Samen dichten, samen schrijven...

Bosrankje schreef:
Joseph Bernard (1866-1931)
"Dansende vrouw en kind", 1925

Beste Ria,

Ik denk dat ik het gevonden heb want ik heb die
foto ook al eens gebruikt en wist waar ik op Google
moest gaan zoeken.

Prachtig standbeeld niet waar ?

Lieve groetjes van Alter en Rankje

Dank je wel lieve mensen, snel en goed!
Alles ok bij jullie?
Slaap zacht,
ria

Een heel mooi gedichtje
van Jos Vandeloo

Het kind

In de trein
vraagt een kind
wat is een koe
en wat is een paard
wat is water en vuur
wat is de lucht
de zon
de dauw en de mist

duizend vragen zijn er
en tienduizend antwoorden

in de trein
denk ik
wat is een kind

één vraag is er
en één antwoord
een wonder.

NU AL ?

Hoe was het mogelijk?
Ze liet va’s hand los en
liep alleen het wegje af.
Daar stond het nieuwe vriendje
te wachten.

Va keek verbaasd.
He, Prutske!
Prutske keek nog even,
glimlachte,wuifde en...
liep verder.

Zij liep naar het vreemde jongetje,
donker bruin,
-na de oorlog hier gebleven?-
Zij liepen naar het bankje ,even verder.

Zij liet zijn hand niet los en
keek hem aan vol bewondering.
Zij straalde heel en al verwondering.
Wat was hij mooi met die grote ogen
waarin ze zoveel vraagtekens lezen kon,
zoveel waarom’s,
“Ik kom van over de oceaan, zei hij alleen,
daar schijnt altijd de zon.
Jouw haren zijn als vlokken van de zon.”

Toen zag ze plots haar Va daar staan,
zo ver,
Zij wuifde:dag Va!
Tot straks!

Va begreep en zag zijn Prutske
mijlenver vandaan en….
het deed een beetje pijn.
Nu al,
dacht hij luidop,
nu al….
Maar het is mooi en...
zo is het goed.

Va keerde langzaam terug.
Het is zo mooi het leven,
zo mooi in een kinderhart.

Johana-maria
1955
-----------------------------------------------


Hoe moest het nu verder?

Prutske wist het helemaal niet
hoe het nu verder moest….
Zij stond daar alleen,
midden op de weg,
in de zon.
Drie populieren langs de kant,
wierpen een lange , donkere schaduw
over Prutske en haar pop.

Prutske liep weg van huis,
op zoek
naar een warme omhelzing en
een omarming om in te schuilen
met haar verdriet.

Va , van wie ze zoveel hield,
was altijd weg: naar ’t werk.
Eens, lang , lang geleden,
was zij zijn kleine meisje,
maar nu….
En Prutske voelde een diepe pijn en
een groot verdriet.

En Moe, ja…
die had nu een nieuw kindje,
broertje, heel klein en lief,
die zoveel kusjes kreeg.

Prutske keek naar haar pop.
Drukte ze heel vast in haar armen:
“Kom poppemie ,we gaan.
Oh nee, ga nu niet wenen”
ze streelde heel zacht de poppekop en
borg hem op haar teder kinderhart.
Kom we gaan.

En toen….
Heel ver ginds op de weg
daar stond Va!
Prutske liep en liep de armen open.
Va ving haar op in zijn sterke, warme armen
en zei gewoon
”Prutske, mijn Prutske toch.
Kom we gaan.”
En alles was weer goed.

Johana-Maria
1955


------------------------------------------------------


Prutske en Janneke-Maan

Prutske, gelooft alles.
Prutske gelooft in wonderen
Voor Prutske kan alles,
Ja….en waarom niet?

Prutske vertelt de wonderlijkste verhalen,
ze ziet het,
ze voelt het
en het is zó, het kan allemaal.

Voor Prutske kreunt de boom als je er op slaat,
want de boom heeft pijn.
En de bloem weent zachtjes als je er op trapt,
want ze heeft pijn, de bloem.
Voor Prutske kan het allemaal,
Ja …en waarom niet?

’s Avonds kijkt zij naar de sterren en de maan.
“Kijk, dààr is Janneke Maan!
Hij lacht.
Hij heeft zo’n dikke kop en lacht altijd.”

