Clair-obscur

[denook]

Give schrijft o.a.:"...geniet van de rijkdom van samenzijn ..."
en "...een bezoek om de donkere dagen op te lichten ..."

Kunnen genieten van het samenzijn - een grootste rijkdom.
Donkere dagen die ieder mens al eens heeft weten 'op te
lichten'.

Give is een gevoelsmens en kan als geen ander emoties en
toestanden haarfijn omschrijven.

Dank je Give - groetjes uvi.

[ria]

hoe kan ik in dat vaderhart
de lijnen lezen
van medeleven en van smart
om wat heel ver vandaan
maar ook dichtbij,
in het eigen kind, de pijn
die vaak wordt aangedaan.

de ongelijkheid, de armoede,
zwart-wit gekleurd,
als een schaakbord,
waarop de pionnen,
nu een links dan weer rechts
verschoven worden,
tot ze er bij neervallen.

even verliet ze het land
waar ze van houdt,
en waar ze alles deelt,
om weer te keren naar
het land, waar vol ongeduld
een vader
wacht op zijn kind.

vader - kind, kind - moeder,
wie kan de liefde meten,
die hen verbindt, en die lijdt,
telkens opnieuw
wanneer ze achterlaten moet,
de kinderen - uitkijkend
naar hun ontbijt,
de vader, in het blanke land,
die zich zo op
haar komst verblijdt.



leven is kiezen,
steeds opnieuw, elke dag,
voor het liefste, het beste
dat anderen ten goede
komen mag.
het gaat niet om wit,
noch om bruin of om zwart,
het gaat om de liefde
die heelt dikwijls smart.

ria

[uvi]

Moeder



Zij baart
hoogbejaarde pijn

de tijd
ontmantelt haar leven

in trage dagen
verkavelt zij herinnering

drijft zorgen
als schapen naar een stal

nog even
verwart zij mij

en telt de dood
af tot in de hemel




uvi






PS.
Misschien publiceer ik dit prematuur gedicht te vlug.
En kom ik er later nog op terug.
Ik had gewoon goesting.

[denook]

Er bestaan tientallen gedichten met als titel 'moeder'

De kern van het wezen van een oudere moeder zag ik nooit eerder
zo beschreven.
Bij iedere 5-6 woorden kan ieder van ons zich laten gaan en er een
ganse woordenvloed of een eigen gedicht bijdenken.

Puur - beknopt -echt - wat nog allemaal...

Als vrijwilliger in de geriatrieafdeling van een ziekenhuis zie ik wekelijks
vele moeders. Ze hebben allemaal een gevuld leven gehad dat nu
stilaan uitdooft. Ik laat ze vertellen en moet alleen maar nu en dan
knikken en tonen dat ik nog volg. Ik volg dan ook echt met mijn gevoelens en ervaar zo dikwijls de rijkdom van een gewoon mensenleven.

p r a c h t i g - - - UVI

[ria]

inderdaad...en prachtig ook... denook

ivi, foto is een vrijwilligster, maar niet mijn dochter. Misschien gelijken ze allemaal wel wat op elkaar, in ieder geval in hun liefde en moeder zijn voor anderen...
ria

[GIVE]

Dag uvi..

Als je met 'prematuur' bedoelt, zomaar uit het hart van je pen, dan denk ik stilletjes: zo mag hij het elke dag. Ik weet niet of je morgen pannekoeken bakt, uvi.. wij drinken er in elk geval eentje van een goed jaar op je gezondheid en die van je dochter en achter op ons tong zal het naar dankbaarheid smaken en de senioren van Brasschaat zoeken dan missschien een naam achter een wit blad. Cher V.I.... een volgende keer hopen we jou erbij. Groetjes.

Give (d.v.m.)

[uvi]

Blauwe noten



Als een pneumatische boor hamert zij op de toetsen.
Zij drilt de noten. Ze kraken in m'n oren.

Ik heb heimwee naar Mozart.
Het speelse van een felle lente.
Door de muren klinkt de kilte van de winter.
Hedendaags mist dikwijls warmte.

Het conceptuele van een Jan Fabre.
Een cloaca van Delvoye. De bravoure van een Hoet.
Ze lijken mij welstellende middenstanders.
Maar 'kunst' van commerçanten die ontroert?
Nog niet gevonden, gezien, gehoord ...



Mijn buurvrouw speelt piano. Spelt noten.
Elke ochtend, zelfs 's avonds tussen m'n lakens
dreunt de exercice door haar vingers.

Vroeger liet zij 'de romantici' dromen in haar handen.
Pianissimo in m'n oren.
Toen luisterde ik graag naar mijn muren.
Ze waren muzikaal ontroerend.





uvi





PS.
Om m'n dagboek beter te begrijpen, als toemaatje,
een oud vers.




Mozart



Zij speelt
haar heimwee stuk
op Mozart

Eine kleine Nachtmusik
van groot verdriet

maar nu en dan
verlangt zij naar een minnaar zonder noten

een viriele dirigent met z'n orkest
van instrumenten en hun tedere geweld

eerst wat parlando
ma non troppo

als hij haar prelude speelt
prevelt zij piano, pianissimo

en dan crescendo ... forte tot zij zich verliest
in alle staten onder de maten van de partituur

ik hoor nu
een ingeslapen interludium
van wat vermoeide noten

morgen
speelt zij weer Mozart
in haar hart

[uvi]

Navelvaarder



Alleen. Zitten we samen.
Zonder streng.
Draadloze navels.

