mijmeringen

[gustilpe]

Lieve Ria,

bedankt dat je kwam lezen en voor de mooie woorden die je schreef.
Ja, Afrika zit in de genen, dat vind ik ook.

Mijn dochter en schoonzoon leefden en werkten twee jaar in Gabon voor het VVOB (Vlaamse Vereniging voor Ontwikkelingswerk en Technische Bijstand), ze voelden zich er ook thuis, spijtig genoeg stopte de Vlaamse Gemeenschap met ontwikkelingswerk in dat land en moesten ze terugkomen. Dat was helemaal niet naar hun zin maar ze hadden geen keuze.

Ze kregen een nieuw project in Burundi maar toen kwam de opstand van de Hutu's tegen de Tutsi's, ze geraakten niet weg, zaten hier een jaar zonder werk, beiden bio-ingenieurs, ze deden hier van alles, schoonzoon tenten rechtzetten, dochter kippen dichtnaaien voor Covee enz. Na een jaar kregen ze een project in China dat spijtig genoeg uitdraaide op mislukking.

Nu blijven ze hier, ondertussen drie kinderen rijker maar nog altijd heimwee naar Afrika.


En ja Ria, het zou natuurlijk heel fijn zijn om elkaar te ontmoeten op het concert.


lieve groetjes,
gustilpe

[gustilpe]

Op vraag van een aantal mensen een korte samenvatting van de Zuid-Afrikaanse geschiedenis.

De Afrikaners hebben het altijd doen voorkomen alsof de noordelijker wonende zwarte volkeren en de blanken ongeveer tegelijkertijd Zuid-Afrika binnenkwamen uit tegenovergestelde richtingen. Maar er woonden al de Khoikhoi en de San, ( Hottentotten en Bosjesmannen) ze leefden van de jacht en het verzamelen van vruchten. De Portugezen handelden al lang voor de komst van de Hollanders met de Nguni, de voorouders van zwarte volkeren zoals de Xhosa en de Zulu.

In 1652 zet de Hollandse kapitein Jan van Riebeeck voet aan wal aan Kaap de Goede Hoop. Al spoedig beslist de Vereenigde Oost-Indische Compagnie een permanente verversingspost te stichten op weg naar Indië. In hoog tempo ontwikkelde de Kaap zich tot vestingskolonie. Voor Van Riebeeck was het snel duidelijk dat er nood was aan arbeidskrachten voor het bouwen van huizen, forten enz .Zo werden slaven ingevoerd uit Madagascar, Angola en Mozambique. Ook uit Oost-Indië werden slaven gekocht, de Maleiers, ze doen meestal huishoudelijk werk. Veel blanken trouwen met slavinnen, hun kinderen planten de wortels van de bevolkingsgroep die later wordt aangeduid als de “Kaapse Kleurlingen”

In de tweede helft van de zeventiende eeuw worden steeds meer Hollanders van diverse pluimage binnengehaald, velen uit de achterbuurten van Amsterdam.: een bewuste immigratiepolitiek om de belangrijke kolonie te verdedigen tegen eventuele aanvallen van Engeland en Frankrijk waarmee de Republiek der Nederlanden voortdurend oorlog voert.
In 1688 vestigen zich ook ongeveer tweehonderd Franse Hugenoten aan de Kaap, de meesten geletterd. Kaapstad vormt met de haven, het bestuur en de ambachtslieden, de spil van de kolonie. In het directe achterland vestigen zich Hollandse, Duitse en Franse landbouwers. Nog meer landinwaarts leven de blanke Trekboers. Door hun geïsoleerde bestaan ontwikkelt zich een, voor de Afrikaner gemeenschap, kenmerkend individualisme.

