Mijn gedachten en gevoelens.
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
-
-
-
Bo-ke,
Blij met je compliment, gewoon naturel verteld, méér
moet dat niet zijn.
In mijn mapje zitten er nog veel van dit genre, gebeurtenissen
van méér dan 60 jaar geleden, dingen die onze kleinkinderen
niet weten, nooit gekend hebben.
Dit was heel summier iets over oorlogsjaren, zo kan je over
alles en nog wat vertellen over ' vroeger ' dat voor hen wel
de middeleeuwen lijken. Wat wil je, ze zijn geboren in de
knopjes-maatschappij. Tip op, of draai aan een knopje en alles
gaat vanzelf.
Aangename dag gewenst zonder plankenkoorts.
Groetjes,
Bomi.
- - - - - - -
-----
-
-
Bo-ke,
Blij met je compliment, gewoon naturel verteld, méér
moet dat niet zijn.
In mijn mapje zitten er nog veel van dit genre, gebeurtenissen
van méér dan 60 jaar geleden, dingen die onze kleinkinderen
niet weten, nooit gekend hebben.
Dit was heel summier iets over oorlogsjaren, zo kan je over
alles en nog wat vertellen over ' vroeger ' dat voor hen wel
de middeleeuwen lijken. Wat wil je, ze zijn geboren in de
knopjes-maatschappij. Tip op, of draai aan een knopje en alles
gaat vanzelf.
Aangename dag gewenst zonder plankenkoorts.
Groetjes,
Bomi.
- - - - - - -
-----
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
-
-
Omaha, waw . .
Weer eens iets gans anders, maar knap,
Stel dat je boom bent, een vriend een blad, wat een luxe
om dan aan je vriend te kunnen zeggen als hij valt ' Kom
vriend, kom maar bij mij, ik hang je wel weer bij mij aan
mijn sterke stam. '
Is dat niet prachtig, ja toch!
Met plezier gelezen.
Bomi.
-----
- - -
-
Omaha, waw . .
Weer eens iets gans anders, maar knap,
Stel dat je boom bent, een vriend een blad, wat een luxe
om dan aan je vriend te kunnen zeggen als hij valt ' Kom
vriend, kom maar bij mij, ik hang je wel weer bij mij aan
mijn sterke stam. '
Is dat niet prachtig, ja toch!
Met plezier gelezen.
Bomi.
-----
- - -
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
ferry - Lid geworden op: 19 feb 2007, 14:59
- Locatie: brasschaat
beste Bomi
Mag ik je nog heel hartelijk een late maar welgemeende gelukkige verjaardag wensen !!
Je verjaart tenslotte toch nog een heel jaar hé !!
Tel de warmte en de liefde
die passeerden in de jaren
en tel de herinneringen
die je altijd zal bewaren
Tel de vreugde
van de vrienden die je kent
en bedenk dan pas
dat je weer een jaartje ouder bent
En al was die éné er niet meer bij
toch hoop ik dat je ondanks het grote gemis
vreugdevolle momenten op je verjaardag hebt gehad
dat je hem weerzag in je kinderen en kleinkinderen ! Liefs Fernanda
Mag ik je nog heel hartelijk een late maar welgemeende gelukkige verjaardag wensen !!
Je verjaart tenslotte toch nog een heel jaar hé !!
Tel de warmte en de liefde
die passeerden in de jaren
en tel de herinneringen
die je altijd zal bewaren
Tel de vreugde
van de vrienden die je kent
en bedenk dan pas
dat je weer een jaartje ouder bent
En al was die éné er niet meer bij
toch hoop ik dat je ondanks het grote gemis
vreugdevolle momenten op je verjaardag hebt gehad
dat je hem weerzag in je kinderen en kleinkinderen ! Liefs Fernanda
Een glimlach keert steeds naar u terug
-
ria - Lid geworden op: 09 sep 2004, 13:19
- Locatie: waar het goed is om wonen...
Lieve Bomi,
De dagen snellen voorbij
en ook de jaren;
zo heb ik hier gelezen,
dat jij verjaart,
ik stuur je dan ook bij deze,
mijn groeten
en mijn beste wensen.
Al ben ik wat te laat,
vergeef me lieve Bomi,
...je weet wel hoe dat
in een mensenleven gaat...
tijd snelt vooruit,
en voor je het weet
is de taart alweer verteerd.
