Poëzie en gedichten - Ria

Voor Ria, Raaike en al de anderen die dit lezen;


Een vage virtuele vriendin
zorgt voor letters
op mijn scherm,
na elkaar wordt het een zin
haar boodschap snel gelezen
warm en hartelijk
echt naar je zin.

Ze vertelt me over haar bestaan,
leven, werk,
haar wel en wee
haar dromen, ze wéét
dat jij háár verstaat
een band wordt zo gesmeed.

Ze stuurt een foto,
je doet haar na
je ziet dat gezicht
het geeft een kik
net wat je dacht, of toch bijna
zachte trekken, warme blik

Virtuele vriendschap
geleidelijk ontstaan
soms eens even stil,
geen zorg je wéét dat ze bestaat
haar vinden kan,
wanneer je het maar wil.
Ook zij weet je te vinden,
dat zijn dingen
die jullie binden.



Bomi

( herwerkt )

Dank je wel Raaike en Bomi en andere vrienden hier op bezoek.

De natuur, voor mij een wonder
een geschenk aan elke mens,
ik word er blij van
en gezonder
en deel graag van die overvloed.

Als ik slenter in de tuin
de geuren veel, die mij bedwelmen
roepen herinneringen
en bevestiging
het leven hier is rijk en goed.

Kleuren in al rijke tinten
vogelzang en bijen-zoem,
nevels die mij zacht omhullen
regen, zon en
hemel, die ons leven doet

Voor velen is dit slechts
een spel van de natuur,
voor mij wel meer
het steeds weer vernieuwend
scheppingsuur.
Dank mijn God,
wat ben je groot en goed.
ria

Ik heb gedroomd, o moederke
dat gij op sterven laagt,
en voor het al te sluiten,
mij lang in d' ogen zaagt.

Gij spraakt van eerlijk blijven
van recht door 't leven gaan;
hebt toen nog eens geglimlacht,
an alles was gedaan.

'k Wou om vergeving smeken,
waarvoor, ik wist het niet,
en bij u nederknielen:
mijn knieën bogen niet.

Toen wist ik dat 'k u nimmer
nog iets vergelden kon.
Uw stem deed mij ontwaken
in 't klare licht der zon.

Daar blonken grote tranen
van heil en droefenis
En 'k voelde diep in 't harte
wat ene moeder is.

TOT AFSCHEID van Nicolaas Bees

De moerbeitoppen ruisten;
God ging voorbij.
Neen, niet voorbij. Hij toefde.
Hij wist wat ik behoefde,
en sprak tot mij.

Sprak tot mij in de stilte,
de stille nacht;
Gedachten die mij kwelden,
vervolgden en ontstelden
verdreef Hij zacht.

Hij liet zijn vrede dalen
op ziel en zin:
'k Voelde in zijn vaderarmen
mij koest'ren en beschermen
en sluimerde in.

Voor mij hoort dit gedicht evengoed bij het leven als bij de dood.
Het roert mij diep.
ria

Het gedicht is niet volledig, dit hoort er nog bij:

De morgen, die mij wekte
Begroette ik blij.
Ik had zo zacht geslapen,
En Gij, mijn Schild en Wapen
Waart nog nabij.

Groetjes van een trouwe lezer
nijntje

Twee geliefden
de armen verstrengeld
rond elkaar
haast roerloos, stil,
ervaren intens
hun laatste
minuten samen.
Geladenheid

Fel glanst de maan
verlicht de nacht
schuift discreet
achter een wolk,
zwaar wegende
donkerte achterlatend.
Laatavond.

Afscheid nemen
doet zo zeer
een laatste kus,
verborgen tranen
lopen langs
roze wangen,
harten kloppen
in paniek,
wanneer zien ze
elkander weer?
Onzekerheid.

Verdrietig wachten
vangt nu aan, verandert
traag in verlangen,
hunker naar elkaar
wetend, eens komt de dag.
Hun kwelling
voorgoed voorbij,
herenigd.
Gelukzaligheid.

Bomi

2005


http://blog.seniorennet.be/bomi

Leven, het is gegeven zijn,
omarm met liefde
de broze dingen
van ons bestaan.

In de ijle lucht en
het blauw van de hemel
gewoon maar zingen,
en voor ieder mens
ook openstaan.

Het is de dingen
noemen
ze beroeren
en met gulheid
liefde geven.

Het is delen,
van armoe en
van overvloed.
Gelukkig maken
en beloond worden
met gelukkig zijn.

Leven - liefde - geluk,
en vooral tevreden zijn.
ria

Voor jou mijn kind wil ik wat schrijven
Omdat ik weet dat deze woorden blijven
Je zal nog heel veel moeten leren
En vaak gaat dat met bezeren
En in die tiijd van pijn
Hoop ik er dan te zijn

Wat zou jij nu
het liefste doen,
de dag loop stilaan ten einde ?

Als ik mocht kiezen,
gaf ik jou een lieve zoen
en ik zou je vragen;
" vertel mij over vandaag?"

Geboeid zou ik naar
je luisteren,
terwijl
ik tegen je aanleunde;
luisteren
naar jouw verhaal.

Maar plots zou
ik mij herinneren:
" ik bereidde voor jou
een heerlijk avondmaal."

Kom mijn liefste,
de tafel is gedekt
voor twee,
doe je mee
en stap jij ook
in mijn verhaal?

Of ben je veel te moe ?
Helaas, sluit
dan maar je ogen toe.
Ik zal naar je kijken,
zolang,
tot je uitgerust bent
en
je naar mij verlangt !

Dan zal ik jou
in liefde,
deelgenoot maken
van
mijn verhaal.
rb - 09.05