Clair-obscur

[uvi]

Het geheim



Het geheim van de grafoloog werd hem ontfutseld door de muis.
In illo tempore was de pen zijn piloot die hem genadeloos
doorheen de schrijver loodste.

Als een chirurg legde hij iedere afwijking meedogenloos bloot.
Met precisie en zonder scrupules bestudeerde hij iedere krul.
Te veel of te weinig aan een labiele letter.
Lagen ze lekker achteruit of dwangmatig voorover gebogen,
de grafoloog wist waarom.
Meer zelfs, bleef het voor de schrijver nog een hypothese,
voor de letterdokter was het een diagnose.

Niemand was veilig. Elke vlek, elk lek uit een Parker of een Waterman,
had zijn reden van bestaan.
Schreef je een epistel in bedekte termen,
hij maakte er een open brief van.
Wreef het mascara uit de ogen van een ontroostbare o.
Liet de klagende a een Spaans orkaan doorstaan.
De u en de i plakte hij aan elkaar tot een tranende ui.

Voor de grafoloog was je een glazen huis.

Aan dat alles dacht ik, toen de cover van de Poëziekrant mij
Geert van Istendael ontblootte.
Schrijft zijn oeuvre met een authentieke pen.
Wil wellicht voeling met de textuur van het witte blad.

Geert kijkt altijd een beetje neer op z'n entourage.
Zeker vanaf een 'lichtdrukmaal'.*
Zijn mond is een madurodamversie van een regenboog.
Zachtjes misprijzend.
Bijna ingetogen hautain. Klasse verloochent zich niet.
Net voldoende dedain. Noblesse oblige. Plus est en vous.

Een kop als een 'epitheton ornans' voor een schrijver. Liefst een filosoof.
Een profeet die de ondergang van de wereld voorspelt.
Iemand moet zich opofferen. Zijn mondhoeken verraden hem.

Toen ik in de vierde Latijnse voor het eerst zijn vader Gust zag,
was ik diep onder de indruk.
De oude van Istendael was een aristocraat pur sang.
Niet van huize, maar van zichzelf.

Hij sprak toen al een taal die naar het Hollands zweemde.
Dwong respect af. Ongevraagd. Begaafd en begeesterd.
Een grote meneer, niet alleen voor kleine jongens.

Later stond ik geregeld naast hem in een 'delicatesse-winkel'.
Je weet wel: '100 gram kaas' en 'mag het iets meer zijn?'.
Nooit heb ik hem durven aanspreken. Ook niet toen ik zelf al de zestig gepasseerd was.

Waar is de tijd dat een Pelican mijn woorden Koningsblauw
op papier schreef.
In het Grieks leerden we toen over 'grafoo' en 'logos'.
Maar we wisten toen nog niet dat een grafoloog ons zieltje kon bloot leggen tot de laatste zonde.
Wij gingen gewoon te biechten bij de Grote Grafoloog.
Ook al logen we telkens een beetje.

Gelukkig zijn er nu neutrale toetsen
die mijn geslepen karakter verdoezelen.
Stel je voor dat jij een grafoloog was.

Uvi





*G. Gezelle gebruikte voor foto het soortgelijke woord lichtdrukmaal.

[Alterego1]

Nieuw jaar

't Is weer zover............

We draaien de laatste bladzijde
van het boek "2006" weldra om.
Ooit zullen we er in gedachten nog
wel eens in terugblikken,
met gemengde gevoelens wellicht,
want vreugde en verdriet durfden
elkaar wel eens af te wisselen.
Geen mens ontkomt er aan!

We beginnen met z'n allen aan
het nieuwe boek "2007",volledig
maagdelijk blank nog.En hoe we
dat gaan invullen blijft voorlopig
nog een vraagteken......?
Al heeft ieder van ons vandaag
het vaste voornemen om dat
naar best vermogen te doen.

Wij hopen dat ieder van u er
in lukt om voldoenig te vinden op
elke bladzijde.
Wij wensen iedereen het allerbeste
voor het nieuwe jaar.Een jaar
boordevol goede gezondheid,
met zo weinig mogelijk droefenis,
maar met zoveel mogelijk vreugde
diep in 's mensen hart!