De nasleep van de Franse revolutie golft door tot aan de Kaapkolonie. De Britten besluiten de route naar Indië veilig te stellen en bezetten de Kaap. Ze schrikken van het lage ontwikkelingspeil. Ze spannen zich in om het analfabetisme te verminderen en richten in 1800 de eerste krant op in Zuidelijk Afrika. De liberale instelling van de Britten en het besef dat slavernij niet lonend is in een “moderne“ economie, vormt de achtergrond waartegen in 1833 de slavernij voor het gehele Britse Rijk wordt afgeschaft. De Afrikaanse boeren zijn woedend en bereiden zich voor op wat volgens hun zeggen de belangrijkste episode is in de Afrikaner historie: de Grote Trek.

morgen vervolg...

gustilpe

[gustilpe]

De Grote Trek

De afschaffing van de slavernij en de geleidelijke invoering van burgerrechten voor de kleurlingen zijn de laatste druppels die de emmer doen overlopen voor de 14.000 calvinistische Afrikaner Boeren. In 1836 besluiten de "Voortrekkers" land en vrijheid elders te zoeken: de Grote Trek. Pieter Retief wordt gekozen tot leider.
Hij wil de Drakensbergen oversteken naar het groene, vruchtbare Natal. Het wordt een moeizame trek met ossewagens, vee en huisraad, ze kunnen slechts een paar kilometer per dag afleggen. Soms maken ze een lager, een grote kring van stevig aan elkaar gebonden wagens en blijven ze weken op een plek bivakkeren.

"Het verdedigingslager zou symbool worden voor hun militaire strategie".
Retief rijdt vooruit om Zulu-koning Dingaan te ontmoeten. Dingaan wantrouwt Retiefs bedoelingen, toch ondertekent hij een documentwaarbij een groot deel van Natal afstaat. De Trekkers installeren zich ondertussen op zijn land. Nog diezelfde avond laat Dingaan Retief en meer dan 200 andere Boeren vermoorden. Dingaan wil het gebied zuiveren van de blanken, de Boeren roepen om wraak. Aanvankelijk overwinnen de Zulu's maar tegen de 500 gewapende Boeren die de Trekkers ter hulp komen zijn ze niet bestand. De massaslachting heeft plaats op 16 december 1838. Na een lang gebed verschansen de blanken zich in hun laager. Bij het krieken van de dag stormen 3000 krijgers met bijlen en speren de heuvel op. Voor de Boeren is het een kwestie van schieten. Bij zonsondergang zijn 3 Voortrekkers gewond, maar het bloed van de gevallen Zulu-krijgers kleurt het water van de Nco-rivier zo rood dat deze tot Bloedrivier wordt omgedoopt. De Afrikaners zien in hun prestatie een teken van "Gods uitverkoren volk".

(In Pretoria is nog steeds het Voortrekkermonument te bezichtigen, de slag is er uitgebeeld en op 16 december een bepaald uur (ben vergeten wanneer) schijnt de zon op dit graf).

De Trekkers stichten de Republiek Natalia, zeer tegen de zin van de Britten die tot de aanval overgaan en het gebied in 1843 als kolonie inlijven. De Britse regering lokt immigranten naar Natal, er is een groot arbeidstekort in de landbouw. De zwarten worden in reservaten bijeengebracht om ze te beschermen tegen blanke uitbuiters, zo zegt men. In feite is het hun numerieke overgewicht die de Britten schrik aanjagen. De Britse immigranten trekken vooral naar de steden in Natal en de Oost-Kaap. daarom worden tussen 1860 en 1866 een zesduizend contractarbeiders uit Brits-Indië gehaald om te werken op de suikerrietplantages.
De Indërs zouden niet meer weggaan uit Natal. Een dertig jaar later is er zo'n hechte gemeenschap ontstaan, grotendeels werkzaam in de handel en tuinbouw die de blanken zelfs in aantal overtreft.

Na veel geweld en ingewikkelde politieke manoeuvers resulteert de Grote Trek in 1852 en 1854 in het ontstaan van twee Boerenrepublieken: Transvaal en de Oranje-Vrijstaat. Maar in de rest van zuidelijk afrika zitten de Britten stevig in hun zadel. In de Kaapkolonie wordt een liberale politiek gevoerd. Om voor het kiesrecht in aanmerking te komen, moest men echter een hoeveelheid grond bezitten, zodat de macht in handen bleef van de plaatselijke blanke elite.

