tweemaal nostalgie - vervolg
Het grote, door Lukoil gesponsorde concert, van maandagavond 18 april ,
zou starten om 19:30 uur. Dat was uitzonderlijk voor Bozar, waar alle
muzikale onderdompelingen beginnen om 20 uur. Ik was er niet gerust in
en zocht een reden waarom ...
Moest het Russisch orkest nog dezelfde avond het vliegtuig in, en daarom
alles vlug, vlug, vlug?
Was er vooraf een huldiging van Lukoil-prominenten met zovele jaren
trouwe dienst, en zou zo de sfeer van uitzien naar ... worden doorbroken?
Waarschijnlijk het laatste, want vóór 19:15 uur mocht niemand de zaal in;
alles zou worden klaar gezet voor de Lukoil-ceremonie!
Jammer, want ik kom altijd graag in een nog bijna lege zaal; zie de men-
sen dan binnenkomen, rustig hun plaatsen opzoekend. Geen geduw of
getrek, want alles is genummerd, en ook, stel je voor ... in Bozar! Een
zacht geroezemoes verder, tot uiteindelijk, als naar gewoonte, bijna alle
plaatsen zijn bezet.
Dat zou vandaag anders zijn.
De grote massa stond in de grote en kleine gangen te wachten; geduldig
maar toch anders dan anders. Er waren zeker ook Lukoil-mensen, die nu,
voor het eerst in hun leven, een klassiek concert gingen bijwonen.
Wij bleven wachten, helemaal beneden, waar de met rode kussens bekle-
de rustbanken staan.
En ja, op één bank bleven, tussen alle rechtstaande mensen, twee plaat-
sen onbezet. Voor zwaarder gebouwden kon het zeker niet, doch wij
nestelden ons naast een stel veertigers.
Dat waren zeker Lukoilers. Spreken ze Nederlands? Ja, we hoorden het.
"Mag ik iets vragen aub, hebben jullie iets met Lukoil te maken?"
En toen kwam het .... (alleen echt te begrijpen als je vorige bijdrage las)
"Neen meneer, mijn man is net verjaard, en zonder zijn medeweten heb
ik twee kaarten voor dit concert aangevraagd".
En mevrouw gaat door.
"Tijdens zijn jeugd heeft hij de klassieke muziek leren kennen met als
eerste hoogtepunt 'De Preluden' van Liszt. Dat is hem altijd bijgebleven.
Thuis is de plaat al kapot gedraaid."
"Ja meneer", zegt meneer, "dat moet vanavond nostalgie worden".
De deuren gaan open, we zoeken onze plaatsen op, aanschuivend tussen
de massa. Eens gezeten merken we dat het stel van daarnet precies vlak
voor ons zit. Weer een korte babbel over hoe de muzikale smaak van
Mark veelzijdig was. Zo mocht hij als kind, samen met zijn vader, in Bozar
een historisch concert meemaken door Duke Ellington.
(zouden de veertigers geen vijftigers of ouder zijn?)
"Maar vandaag, de Preluden, dat wordt wat anders!"
Ik sla nu de beschrijving van de uitvoering over (-zie vorige bijdrage-).
Kort toch: het was subliem, ongemeen hoogstaand, helemaal áf!
Er was geen Lukoil-huldiging vooraf.
Het orkest moest niet vlug-vlug weg.
Integendeel, we kregen zelfs twee bisnummers; zeer ongewoon:
een intiem, zacht, nevelig werkje, door alleen enkele van de violen, een
voorzichtige klavecimbel en één dwarsfluit - muisstil was het toen.
Tot slot een wervelende, sprankelende, vol tempowisselende uitbarsting
van muzikale vreugde ... en dan het eindeloos, staande applaus.
We groeten Mark en zijn vrouw nog even en met een hoofd vol nazin-
derende klanken, gaan we richting Centraal station.
Denook schrijft meestal waarheidsgetrouw als het gebeurtenissen betreft.
Zo ook heeft alles hier beschreven, ook echt zo plaats gevonden.
Alleen de naam 'Mark' heeft hij er bij gefantaseerd, tot ...
Wachtend in het Centraal station lopen we toevallig weer op het stel
'Preludefananten'. Ontspannen gelach nu; wat een avond hé!
Denook: "meneer, ik wil een dezer dagen een stukje schrijven over deze
avond en wil er onze ontmoeting in verwerken. Mag ik er ook uw naam
bij vermelden"?
Mark: "zeker meneer, Rudi, met i in plaats van y".
En nu is het 100% correct.
denook