Staren door een venster.
Naar buiten. Naar binnen.
Bij de ander. Bij onszelf.

Daartussen de ruimte.
Kosmisch geladen.
Golven belast en beladen.

Met mezelf. Navelgaper.





Pp





PS.
Dit post scriptum schreef ik elders als een reactie.
Ik geef het hier mee als een toemaatje.

Toen ik gisteren stappend door een straat
door het raam keek, zag ik een dame zitten. Alleen.

Ze zat voor een opengeslagen laptop. Bijgevolg, wellicht samen.
En toen kwam de idee over ons virtueel leven.
(Niks nieuw, natuurlijk).

Maar ik zag wel de vele egootjes (waaronder mijn Ego)
die zo graag zichzelf als een echo terug horen.
Of bewonderen in een spiegelbeeld.

En toen ik terug thuis kwam van de stad... schreef ik dit gedicht (boven) ...

Navelvaren op de golven (natuurkundig)
en als ik dat "algemeen" wil stellen,
dan moet ik durven "mezelf" als exponent te gebruiken...


Een narcist is tenslotte
iemand die zich in het water spiegelt en zegt:
Ik hou van jou...


getekend,

een navelvaarder
uvi

[uvi]

Woensdag



Hoe gewillig ze zich laat openen.
Door mijn handen.
Ik voel haar huid. Glad gestreken.
Ze geeft zich prijs.

Meer nog. Ze neemt bezit van mij.
Overvalt me met haar zwart bedrukte kanten.
Langoureuse lingerie van letters.
Ze ontbloot haar woorden.

Ik bloos. Ben een jongen.
Oud verloren. Verslingerd aan haar boorden.
Van weidse verten. Vertelde dromen.
Ze plant zich op mijn schoot.

Ik draai haar om. En om.
Bekijk haar. Kolom na kolom.
Betast haar. Van noord naar zuid.
Van oost naar west. Ik lees ze uit.

Uitgelezen




Voortaan, steekt een lieve buurvrouw,
"Uitgelezen" de literaire bijlage van De Morgen,
in m'n brievenbus.
Gisteren zondag vond ik ze en werd zo blij als een kind.
Woensdag komt een ander.




uvi

[uvi]

Dag Jure en alle andere lezers,


Blij ben ik ook
omdat jullie onder het lover van m'n woorden
op m'n letterbank komt zitten.

Nu en dan. We dromen even weg. Monkelen binnensmonds.
Of kerven wat in een boom.
En de dag schuifelt verder naar de avond.

Het is goed nu en dan iemand op een bankje te vinden...
Alleen is het daar zo koud.


uvi



En zelf ga ik in de fout ...

[Bibi]

Goedemorgen Uvi,
ik kom hier geregeld lezen,
maar laat niet altijd een spoor achter!
Vandaag wel ...
ik mocht je gedicht "WIT BLAD" inleiden ...
het was een korte inleiding,
maar mooi en deed het vol gevoel...
omdat ik me in de plaats verzette
van het onbeschreven blad ...
WIT, ONBEVLEKT, KRAAKHELDER ...
thx dat we je gedicht mochten voordragen,
spijtig dat je niet aanwezig was.
Heb hier even genoten...
van je gedichten.
Met een vriendelijke groet
*BiBi*

[Robol]

Beste Uvi

nog steeds dwaal ik door je
blauwe gedichten
vaak in stilte
omdat ik geen weerwoorden vind...

Dan maar stille bewondering
die even fel kan zijn
als een staande ovatie !

Robbe

Ps:
Nog enkele blauwe noten...

[GIVE]

Terug van weg
en uitgeteld
of uitgesteld voor even,
raap ik je woorden
samen
en al je letters blauw
van zoveel dagen,
soms met wat zwarte
-want warme en heel intense-
kantjes.
Morgen hark ik
weer tijd bijeen
en met wat gène
lees ik
op je novemberbankje
mee over je schouder
in je gekoesterde kolommen
van voorbij
in tijd
en bewaard
van gisteren voor morgen.

Een cognacje waard, uvi, laat het maar walsen even, dat 't licht wegkan van gouden zomerdagen en geuren van schoonheid en vriendschap.
Dat het je goed ga.

[uvi]

Namen noemen,
is niet altijd verstandig...

Laat mij dus algemeen blijven.


Wat mag ik me gelukkig achten met jullie.
En je reacties en je lectuur.
Ook als die geruisloos verloopt
de cijfers vertellen mij over je ogen.


De afwas is achter de rug.
Die allochtone dame staat nog altijd te zonnebaden voor m'n keukenvenster.

Ondertussen ook al weer wat Standaard en Dewulf verorberd
en m'n vingers jeuken.

Maar buiten lokt de ochtend. Ik ruik hem. Nog dauwfris.

Ik laat de letters achter voor wat ze waard zijn ...
Er zijn er nog genoeg ... straks ...


uvi

[uvi]

Op een blauwe donderdag ...


De geur van koffie.
En de ochtend wordt wakker.
In m'n handen liggen letters.

Ze ontwaken in m'n hoofd.
Het is goed wonen temidden van woorden.
Stille buren. Ze slaan niet met de deuren.

Ze schilderen lente in je ogen.
Ook als de bomen staan te rillen van de kou.
En strooien sneeuw in je dromen. Zelfs in volle zomer.

Raar, die woorden.
Ze wonen overal. Ze verstoppen zich in dauw.
Druppels in een late vrouwenmantel.

En in waterdichte zinnen.
Zoals : ik hou van jou.



uvi