De Eerste en Tweede Boerenoorlog

Op één van de oevers van de rivier de Vaal, in een staatkundig niemandsland vindt iemand in 1867 een stukje... glas? Het blijkt diamant te zijn. Een keerpunt in de geschiedenis. Transvaal en de Kaap claimen het gebied. Transvaal verkeert in die tijd in een staat van anarchie. De Trekkers trekken voortdurend tegen elkaar ten strijde. De gemeenschapszin vlamt op onder leiding van Paul Kruger nadat de republiek in 1877 door de Britten was geannexeerd. In 1880 gaan de Transvalers over tot actief verzet en op 27 februari 1881 verslaan ze het Britse leger. De Britse overmacht van zevenhonderd man wordt door 78 schietende Boeren verpletterd.
De Eerste Anglo-Boer War of de Eerste Vrijheidsoorlog eindigt met het herstel van de Transvaalse onafhankelijkheid.

De diamantsvondsten en in 1886 de ontdekking van goud in de Witwatersrand verandert de sociaal-economische situatie in de Boerenrepublieken. Tienduizenden uitlanders, handelaars, goudzoekers en speculanten zwermen Transvaal binnen.
Gelokt door avontuur en de economische perspectieven, en verjaagd door een enorme grote droogte, trekken ook zwarte en Afrikaner boeren naar de stad. Johannesburg; stad van het goud, groeit in veertig jaar uit tot een stad van 300 000 mensen.

De manier waarop de bewegingsvrijheid van de mijnwerkers wordt beperkt, de verplichte fouillering en invoering van de Paswet, zou model staan voor de toekomstige sociaal-politieke ontwikkelingen. Al snel zijn de mijnen in handen van een klein aantal slimme, meestal Britse zakenlieden met grote politieke invloed. Een van hen is Cecil Rhodes, de oprichter van de handels- en exploitatiiemaatschappij British South Africa Company (BSAC)

Gedurende enkele jaren is Cecil Rhodes premier van de Kaapkolonie en hij droomt van een Brits Afrika "van Caïro tot de Kaap". Rhodes en de Britse regering bekijken met argusogen de nieuw verworven rijkdom in Transvaal. Paul Kruger is er president.
De Boeren nemen maatregelen die hen politieke macht verzekeren. Kruger beperkt het kiesrecht tot de blanken die minstens veertien jaar in Transvaal wonen, iets waaraan de Engelstaligen en Rhodes in het bijzonder, geweldig storen. Het Britse Rijk, de machtigste mogendheid ter wereld, voelt zich gekrenkt en stuurt in 1899 een ooorlogsvloot met een leger zo groot als de gehele Boerenbevolking. Maar de Boeren kennen het terrein als hun broekzak en voeren een guerilla-oorlog. De Britten verzinnen nieuwe tactieken. Systematisch vernietigen ze de boerderijen en sluiten vrouwen, kinderen en bejaarden op in concentratiekampen. Bijna 30 000 creperen daar, en hen hen ook bijna 15 000 zwarten.
Bij de Vrede van Vereeniging in 1902 moeten de Boeren hun republieken prijsgeven. Paul Kruger gaat in ballingschap naar Zwitserland en sterft daar in 1904.

(Op het plein in Kerkstraat Pretoria staat nog altijd het standbeeld van Paul Kruger, we moesten altijd lachen omdat er steevast een duif op zijn hoed zit)

wordt vervolgd...

[gustilpe]

... vervolg

Onder druk van de wereldopinie en een veranderend politiek klimaat in eigen land besluiten de Britten tot samenwerking met de Boeren. Uiteindelijk verlangt iedereen naar rust. Na jaren van wikken en wegen besluiten in 1910 Afrikaners en Britten, boeren en mijneigenaars, zakenlui en plantagehouders tot de stichting van een unie binnen het Britse Gemenebest. Kort na de stichting van de Unie van Zuid-afrika op 31 mei 1910 worden twee politieke partijen opgericht, het South Native National Congress (SANNC) in 1912, voorloper van het ANC en de Nasionale Partij (1914). onder leiding van JBM Hertzog, in de Oranje-Vrijstaat, vandaag de dag nog steeds het hart van het Boerennationalisme.
In het begin van de twintigste eeuw lijkt Zuid-afrika in politiek opzicht veel op de rest van koloniaal Afrika: blanken besturen, zwarten ondergaan dat bestuur. Enkel in de Kaapprovincie blijft het "kleurenblinde" censuskiesrecht gehandhaafd.

