Last Post in mineur gezien de omstandigheden.
Nu rest mij enkel EVEN BEZINNEN en denken aan
hen die in dat SCHADUWLAND vertoeven,en die
men VOOR IMMER VAARWEL heeft gezegd.

Om bij die HERFSTBLUES,als een adagio,nogeens
stilletjes ADIEU te prevelen,wetend dat het steeds
wel EEN ONBEANTWOORDE VRAAG zal blijven,
namelijk de vraag waarom er zovele mensen moesten
sneuvelen in die beide wereldoorlogen,om daar dan
OP HET KERKHOF,hier en elders,soms in het EREPARK
begraven te liggen.Want er is op die onzinnigheid van
'het waarom' geen zinnig antwoord te geven.

Of je nu duizendmaal BLIJF,BLIJF MIJN VRIEND roept,
het heeft geen zin,zelfs KOM LAAT ONS WACHTEN
krijgt geen gehoor,daar in die loopgraven aan het front
in die KORTERE DAGEN van een LATE HERFST.Als
men onder het vijandelijk vuren de dood nabij voelt zijn
herinneringen en VERTELLINGEN de enige houvast.
Voor vele duizenden kwam 11 NOVEMBER 1918 te laat!
In talrijke gezinnen van gesneuvelde soldaten en burgers
bracht MENEER DE LEEGTE enorm groot VERDRIET.

En na die zomerbloeiende KAMPERFOELIE,dikwijls zo
kleurrijk in een AQUAREL weergegeven,is na de grote
oorlog van 1914-18 de rode klaproos(the poppies)het
symbool geworden van wat IK LAAT JE GAAN daar in
de MODDERVELDEN van Flanders Fields betekende.
Maar DE TIJD VERSTRIJKT,dat is niet tegen te houden,
en het LEVEN gaat voort zijn gangetje,en zo raakt de
gedachtenis aan die vele gesneuvelden op het veld van
eer IN HET LAND VAN VERGETEN,de vergetelheid.

Toch doet dat HERFSTWEER in November ons ook
weer denken aan de VERGANKELIJKHEID waaraan
door niets of niemand te ontkomen valt.
In NACHTELIJKE MIJMERINGEN,vooral dan in de
HERFST,beseft men dat alles vergankelijk is.

Alterego

P.S. Ik was het vergeten te plaatsen,goed dat
mijn Bosrankje me er opmerkzaam op maakte.

Aquarel van een kamperfoelie

Lieve Yna,

Sorry dat ik je zo laat bedank om het feit dat je blijft
meegaan in ons maandelijks 'avontuur', namelijk "de
titels van de gedichten aan elkaar gelinkt"

Warme novembergroetjes van Alter en Rankje