Kozowski Jan, Janus eigenlijk.
Hij vergeleek zich niet met Augustinus, die was zuiver in zijn denken. Hij kon enkel de Drievuldigheid niet vatten. De jongeling die het zeewater in een kuiltje deed gaf hem ook geen antwoord. Enkel nog meer verwarring.
Nadat hij gecontroleerd had of de autogordel niet uit de wagen hing zwierde hij het portier dicht en sloot de wagen door op het "knopje" te duwen.
Hij deed zijn vest aan en sloot de bovenste knoop van zijn overhemd.
Onbewust zuchtte hij. De verveling was na al die jaren in hem geslopen en temperde het enthousiasme dat hij had in het begin van zijn carrière.
Het maakte hem eigenlijk niet veel uit of de klant over ging tot een bestelling of niet. De wetenschap dat ook andere fabrikanten even goede producten maakten, maakten hem wat apathisch.
Hij duwde de winkeldeur open met de rechterhand een beetje onhandig eigenlijk en droeg zijn lederen aktentas in de linker, en een doosje met stalen onder de linkerarm.
Achter de receptie stond een dame die in haast niets verschilde van de honderden anderen. Goed gekleed, gekapt, een vriendelijk gezicht, totdat zij zag dat hij een vertegenwoordiger was.
Vriendelijk zei hij goedemorgen en snoof haar parfum tezelfdertijd.
Aldi potje, dacht hij grinnikend.
"Goedemorgen mevrouw, ik ben Jan Kozowski" snel voegde hij er aan toe :" Vergeet de familienaam maar, het is een tongbreker".
Zij knikte flauw glimlachend en duwde op de parlefoon.
"Peter, ene mijnheer Jan Kozo..en nog iets staat aan de receptie". Toen zij hoorde dat Jan verwacht werd deed zij teken dat hij haar mocht volgen, de trap op. Het was zeker haar eigen fout om voorop te lopen en zo een groot deel van haar overigens lange benen te laten zien aan Jan.
Waarschijnlijk wist ze het wel maar liet zij het zich welgevallen.
Jan was trouwens geen lelijke vijftiger. Hij had een natuurlijke bruine tint, licht grijzend haar, zo'n een meter vijfenzeventig groot en schouders die leken getraind te zijn. Maar dat kon ook het vestje zijn.
In de hall lag overal bordeaux rood tapijt. Hij hoorde noch zijn stappen, noch de hakken van de receptioniste. Dan kwam een man uit een kantoor, Peter, het kon haast niet anders en wenkte naar hem. "Kom maar door" zei hij, "hier is mijn kantoor". Jan draaide zich om om de dame te bedanken maar die was reeds verdwenen. Ook goed, dacht hij. Straks ga ik buiten zonder groet. Hij lachte wat bij die gedachte.
Mijnheer Peter bood hem een stoel aan en vroeg "koffie , thee, fris?". Voor Jan kon antwoorden was de receptioniste al daar met een dienblad met twee kannetjes, twee kopjes en twee glazen. En een fles fruitsap, zonder toegevoegde suiker.
Ah, daarom was je plots weg, dacht hij. Snel en adequaat, wel wel.
"Zo mijnheer Jan, tot straks" Wel verdorie, nu zet zij me voor blok en moet ik wel goededag zeggen als ik wegga, stelde hij innerlijk vast. Een gladde aal.Hij vroeg zich snel af hoe een vrouwtjes aal wel kon heten. Dat ging hij toch eens opzoeken, verzekerde hij zich.
Laatst gewijzigd door jure op 02 dec 2017, 06:31, 1 keer totaal gewijzigd.
Ik geef je geen hand. Ik wil je omhelzen.