Ook al was de basis van het apartheidsstelsel al in de eerste jaren van de 20ste eeuw gelegd, het concept Apartheid werd pas in 1948 officiëel door Malan geïntroduceerd. Naar zijn idee zou het gescheiden leven van de verschillende bevolingsgroepen resulteren in het behoud van hun eigen idenditeit. Volgens malan is dit de enige manier waarop de zwarte bevolking onafhankeklijk kon worden. Hij vermeld echter niet dat apartheid veel meer zou omvatten dan gescheiden woongebieden.

"Zuid-Afrika behoort aan allen die er wonen". Deze eerste zin uit Het Handvest van de Vrijheid, sinds 1955 leidraad van de Zuid-afrikaanse tegenstanders van apartheid, begint langzamerhand werkelijkheid te worden. Decennialang is fanatiek gepoogd de kleuren van het prisma los te snijden door een wettelijk vastgelegd racisme. Zwarte mensen zijn anders dan gekleurde, zijn anders dan Indiërs, zijn anders dan blanken. En bovenal: blanken beter.

Apartheid is een politiek systeem dat blanken in staat heeft gesteld om de zwarte bevolking als goedkope arbeidskrachten uit te knijpen, om hen op elk gewenst ogenblik in te peperen anders, lees, slecht en minderwaardig te zijn. Apartheid, het bekendste Afrikaner woord ter wereld.

Er was een groep van mening dat er voor de blanken geen plaats was in de strijd tegen het apartheidsbewind. Zij vormden in 1959 een eigen beweging, het Pan african Congres (PAC).

De opvolgers van Malan, Johannes Strijdom en Hendruk Verwoerd wisten het apartheidsbeleid en de positie van de blanken te verstevigen. Strijdom beperkte het stemrecht van de kleurlingen en onder Verwoerd kregen de zwarten zelfstandige thuislanden toegewezen en verloren elke vorm van vertegenwoordiging in de Zuid-Afrikaanse regering. In 1961 werd enkel de blanke bevolking geraadpleegd over de relatie met de Britse Kroon, een ruime meerderheid koos voor een onafhaneklijk Zuid-Afrika, dat daarop werd uitgeroepen tot republiek.

In dat zelfde jaar greep een gewelddadig ingrijpen plaats van politie en leger bij een door het PAC georganiseerde demonstratie tegen de pasjeswetten in Sharpeville. er vielen 69 doden. De blanke regering riep de noodtoestand uit. Het ANC en PAC werden verboden. Er volgde een golf van arrestaties, en de macht van politie en leger werd vergroot.

De gebeurtenissen bij Sharpeville betekenden het einde van het geweldloze verzet. Zowel PAC als ANC richtte ondergronds een militaire vleugel op. Door het repressieve beleid van de regering en de gevangenschap van belangrijke leiders was de kracht van de zwarte opoositie in het midden van de jaren zestig behoorlijk verzwakt. Zo werden Nelson Mandela en Walter Sisulu in 1963 tot levenslang veroordeeld.

In het begin van de jaren zeventig werd het protest nieuw leven ingeblazen met de opkomst van de Black Consciousness Movement van Steve Biko en de versterking van de zwarte vakbonden
. Stakingen waren aan de orde van de dag. Het protest bereikte een hoogtepunt in 1976 toen de zwarte schooljeugd in Soweto demonstreerde tegen het verplichte gebruik van Afrikaans, de taal van de onderdrukker, op de scholen. de blanke regering onderdrukte deze demonstratie met harde hand, dit leidde tot een golf van woede en verontwaardiging in het hele land. enkel met gewelddadig machtsvertoon kon de regering de situatie onder controle krijgen, er vielen meer dan duizend doden. De internationale gemeenschap reageerde geschokt en vaardigde internationale wapenboycot uit.

