Op satijnen vleugels...
-
tinneke 58 - Lid geworden op: 01 mar 2006, 08:34
- Locatie: antwerpen, ekeren
een vlammetje voor een romantische ziel 
mooi robbe
tinneke x
mooi robbe
tinneke x
Een dag niet geschreven is een dag zonder passie...
MUISKE
-
Robol - Lid geworden op: 25 dec 2004, 14:48
- Locatie: Beringen
Delftsblauwe ogen
Ze keek me aan
Delftsblauwe blik
en ik…ik was verloren
Ik dompelde me
in’t bad der liefde
tot over beide oren
Mijn lichaam was
één vlindertuin
Ze dartelden in’t rond
Dit alles door
die blauwe blik
en door dat korenblond
Ik liep gezwind
op wolken zacht
Zachter dan satijn
Wat was het toch
verrukkelijk
om smoorverliefd te zijn!
Robbe
Ze keek me aan
Delftsblauwe blik
en ik…ik was verloren
Ik dompelde me
in’t bad der liefde
tot over beide oren
Mijn lichaam was
één vlindertuin
Ze dartelden in’t rond
Dit alles door
die blauwe blik
en door dat korenblond
Ik liep gezwind
op wolken zacht
Zachter dan satijn
Wat was het toch
verrukkelijk
om smoorverliefd te zijn!
Robbe
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
And you'll never walk alone...
-
ferry - Lid geworden op: 19 feb 2007, 14:59
- Locatie: brasschaat
ROBBE
jij fijne man
jij ,
kunt er wat van
en
ik zit me af te vragen
waar
blijf jij het telkens halen
het vloeit er
schijnbaar zomaar uit
en
allemaal even mooi
van mij
voor jou een gouden uil
Fernanda
jij fijne man
jij ,
kunt er wat van
en
ik zit me af te vragen
waar
blijf jij het telkens halen
het vloeit er
schijnbaar zomaar uit
en
allemaal even mooi
van mij
voor jou een gouden uil
Fernanda Een glimlach keert steeds naar u terug
-
tinneke 58 - Lid geworden op: 01 mar 2006, 08:34
- Locatie: antwerpen, ekeren
ik kan het voorgaande allee maar beamen
mooi gedichtje weer robbe !
tinneke x
mooi gedichtje weer robbe !
tinneke x
Een dag niet geschreven is een dag zonder passie...
-
Robol - Lid geworden op: 25 dec 2004, 14:48
- Locatie: Beringen
Beste poëzievrienden,
Ik dank jullie allen hartelijk voor jullie leuke reacties
En Raaike…echt waar, een mooie verrassing.
Er drukt iets op mijn hart.
Sinds kerstmis 2004 plaats ik hier gedichtjes, eerst op het topic “Mijn Gedichtjes" en toen dit overvol was op het topic “Op satijnen vleugels…” Ik schreef ongeveer 2.500 limericks en lanceerde enkele andere topics, o.a “Jeugdsentiment” en “Aftelrijmpjes”.
Altijd met heel veel plezier en ook tot het plezier van anderen, gezien de talloze positieve reacties. Op die enkele jaren heb ik hier een vriendenkring opgebouwd. Graag stond ik beginnende poëten met raad en daad bij, op vraag van hun.
Schrijvers kwamen en gingen, de normale gang van het leven. Met droefheid nam ik indertijd afscheid van Frido.
Anderen gingen zich meer wijden aan hun blog of gingen andere wegen. Elfje, Bomi, Sami, etc. Tijdens de voordrachten in Oostende, Brasschaat en Maasmechelen werd de vriendschapsband nog sterker aangehaald.
Vandaag, vrijdag 25 mei 2007, om 7h41 om precies te zijn, kreeg ik een privébericht dat me diep geraakt heeft.
Ik noem geen naam en reageer ook niet privé, want zo kom je in een straatje zonder einde terecht. Ik reageer hier op m’n eigen topic, éénmalig, want ik zie mijn topic als ’n tuintje waar ik mijn schrijfsels kwijt kan, ook als een uitlaatklep. Iedereen is er steeds welkom want ik wil mijn gedichtjes met vrienden delen. In positieve zin.