Bosrankje en Alterego

[uvi]

Nachtbloemen



De nacht
schreef bloemen
op haar huid

klaprozen braken open
als bubbels
in een glas

en in de iris
van haar ogen
zag ik regenbogen

gebogen over
het boeket
van onze dromen

365
strofen
lang




Uvi

[visje70]

mooi uvi ! ben blijven lezen hoor , en steeds nog even graag ,ook al bleef een korte reactie van grote waardering uit ! dank voor alles waar we zomaar mogen van genieten !
vriendelijke groetjes , visje

[uvi]

Schrijvers.


Over de ochtend hangt een mantel regen.
Een lamp laat me lezen.
Licht, een bundel getemd vuur. Het verwarmt en verlicht mij.
Koestert het witte land van schrijvers.

Graag warm ik me aan de gloed van hun gedachten.
Het murmelen van hun gemijmer. Het spreken van hun pen.
Een tong van inkt die likt aan mijn ontroering.
Als een jonge hond nog dartel van onwetendheid.

Zij liggen in mijn hand te slapen. Ik streel ze wakker.
En alsof gezeten bij een haardvuur hoor ik het geknetter van hun letters.
Het gekwetter van een literaire lente. In een weifelende winter.
Als sneeuwvlokken bedekken hun woorden mijn verlangen.

Het zingen van hun zinnen laat mijn hart vibreren.
Bewegen van bewondering. En ooit, ik weet het zeker,
schrijf ik, in een zeldzaam ogenblik, mijn adoratie neer.

In ongekende talen, verhalen van verwondering,
gemis, genot, herinnering ...
geschreven met rimpelingen op het water.


Uvi

[denook]

26 dec 2006; 9.27

Horizon.

Uvi laat zich gaan - droomt weg -
is even niet meer van deze wereld,

Dan ...

mogen we mee genieten van zijn beeldrijke taal,
zijn krachtige beschrijving van zijn meest innerlijke gevoelens,

en ...

we voelen en dromen mee.

- denook -

[uvi]

De geur van een kleur


Langs het wrakhout
van de tijd
lijm ik je liefste
op een zachte zerk

schaduw veeg ik
van het kader
der herinneringen
en kleur hen

als de seringen in je haar
toen we nog dansten
in een bedauwde wei
de lente aan je zij

waar vind ik nu
een lichtdrukmaal
van onze liefde
zonder de geur van sepia



uvi

[uvi]

Het Seniorennet biedt een trivia spelletje aan:

Voor beginners en voor gevorderden.

Wij moeten de topic poëzie ook in twee luiken splitsen.

Een voor de..tja en een voor de complete. Wat sta jij daar eenzaam zeg.

Met veel respect.

Goedenavond Jure,

Ik kwam nog even kijken net voor het slapen gaan.
Want ja, het is hier wat eenzaam de laatste tijd.

Mag ik wel antwoorden op jouw woorden?
En zo ja, met welke dan?

Zal ik gewoon nog eens refereren aan enkele schrijvers
die mij zo ontroeren en gelukkig maken.
Elke ochtend. De ochtend heilig maakt.

Als een klein jongetje kijk ik naar hen op.
Terwijl ik van sommigen hun papa kon zijn.

Papa kijk dan ... kijk dan naar mij ...
Bram Vermeulen. Een gestorven monument.

Zopas nog eens op video gekeken naar 'Heb mij lief'
van en over Liesbeth List. Klasse, denk ik dan.

Ik wilde mijn avond 'waardig' afsluiten want op tv vind ik (het) maar niks.

En daarvoor even nog in de hemel gekeken en geluisterd naar Christina Branco. Fado.
Als er daar engelen zijn, dan is zij er eentje van ...

Jure,
deze zinnen druppelen zo uit mijn vingers.
Je hebt me diep ontroerd.

Misschien ben ik morgen wel wat onwennig.
Schroomvol.

Mag ik je danken voor je woorden.
Of lijkt dat dan te veel op ...

Ach, dank je Jure. Ik mag gaan slapen ...

Tot morgen.

Uvi

[uvi]

Ochtendgemis


Vanmorgen het opstaan van het ochtendlicht gemist.
Een dag zonder begin. Alsof een huis geen dak heeft.

Gelukkig zijn er nog de fundamenten.
Schrijvers en hun zinnen. Geproefd van hun gedachten.


Maar toch hing een gemis als mist over het huis.
Heb haar al twee dagen niet gezien. Gemis van een geliefde.