De eerste hervormingen


Pieter Willem Botha, die in 1977 de leiding over de regerende Nasionale Partij overnam, voorzag dat het blanke Zuid-afrika niet zou overleven als het partheidsbestuur niet aangepast zou worden. De kleurlingen en aziaten krgen een eigen kamer in het parlement. De positie van de zwarte bevolking bleef onaangeroerd, zij werden slechts vertegenwoordigd in de regering van de thuislanden, een onafhankelijkheid die door geen enkele buitenlandse regering werd erkend.
In de loop van de jaren tachtig nam de buitenlandse druk toe en zag de blanke regering zich genoodzaakt enkele hervormingen door te voeren. maar deze hervormingen waren van geringe betekenis en betroffen enkel de kleine apartheid, de schediding in het openbare leven, zonder dat de postie van de zwarte bevolking verbeterde. Er ontstonden massale onlusten in de townships (nederzettingen van golfplaten e.d. aan de rand van de steden). Het uitroepen van de noodtoestand en de vorming van een politiestaat waren de enige middelen die de regering ter beschikking had om de orde te hervinden.
De internationale gemeenschap sprak een krachtige veroordeling uit over de handelwijze van de blanke regering. De opoositiebeweging COSATU, een federatie van 34 vakbonden oefende in toenamende mate poltieke druk uit en pleitte voor de vrijlating van Neslon Mandela, die ondertussen was uitgegroeid tot hét symbool van de apartheidstrijd.


wordt vervolgd...

[gustilpe]

Een nieuwe toekomst?

Bij het aantreden van Frederik Willem de Klerk als voorman van de Nasionale Party in 1989 leek het veranderingsproces in versnelling te raken. Vanuit het besef dat alleen drastische hervormingen het blanke Zuid-Afrika bestaansrecht konden geven, besloot De Klerk in 1990 tot vrijlating van Nelson Mandela.Tegelijkertijd schafte hij de meeste apartheidswetten af en legaliseerde hij ANC, PAC en andere verboden oppositiepartijen. In 1991 werd ook de Wet op de Persoonsregistratie, de laatste apartheidswet, afgeschaft en konden de onderhandelingen over een toekomstige grondwet en een nieuwe regering beginnen. Deze onderhandelingen zijn bekend geworden als Convention for a democratic South Africa.


DEMOCRATISCH ZUID-AFRIKA

Ook al kregen De Klerks hervormingen bij een referendum in 1992 het groene licht van de blanke bevolking, de weg naar een democratisch Zuid-Afrika ging niet over rozen. De drie belangrijkst speler, De Klerk (NP), Mandela (ANC) en Buthelezi (Inkata Freedom Partij), verschilden op belangrijke punten van mening, zoals over de toekomstige bestuurlijke structuur van het land. Daarnaast bleef het bestuur over de Zulugemeenschap in Natal een strijdpunt tussen ANC en IFP. Vooral in Natal en de townships rond Johannesburg leidden erbarmelijke sociale omstandigheden en de politieke tegenstellingen tot gewelddadige acties.
In 1994 werden de eerste democratische verkiezingen in Zuid-Afrika gehouden.

Nelson Mandela behaalde een klinkende overwinning en het ANC werd de grootste partij. Op afstand volgden NP en IFP, die respectievelijk in West-Kaap en Natal een meerderheid hadden. De internationale gemeenschap erkende het nieuwe landsbestuur en maakte nu ook formeel een einde aan alle sancties die tegen Zuid-Afrika waren uitgevaardigd.
Zuid-Afrika werd lid van de Organisatie van Afrikaanse Eenheid, de South African Development Conference en het Internationale Monetaire Fonds en kon zijn vertegenwoordiging in de VN en het Britse Gemenebest weer opnemen.