Beste …..
U schrijft:
“Het zal je wellicht niet verblijden, maar graag wilde ik nog eens contact.”
Nadat ik het ganse bericht gelezen had was ik er inderdaad niet blij mee. Nog eens contact?
Er was nooit privécontact.
“Ik vraag me af, Robbe, wat heb ik U misdaan, ik lig daar echt wakker van. Uw sarcasme in sommige verzen was tot diep in mij gedrongen en als je het blij kan maken, ze deden pijn…”
Is dit niet te gek voor woorden? Naar mijn weten heeft niemand me wat misdaan en misdoe ik ook niemand iets. Ik heb trouwens afstand bewaard van de negatieve wind, die soms door het poëzieforum waait. Omdat ik positief door het leven wil gaan.
Sarcasme??? Ik begrijp niet dat iemand mijn gedichten “sarcastisch” vindt.
Op het topic van Rapke schrijf ik wel eens kolder...een spel tussen voornoemde en mezelf...we zijn trouwens de beste vrienden.
Een schrijver schrijft niet zoals een lezer leest, las ik ergens van een wijze man.
“Ik zoek waarmee ik U zo kwetste, ik had geen goed gevoel kon je lezen in mijn reactie op (naam gedicht) dat ik zo mooi vond…die zachtheid en mooi gedicht om op andere plaatsen binnen uw topic of op een andere site uw messen boven te halen. Uw haat moet verschrikkelijk zijn…”
Te gek voor woorden. In mijn jeugdjaren zong ik mee met Armand: Blommenkinders, doe die stiletto’s eens weg, vergeet die bloederige taferelen…Armand de protestzanger. Ik ben nog steeds een man van de vrede. Het woord ‘haat’ staat niet in mijn woordenboek.
Begrijpe wie kan.
“Ik zag uw foto na een geslaagde voordracht, waar u 1000 maal anders was, een vitale mens, die iets kent, waarnaar wordt opgekeken, waar hij eer mee kan halen….”
Meneer (of mevrouw)
Ik heb u nooit ontmoet, hoe kan je over iemand oordelen, die je niet kent. Trouwens, ik ben maar een ‘amateurke’…en dat doet helemaal niets terzake. Iedere schrijver schrijft zoals hij gepend is, zoals de vogel.
“Ik kan de reden niet achterhalen… dat men iemand niet in een kring wil zien, kan ik inkomen, maar die haat…”
“etc…etc…”
Ongelooflijk droef voel ik me door zulke woorden.
Meer kan ik er niet van zeggen…
Het volgende pb van deze persoon, verwijder ik zonder lezen.
Het aangehaalde heb ik gekopieerd en bewaar ik ...als droef souvenir...
Vriendelijke groeten...
Robbe
Ik dank jullie allen hartelijk voor jullie leuke reacties
En Raaike…echt waar, een mooie verrassing.
Er drukt iets op mijn hart.
Sinds kerstmis 2004 plaats ik hier gedichtjes, eerst op het topic “Mijn Gedichtjes" en toen dit overvol was op het topic “Op satijnen vleugels…” Ik schreef ongeveer 2.500 limericks en lanceerde enkele andere topics, o.a “Jeugdsentiment” en “Aftelrijmpjes”.
Altijd met heel veel plezier en ook tot het plezier van anderen, gezien de talloze positieve reacties. Op die enkele jaren heb ik hier een vriendenkring opgebouwd. Graag stond ik beginnende poëten met raad en daad bij, op vraag van hun.
Schrijvers kwamen en gingen, de normale gang van het leven. Met droefheid nam ik indertijd afscheid van Frido.
Anderen gingen zich meer wijden aan hun blog of gingen andere wegen. Elfje, Bomi, Sami, etc. Tijdens de voordrachten in Oostende, Brasschaat en Maasmechelen werd de vriendschapsband nog sterker aangehaald.
Vandaag, vrijdag 25 mei 2007, om 7h41 om precies te zijn, kreeg ik een privébericht dat me diep geraakt heeft.