Nee toch,
zegt ze plots heel ernstig,
hij lacht niet altijd,Janneke Maan.
Eens was broertje heel erg ziek.
Mama weende.
Prutske keek door ’t open raam en bad.
Toen zag ze Janneke Maan,
maar die lachte niet.
“Kijk mama, riep Prutske,
Janneke Maan weent ook en bidt.”

Voor een hartje zo teer en gevoelig,
dat het zelfs de wereld kan omvatten.
Voor ogen die, zelfs gesloten,
alles zien en voelen,ook God,
kan het allemaal.
Ja…en waarom niet?

Johana-Maria
1955

Sprookje

(Jos Ghysen)
Opgedragen aan Hans Christian Andersen

Literatuur is niet goed voor kinderen.
Het mens stond op het trottoir met drie mannen van de brandweer, die energiek naar boven keken. Er was wat belangstelling, omdat iedereen op een triestige herfstdag wel trek in een schouwbrand heeft.
“Kunt u het niet langs binnen uitdoven?,” adviseerde iemand die behulpzaam stond toe te kijken. Het moest een schouwbrand in embryonale toestand zijn, want er waren nog helemaal geen vlammen te zien en er steeg niet eens een rookkolommetje naar boven.
Het gesprek dat zich ontwikkelde tussen de opgejaagde dame en de drie brandweermannen was bovendien niet wat men bij schouwbranden doorgaans verwachten kon. Het mocht zelfs heel uitzonderlijk genoemd worden en een ogenblik meenden wij, dat het niet echt gebeurde, maar dat we een verhaal van Kafka aan het lezen waren.
“Ze zeggen dat ik mijn witte pootjes moet laten zien!” jammerde de vrouw “Maar hoe kan dat nu?”
De drie waterdichte brandweermannen zagen met één oogopslag dat het geen mens was om witte pootjes te laten zien en een van hen zei: “Als u nu eens doodgewoon zegde dat u de moeder was. Het zijn toch uw kinderen.”
“Maar man, “ zei de vrouw, “dat sta ik hier al drie kwartier te doen. Moet je horen!”
En meteen stapte ze baar de parlofoon bij de deur en gilde: “Het is je moeder hier! Doe de deur eens open! Mama kan niet binnen! Mama heeft de sleutel verloren, doet eens open! Lievekes!”
De brandweer stond in een halve cirkel achter haar toen het antwoord naar beneden kwam.
“Neenee, jij bent onze moeder niet! Jij bent de wolf! En wij lopen er niet in! Wij zijn niet gek! Wij doen de deur niet open!”
Het was een heel droevig tafereel. Zielig. Helemaal niets voor brandweermannen en omdat die er nu eenmaal bijgetelefoneerd waren om dat mens weer binnen in haar eigen huis te krijgen, sprong één van hen robuust naar de deur en schalde naar boven: “Doet verdomme die deur open, het is je bloedeigen moeder!”
Maar daarmee had de man de laatste kans op succes afgesneden, want in de parlofoon klonk het toen triomfantelijk: “Hoor je wel! Dat is de stem van onze moeder niet! Dat is de stem van de wolf! En wij doen de deur niet open! Trouwens, onze moeder heeft witte pootjes en geen zwarte!”
Het was zondermeer duidelijk dat die jongens veel liever in een witgloeiende rubberfabriek stonden te spuiten dan hier voor mal op dat trottoir.
“Wat is dat nu voor waanzin?” vroeg één van de drie “Wat is dat toch met die witte poten?”
“Och!” zei de vrouw ongelukkig, “ik ben de moedergeit.”
Dat gaf uiteraard onmiddellijk een zekere deining onder de omstanders en er werden dingen gezegd, die volkomen naast de waarheid waren.
“Ja, u moet dat niet verkeerd begrijpen,” schreide de vrouw toen. "De kinderen zijn dol op dat sprookje van de zeven geitjes en nu menen ze dat ze dat zelf zijn.”
De brandweermannen hadden ook niet van Hans Christian Andersen gegeten. En van de gebroeders Grimm ook niet. Ze keken lijk een slager naar de operatietafel en toen de vrouw ook nog zei dat de kinderen boven op het appartement in de mening verkeerden dat de wolf stond aan te bellen, toen ging de conversatie duidelijk hun begripsvermogen te boven.
“Mevrouw,” zei één van de drie, “u mag voor mijn part de moedergeit zijn en u mag violette poten hebben als u daar maar zin in hebt, maar dit is geen geval voor de brandweer.”
Doch de vrouw hield de mannen tegen met de bewering dat ze hen nu had laten komen om via de waterbuis op het balkonnetje te geraken en zo op de tweede verdieping. Daar moest je toch bij de brandweer voor zijn!
“En boven?” vroegen ze.
“Drukt u gewoon het glas in,” zei de vrouw hoopvol, “en u kunt langs de trap weer naar beneden om de deur open te doen. Dat is alles.”
Ze deden het met zijn drieën Heel even kwam de waterbuis naar voren en er werd plaats gemaakt op het trottoir, maar ze vielen niet. Ze hakten de ruit in en er klonk een verwilderd gillen op de verdieping.
Het duurde een hele tijd voor er weer iets gebeurde en toen de deur openging, vielen drie huilende kinderen om de hals van de vrouw.
“De wolf is hier geweest, moeder, maar wij hebben niet opengedaan. Voor geen geld!”