Mandela hechtte grote waarde aan het non-raciale karakter van het nieuwe Zuid-Afrika. Dit kon alleen bereikt worden als iedereen het verleden achter zich zou laten en alle Zuid-Afrikanen samenwerkten aan een nieuwe toekomst. Een moeilijke opgave, bleek o.m. uit de conflicten rond het werk van de Waarheids- en Verzoeningscommissie. Deze commissie, geleid door de aartsbisschop Desmond Tutu, had tot taak de waarheid rond de mensenrechtensituatie tijdens de apartheidsjaren boven tafel te krijgen. Door te weten wat zich in het verleden werkelijk afspeelde, zouden zwart en blank elkaar kunnen vergeven.

Daarnaast werd Mandela geconfronteerd met andere grote uitdagingen: tegemoetkomen aan de hooggespannen verwachtingen van de zwarte bevolking. Na jarenlang in meserabele omstandigheden te hebben geleefd, verwachtten velen een betere toekomst. Het zal echter nog jaren duren vooraleer iedereen voldoende toegang heeft tot voorzieningen als huisvesting, gezondheidszorg, onderwijs etc.

Kritiek waren dan ook aan het eind van de jaren negentig niet van de lucht. Toch behaalde het ANC weer een klinkende overwinning bij de tweede democratische verkiezingen. Zoals afgesproken trad Nelson Mandela terug als president. Hij droeg de fakkel over aan Thabo Mbeki.

wordt vervolgd...

[gustilpe]

De uitdagingen voor de toekomst

Ondertussen is het lang geleden dat de eerste verkiezingen plaatsvonden waarbij alle Zuid-Afrikanen, ongeacht ras, voor het eerst stemrecht hadden.

Heel veel zwarten leven nog in erbarmelijke omstandigheden, zonder water, zonder electriciteit, zonder verharde wegen enz. toch wordt een poging gedaan om hun lot te verbeteren.

Een torenhoge werkloosheid teistert het land, meestal onder de zwarte bevolking maar ook onder de blanken.

Blanken streven nog altijd volgens mijn inziens naar een te hoge levensstandaard.

Een probleem dat niemand had voorzien, is de aidsepidemie. De voorbije twintig jaar heeft aids zich op een explosieve manier door het land verspreid. Bij aidstest in de provincie Kwazulu-Natal blijkt 40 % van de zwangere vrouwen besmet het hiv-virus.

De Verenigde naties schatten dat 21,5 % van de bevolking tussen 15 en 49 jaar seropositief is. Iedere dag sterven ongeveer duizend Zuid-Afrikanen aan aids. Veel kinderen verloren hun ouders aan aids.

De besmetting met het hiv-virus is deels te wijten aan de politiek van de thuislanden, mannen waren voor 6 maand of een jaar van huis weg om te werken. Vrouwen en kinderen bleven achter. Een tweede oorzaak is het diepgeworteld geloof dat aids geneest zo men seksuele gemeenschap heeft met een maagd. Veel jonge meisjes en kinderen, zelfs baby’s worden verkracht. Een derde oorzaak is dat president Mbeki zelf gezegd heeft ‘condooms gebruiken hoeft niet, neem gewoon een douche na seksuele betrekkingen en je bent veilig’.

Min of meer een succesverhaal is de wijze waarop het politieke geweld onder controle is gebracht.

Toch blijft de criminaliteit het land tergen. Vooral lijfelijk geweld, moord, verkrachtingen is onrustwekkend. Elke dag lezen wij de Zuid-Afrikaanse kranten op het net, de kranten staan vol geweld. In veel steden heerst nu de omgekeerde apartheid. Toen wij in Pretoria leefden wandelden we gewoon op straat zonder angst en mét kleine kinderen. Nu wonen blanken er in ghetto’s afgeschermd met hoge draad, je kan er slechts binnenkomen met een code. Zelfs in de meeste blanke huizen zijn er binnenin de huizen en dan vooral aan de slaapkamers nog extra tralies. Elke blanke heeft een pistool. In Pretoria en Johannesburg als blanke gewoon rondlopen is er niet meer mogelijk, je rijdt er met gesloten portieren. Blanke kinderen worden nooit alleen op straat gelaten. Veel immigranten zijn terug vertrokken naar hun land van herkomst. Massa’s blanke Zuid-Afrikanen immigreerden naar Australië en Nieuw-Zeeland.