Alleen wat zonnestralen door de regen van allenigheid.
Haar stem scheen in mijn oren. Maar ging verloren.

Ik was vergeten ze af te sluiten.
Nu tracht ik met mijn ogen wat herinnering te horen.


Uvi




PS.
Lichtjes aangepast.

[Robol]

Beste uvi,

je ochtendgedichtje viel precies
om 10h30 in mijn electronische brievenbus

Geen ochtendgemis voor mij dus...

Ook de mist is weg !

vriendelijke groetjes

Robbe

[uvi]

Beste uvi,

je ochtendgedichtje viel precies
om 10h30 in mijn electronische brievenbus

Geen ochtendgemis voor mij dus...

Ook de mist is weg !

vriendelijke groetjes

Robbe

Goedenmiddag Robbe,

Ik vermoed dat ik te onduidelijk was in mijn gemis.
Mag ik dit even 'opklaren' ...


1.
De ochtend begint voor mij, meestal, rond 8 u.
En dat met een uurtje literatuur.
Je kent mijn favorieten al.

In deze tijd van het jaar zie je dan nog het licht wakker worden.
Vandaag, helaas, kwam ik pas, na m'n ochtendgebed (douche),
om halftien naar de beneden. Alle duister verdwenen.

2.
Die "haar" was niet de zon of de mist
maar mijn geliefde.
(Zonder verder commentaar).

Zo wordt m'n tekst misschien ànders leesbaar, ...

Robbe, bedankt voor je visite.
Al zo vroeg op jouw dag.

Uvi

[uvi]

Maandag

De ochtend is somber.
Stilte slentert door het huis.
De school slorpt nu het geluid op van luide kinderen.

Wolken wegen zwaar op het weer.
Perst regen naar beneden.
Druppels weemoed plensen op mijn gemoed.

Alleen en van geen mens gestoord,
kom je jezelf tegen.
Vandaag geen aangenaam gezelschap.

Gelaten zoek ik naar zijn zachte kanten.
Muziek en woord.
Waar vind ik mijn handen om ze te koesteren.


Uvi

[uvi]

uvi en Give,

Hoe ouder een mens wordt, hoe nostalgischer hij de dingen koestert
die vroeger waarde hadden maar die nu toch met een grotere waarde
worden toebedacht dan er vroeger wel was.
Ik ga verhuizen in december.
Ik moet niet alleen ruimen in dingen die eigenlijk 'weg mogen' zoals
boeken, oude partituren, ja zelfs schilderijen, maar ook meubels.
Ik ga me opnieuw binden aan een prachtvrouw en we kunnen geen
twee inboedels in een kleinere woonst stoppen.
Ook aan meubels kleven herinneringen, 'vaste' dan. Het zal zwaar
worden. Kon ik het ook maar houden bij gras maaien, bladeren ver-
-zamelen en bloembollen planten.
Ik zie er tegen op.
denook

Mijn beste Denook,


Scripta manent...

Veel zit er verborgen in deze woorden.
Hoever zouden ze gegroeid zijn in daden?
En zouden de herinneringen nog sepia kleuren?

Of ...

Het bleef merkwaardig stil ...

Hoe moet ik dit wit nu lezen?
Oud werd nieuw ... of ...

Uvi

[uvi]

Bonjour tristesse



De winter, die kille couturier,
had met sneeuw de bruid haar kleed gekleurd
en tederheid had zich verscholen
in een boeketje witte rozen

de pas gepromoveerde bruidegom
hulde zich in zwijgen en de sliert
van sigarettenrook verbeeldde zich een suite
en aan zijn arm een virtuele vrouw

ik schrok en zag hoe de nabije scheiding
zich comfortabel installeerde
tussen hun stappen en hun handen
nog nat van inkt en huwelijksplannen

een beiaard speelde pijnlijk vrolijk de uren aan elkaar
de tijd telde triviaal hun witte broodsverlangen
hun jonggetrouwde lippen
waren reeds vreemden voor mekaar


Uvi

[uvi]

Zomaar



jij
schrijft stilte
op de dood

woorden van zwijgen
rondom verdriet
je wil het niet verliezen

aan de dagen
die nog komen moeten
zomaar

waarin de ochtend
van de avond droomt
om in weg te slapen

zomaar
zonder jou





Uvi