Hans Christian Andersen overleed te Kopenhagen in 1875.

Jos

mvg Robbe

Omdat wij,zoals de meesten hier wel weten,
grote bewonderaars zijn van het werk van
Alice Nahon,vinden wij dat een gedicht van haar
over 'n kind hier niet mag ontbreken.


Aan een kindeken

Ik had zoo geern uw wiegeken
met blommekens getooid;
Zoo geren om uw hoofdeken
wat verzekens gestrooid;...
Maar somber zijn m'n bloemen kind,
en triestig zingt m'n lied...
Gij in uw sneeuwen beddeken,
ge kent nog geen verdriet...

Wat zou daar om uw koppeken,
wat kan daar anders zijn
Dan woordjes van uw moederken...
en strikskens van satijn?...
Maar toch...'t en zegt geen windeken,
hoe 't leven u zal gaan;
Gij zijt zoo'n klein broos droppelken
op roode roze blaân...

Ontluiken zal uw herteken
en lieven,... zooals ik;
En lieven in een lachje,kind,
en lieven in een snik...
O ! Mocht alleen om zieleschoon
dat hartje bloeiend zijn...
En mocht uw zon,o kindeken,
niet sterven...als de mijn...

Wees welkom in het huizeken,
waar leed en liefde smelt;
Wees welkom,madelieveken,
in 't dorre distelveld...
Och,...alles wordt weer goed door u;
de doornen worden zacht,...
Wanneer een kindermondeken
doorheen de distels lacht...

Alice Nahon
(uit de bundel 'Vondelingskens' blz.23)

Een kind en vier kaarsen......

Vier kaarsen branden in een woonkamer,
het is er zo stil dat als je goed luistert
je de vier kaarsen hoort praten.

De eerste kaars zegt:
'Ik ben vrede
echter niemand kan mij verder laten branden,
ik geloof dat ik zal doven'
Het vlammetje wordt kleiner en gaat uiteindelijk uit.

De tweede zegt:
'Ik ben geloof!
Meest van al ben ik niet langer onmisbaar,
dus het heeft geen zin meer dat ik blijf branden.'
terwijl hij aan het praten is, dooft een zacht briesje
het vlammetje.

De derde kaars spreekt op haar beurt:
'Ik ben liefde!
Ik heb de kracht niet meer om te blijven branden.
Mensen zetten me aan de kant en verstaan de
belangrijkheid niet van mij.
Ze vergeten zelfs om van de mensen rondom hen
te houden!
Niet langer wachtend gaat deze vlam uit.

Plots..... komt er een kind de woonkamer binnen
en ziet de drie kaarsen die niet branden.
'Waarom branden jullie niet ?
Jullie moeten toch branden tot het einde !'
Het kind begint zachtjes te huilen.

De vierde kaars ziet dit gebeuren en zegt:
'Wees niet bang, terwijl ik nog steeds brand
kunnen we de andere kaarsen opnieuw aansteken,
want ik ben hoop !' Kunnen we ???

Met schitterende ogen, neemt het kind de kaars van
de hoop en steekt de andere kaarsen opnieuw aan.
Het licht van de hoop zou nooit uit je leven mogen
verdwijnen...

En dat ieder van ons
hoop, geloof, vrede en liefde mag koesteren.

knap gevonden bosrankje,
mooi verteld ook

het zou ons allemaal tot
nadenken moeten stemmen

bij mij slaat het
alleszins aan

groeten in vriendschap - -denook- -