De toekomst van het land is één groot vraagteken, het heeft er alle schijn van Zuma in 2009 Mbeki zal opvolgen. Maar Zuma is al verscheidene malen veroordeeld voor corruptieschandalen. Het ANC is voor 80% aan het bewind, kleinere partijen hebben geen kans.

Ik ben mijn echtgenoot dankbaar dat hij eertijds de beslissing genomen heeft om terug te keren naar Vlaanderen, inderdaad beter voor de toekomst van kinderen en kleinkinderen.

Ondanks alles blijf ik van dit land en zijn bewoners houden en komt heimwee na al die jaren nog opdagen!

gustilpe

[hilde m]

Gustilpe,
bedank dat je hier zoveel van je ziel blootlegt...
Ik heb alles met veel interesse gelezen...
Ben met mijn man in Zuid-Afrika geweest,
op vakantie,
slechts aan de zijlijn dus...
zag er de townships...
alles zo weinig hoopgevend...
in zo'n mooi, prachtig land.
Liefs Hilde m.

[bo'ke]

Beste Gustilpe,


Mag ik jou danken om dit met ons te delen.
Je brengt het over in een eenvoudige taal,
zodat ook een buitenstaander, zoals ik,
het goed kan begrijpen en tevens kan meeleven.


nog een aangename dag
bo

[Alterego1]

[_Nele_]

Lieve Gustilpe,

héél wat bijgelezen,en geleerd!

Na PC problemen kom ik je een

Fijn Week-end wensen


Madeliefjes

madeliefjes dansen op het gras

alsof 't al zomer was

witte blaadjes,geel hart

veel vreugde,geen smart

tekenen op het groene grastapijt

grillige vormen met wit krijt

ze doen ons hart openbloeien

het kleurenpalet kan ons boeien

een ekster trippelt op en neer

er zijn geen regendruppels meer

Nele

[gustilpe]

Hilde, bedankt dat je langskwam en voor wat je schreef.

Bo, bedaknt voor je lieve woorden en je interesse.

Alter, bedankt voor de mooie ppt, geniet ik altijd van.

Nele, ik bedankte je al op jou topic, voor je 'madelifjes', ook bedankt dat je hier komt lezen.



Het wonder van Namakwaland

blauwe lucht, dorre woestijn
een zee van kiezel
slechts enkele druppels regen
en dan geschiedt het wonder

de aarde scheurt open
van het ene moment op het ander
verandert de kiezelzee in een bloemenzee
de schoonste kleuren en vormen
geel en rood, oranje, paars, roze en wit
een kunstig bloementapijt!

een samenspel van vochtigheid en warmte
van klimaat en geografie
de achterliggende bergen schijnen
te drijven op een zee van bloemen

het wonder van Namakwaland!

in de jungle van de bloemenzee
zoeken kevers en bijen hun partners
ze doen zich tegoed aan nectar
ze beleven er hun huwelijksdans
slechts enkele weken
duurt dit prachtigste schouwspel

hete wind verstrooid de zaadjes
het paradijs verdwijnt
dorre woestijn
volgende lente met de eerste regendruppels
wordt Afrika’s bloementuin
weer tevoorschijn getoverd

het wonder van namakwaland!

gustilpe

[gustilpe]

Zuid-Afrikaanse vriendin in Namakwaland

[gustilpe]

Namakwaland

[Alterego1]

Gustilpe,

Wat een variatie aan kleurenpracht,
wat een weelde aan plantenrijkdom.
Dat Namakwaland is een streling voor het oog,
echt een wonderlijk bloementapijt!

Je ode aan dat natuurwonder is eveneens prachtig!

Groetjes in vrede en vriendschap,

Bosrankje en Alterego

[bo'ke]

Beste Gustilpe,


Je bent ervan aan het genieten
en dat straal je uit. Prachtig toch!!


heel graag gelezen
bo