Ik noem geen naam en reageer ook niet privé, want zo kom je in een straatje zonder einde terecht. Ik reageer hier op m’n eigen topic, éénmalig, want ik zie mijn topic als ’n tuintje waar ik mijn schrijfsels kwijt kan, ook als een uitlaatklep. Iedereen is er steeds welkom want ik wil mijn gedichtjes met vrienden delen. In positieve zin.
Beste …..
U schrijft:
“Het zal je wellicht niet verblijden, maar graag wilde ik nog eens contact.”
Nadat ik het ganse bericht gelezen had was ik er inderdaad niet blij mee. Nog eens contact?
Er was nooit privécontact.
“Ik vraag me af, Robbe, wat heb ik U misdaan, ik lig daar echt wakker van. Uw sarcasme in sommige verzen was tot diep in mij gedrongen en als je het blij kan maken, ze deden pijn…”
Is dit niet te gek voor woorden? Naar mijn weten heeft niemand me wat misdaan en misdoe ik ook niemand iets. Ik heb trouwens afstand bewaard van de negatieve wind, die soms door het poëzieforum waait. Omdat ik positief door het leven wil gaan.
Sarcasme??? Ik begrijp niet dat iemand mijn gedichten “sarcastisch” vindt.
Op het topic van Rapke schrijf ik wel eens kolder...een spel tussen voornoemde en mezelf...we zijn trouwens de beste vrienden.
Een schrijver schrijft niet zoals een lezer leest, las ik ergens van een wijze man.
“Ik zoek waarmee ik U zo kwetste, ik had geen goed gevoel kon je lezen in mijn reactie op (naam gedicht) dat ik zo mooi vond…die zachtheid en mooi gedicht om op andere plaatsen binnen uw topic of op een andere site uw messen boven te halen. Uw haat moet verschrikkelijk zijn…”
Te gek voor woorden. In mijn jeugdjaren zong ik mee met Armand: Blommenkinders, doe die stiletto’s eens weg, vergeet die bloederige taferelen…Armand de protestzanger. Ik ben nog steeds een man van de vrede. Het woord ‘haat’ staat niet in mijn woordenboek.
Begrijpe wie kan.
“Ik zag uw foto na een geslaagde voordracht, waar u 1000 maal anders was, een vitale mens, die iets kent, waarnaar wordt opgekeken, waar hij eer mee kan halen….”
Meneer (of mevrouw)
Ik heb u nooit ontmoet, hoe kan je over iemand oordelen, die je niet kent. Trouwens, ik ben maar een ‘amateurke’…en dat doet helemaal niets terzake. Iedere schrijver schrijft zoals hij gepend is, zoals de vogel.
“Ik kan de reden niet achterhalen… dat men iemand niet in een kring wil zien, kan ik inkomen, maar die haat…”
“etc…etc…”
Ongelooflijk droef voel ik me door zulke woorden.
Meer kan ik er niet van zeggen…
Het volgende pb van deze persoon, verwijder ik zonder lezen.
Het aangehaalde heb ik gekopieerd en bewaar ik ...als droef souvenir...
Vriendelijke groeten...
Robbe
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
And you'll never walk alone...
-
Alterego1 - Lid geworden op: 20 jan 2006, 14:05
- Locatie: Antwerpen
Robbe,
Om eventuele twijfels omtrent de afzender
van dat privé bericht uit te sluiten,wij waren
het NIET.
Deze morgen om 7u41 lagen wij nog te bed,
ik herinner mij dat ik aan Bosrankje toen net
de sketch van Toon Hermans aan 't uitleggen
was,en dat ik zei 'leg neer die bal'.
Dus wij hadden andere bezigheden.
Groetjes,
Bosrankje en Alterego
Om eventuele twijfels omtrent de afzender
van dat privé bericht uit te sluiten,wij waren
het NIET.
Deze morgen om 7u41 lagen wij nog te bed,
ik herinner mij dat ik aan Bosrankje toen net
de sketch van Toon Hermans aan 't uitleggen
was,en dat ik zei 'leg neer die bal'.
Dus wij hadden andere bezigheden.
Groetjes,
Bosrankje en Alterego
To be or not to be,that's the question
Niemands meester,niemands knecht
Niemands meester,niemands knecht