Wie kent er het verhaal "De meerschuimen pijp" van André Demedts ?
Ik persoonlijk vind het een prachtverhaal; Het is te lang om het in één keer te plaatsen. Ik breng het dan ook als een vervolgverhaal
mvg
Robbe
De meerschuimen pijp
Adelfons Persoons zei van zichzelf dat hij schoenmaker was, terwijl zijn geburen geneigd waren hem schoenlapper te noemen. De nijd is nooit uit de wereld geweest en waarschijnlijk zal het eer met de wereld dan met de menselijke gebreken gedaan zijn. Het was ook daaraan te wijten, dat de mensen het over hun hart niet konden krijgen de voornaam Adelfons in 3 lettergrepen uit te spreken. Fons was lang genoeg. Maar Fons weigerde te luisteren als hij, volgens zijn opvatting, met gebrek aan eerbied bejegend werd.
Amelie, zijn vrouw, die hem kende op een draad, zei altijd met een stembuiging waaruit onderdanige bewondering sprak: "Adelfons, als het u zal believen", ofwel, volgens de omstandigheden; "Ge zijt bedankt, Adelfons", ongeveer zoals de schoenenpoetser van een sultan tot haar doorluchtige meester zou spreken. Adelfons weigerde te werken voor klanten die geen manieren hadden en daarom trachtte zijn vrouw zoveel mogelijk zelf de mensen te ontvangen. Als het per ongeluk toch gebeurde dat iemand die zijn schoenen wilde laten herstellen bij Persoons in zijn werkwinkel terechtkwam en begon met hem met een Fons aan te spreken, zonder te beseffen dat hij zich aan een erg vergrijp schuldig maakte, bromde Adelfons tussen zijn tanden dat hij geen bedelaar was.
"Bij mijn weten is er hier niemand die Fons heet-en voor mensen zonder beleefdheid werk ik niet."
Met zulk heerschap in huis, had Amelie niet veel vette soppen mogen eten -dit is een verouderde uitdrukking naar de trant van geheel deze geschiedenis, die in de min beschaafde tijd tussen de twee wereldoorlogen haar beslag heeft gekregen- had zij niet een winkeltje gehouden, waar zij tabak en pijpen, snuif en sulfers verkocht.
Haar winkel bracht meer op dan Adelfons zijn schoenlapperij, maar dat mocht ze nooit onder woorden brengen als ze de vrede in huis wilde bewaren. Want Adelfons beeldde zich in dat hij een echte man was, in de meest overtuigende betekenis van het woord. HIJ verdiende het brood voor zijn gezin, dat, aangezien hij geen kinderen had, slechts uit twee personen bestond, en zijn vrouw, volgens de voorvaderlijke zeden en wetten, bereidde het eten en hield het huis in orde.
wordt vervolgd
Laatst gewijzigd door Robol op 26 dec 2007, 12:03, 1 keer totaal gewijzigd.
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
) 