Wat ik geef, als een verzegelde deur
voor de kamer van de liefde staan
waarin het water druppelt
uit de slechtsluitende kraan,
en kruisgetekend in haar naam, terwijl ik me,
al heb ik geen schuld, voor het overvloeien
schaam, ik stel emmers onder de lekken,
dweil de tranen op, verzamel de bladeren
van de boom en de beelden
uit mijn droom.
Dit is wat ik je geef, water dat uit me stroomt
in de goot, het is op te vangen in een zeef
en uit alle kleuren uit te zoeken
wat ik je bood.
Je weet niet hoe dikwijls
ik onbemerkt gestorven ben,
ook nu ik hopend op je komst
in mijn gekrompen huid
alleen maar schreien kan,
je leeft nog en zonder denken
stap je de dagen in, er gebeurt
een dorp, een lange wandeling,
een drink, een verplichte pint,
je hebt in niets anders zin,
en ik beweeg mijn benen ook,
vaal en grijs geschilferd
mijn gemummifieerd gezicht,
de onbewogen zon schijnt erop,
maar erbinnen is geen licht.
Als alles gezegd is doe je maar je ogen toe,
het vriendje aan het koordje
hangt nog wat te bengelen,
eens in het bovenste schuifje van jouw denken,
nu nog maar te vermalen
tot voer van jouw herinnering in te blikken met garantie
en houdbaarheid tot oneindig.
Vaarwel lieve vriendin, je moest zo nodig verdwijnen
om het verdriet uit je ogen te wassen.
Ik ben opgehouden met denken,
gewild vrij van gevoelens en gedachten,
besef eindelijk dat de waarheid
enkel en alleen
in het onuitgesprokene kan verblijven.
lutim schreef:Ik ben opgehouden met denken,
gewild vrij van gevoelens en gedachten,
besef eindelijk dat de waarheid
enkel en alleen
in het onuitgesprokene kan verblijven.
beste lutin,
nieuwsgierig naar je spiegelkrassen
ben ik komen zien t was oppassen
ik dacht een spiegelkrassen als topic
dat is daar waarschijnlijk feeërick
ik zag daar veel mensen staan
uit de poëzie helemaal ontdaan
spiegelkrassen stopt te bestaan
op zoek ben ik verder gegaan.
ja ik kon mij overal terugvinden
dat drukkende, machteloze inbinden
verdriettig zijn,bang dat men het ziet
steun, kracht om te vechten is er niet
je voelt het aan als het levensfalen
je laat je in zwarte gangen verdwalen
kracht om te wenen heb je niet meer
je sleept je voeten meer en meer
je lichaam en geest vinden geen rust
je ontladen door te krassen was, must
plots valt die spiegel, weg, gebroken...
geen spiegel, dus geen krassen meer
maar kom lutin eens bij mij rondspoken
u zal zien,ook ik heb die ellende doorkropen
opnieuw beginnen, samen spiegels kopen
het is de moeite, u zal opnieuw in jezelf geloven !!!!!
Sjarel
Het enige wat ik mezelf nog toesta:
even weg te dromen
in het gevoel van onbezonnen
uitzinnige verliefdheid
weg te dromen
al was niets wederkerig,
enkel maar jouw tijdelijke reddingsboei
op een altijd onrustige zee
van zorgen en bedrog.
Nooit meer kop onder de vleugels
in een struik kruipen
of in de verdonkerde kamer
voor de teevee,
voor het open venster staan
en spuwen naar de hemel
en de sterren, onbedreigd
en ver van mijn lijf
niet het lijf, alhoewel
bevredeging te bereiken is
en de geest in de spiegel
te begroeten met het waas
van herkenning of damp
die uitstraalt uit de tranen
van mijn oog, of geen oog meer,
alleen het zien
dat binnenin gebeurt en zonder
netvlies is maar alles waarneemt
het rood van het verdriet
het slechte van jouw oneerlijkheid !