Beste vriend, Alter en lieve Rankje,
Kwamen wij daarstraks op ons fietstochtje langs de kinderboerderij,
en zagen daar twee van de elf
(ocharme mama Simonneke),
je weet wel wie:

Ze keken mij aan met hun vriendelijke, maar vuile snoet (van het wroeten in de modder -
van wat anders?) en ze vroegen lief: " ken jij die meneer met zijn baard en die mevrouw met haar krulletjes?" "Natuurlijk ken ik die, ze zijn onze vrienden," zei ik beleefd.
"Doe ze dan eens de groeten van ons en zeg dat we aardig op weg zijn om
uit te groeien tot nobele varkentjes. Maar niet geschikt als spek, voor zijne lekkerbek.
Dieren van de kinderboerderij die worden niet opgegeten," zei de vinnigste van hen beiden.
Ik moest eens slikken, want ik eet ook zo graag een lekker stukje spek.
Maar het is waar: dieren van de kinderboerderij die dienen om de kindjes te behagen
en hen te leren hoe ze er uit zien en wat ze zoal allemaal doen.
Zoals bijvoorbeeld, jongen krijgen, die later op hun beurt dan weer jongen krijgen,
en dat gaat zo verder tot ze heel oud mogen worden.
Ze zijn dan heel hun leven ook heel gelukkig geweest.
(Behalve dan misschien Simonneke, de zeug, want hier mag ik dat wel schrijven, hé Alter,
jij zal dat wel begrijpen: "Wie is het ongelukkigste dier?"
"Hoe ge weet het niet, denk eens heel goed na."
"Ge durft het niet zeggen, allé man, iedereen weet dat toch".
"Juist ja: een zeug, want ze heeft een beer van ne vent en varkens van joeng".
"Oei-oei, nu heb ik mijn naam van braaf en deftig meiske in het gedrang gebracht"
En toen:

kwam er een varkentje met een krulstaartje en een zwarte snuit...
en het vertelselke is uit.
ria

Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.