Zonder taart dan,
maar oprecht
en uit mijn hart,
lieve Bomi,
het ga je goed en klaar
iedere dag
van dit nieuwe levensjaar!
ps. bedankt voor alle schoonheid
in woord en beeld,
die jij, Bomi, hier zo gul,
met ons deelt!
een hartelijke knuffel van
ria
de schoonheid van het leven
De dagen snellen voorbij
en ook de jaren;
zo heb ik hier gelezen,
dat jij verjaart,
ik stuur je dan ook bij deze,
mijn groeten
en mijn beste wensen.
Al ben ik wat te laat,
vergeef me lieve Bomi,
...je weet wel hoe dat
in een mensenleven gaat...
tijd snelt vooruit,
en voor je het weet
is de taart alweer verteerd.
Zonder taart dan,
maar oprecht
en uit mijn hart,
lieve Bomi,
het ga je goed en klaar
iedere dag
van dit nieuwe levensjaar!
ps. bedankt voor alle schoonheid
in woord en beeld,
die jij, Bomi, hier zo gul,
met ons deelt!
een hartelijke knuffel van
ria
de schoonheid van het leven
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
-
-
-
Nele, Ferry en Ria,
Drie vliegen in één slag, drie maal bedankt in één zin.
De vergelijking met vliegen, moet niet persoonlijk bekeken worden!
Héél hartelijke groeten,
Bomi.
- - - - - -
- - - - - - - - Koolwitjes.
-
-
Nele, Ferry en Ria,
Drie vliegen in één slag, drie maal bedankt in één zin.
De vergelijking met vliegen, moet niet persoonlijk bekeken worden!
Héél hartelijke groeten,
Bomi.
- - - - - -
- - - - - - - - Koolwitjes.
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
schrijfster - Lid geworden op: 26 sep 2008, 16:16
- Locatie: nijmegen
hey bomi.Voor ik van de taart snoep wil ik je hartelijk feliciteren,je bent ook
een schorpioen.
Wil je bedanken voor de mooie plaatjes en teksten,
nog een fijne avond en voor straks welterusten.
schrijfster
Tonen wat je hebt,is niet laten zien wie je bent.
-
Bosrankje - Lid geworden op: 20 dec 2005, 20:42
- Locatie: Antwerpen
Lieve Bomi,
Bedankt voor je boeiend en lief antwoord.
Herinneringen lezen wij altijd heel graag !
Ik wil je ook zeggen hoe blij ik ben dat je
de elfje-gedichten-beweging hier op Forum
leven hebt ingeblazen !
Gezellig weekend en lieve groetjes in hoop,
vrede, vreugde en vriendschap van
Alter en Rankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
-
Het is misschien een lang verhaal maar waar gebeurd, mensen die nooit op de vlucht geweest zijn ( gelukkig ) krijgen misschien een kleine impressie, hoe chaotisch alles toen verliep.
We zijn bijna aan de 11de november, een herinnering aan het oorlogsverleden is dan wel op zijn plaats.
De Vlucht.
Moeder komt naar buiten gelopen één hand tegen haar mond geklemd roepend “ Het is oorlog! O mijn God! O mijn God! Wat gaat er nu gebeuren? ‘ De mannen kwamen vroeger dan normaal thuis van het werk, het nieuws zorgde overal voor paniek.
Die avond werd er samen met de familie en buren overleg gepleegd, zo ging dat in die tijd. Buren wáren buren. We zouden vluchten zo ver mogelijk weg van de vijand. Koortsachtig werden de nodige voorbereidingen getroffen, de vrouwen zorgden voor alles wat het huishouden aanging, de mannen voor het transport. Mijn vader en één van de ooms hadden twee herenfietsen aan elkaar gesleuteld, op de twee buizen in ’t middenstuk lag een stevige houten plank die dienen moest om zoveel mogelijk bagage op te stapelen. Ieder in de groep had een fiets bij de hand volgeladen met huisgerief. Alleen mijn moeder en een van de buurvrouwen duwden elk een wandelwagentje met soms één soms twee kinderen in. De bodem onderin nog volgestouwd met dekens waar ik als één van de twee kleinste bovenop zat.
Het vertrek is me ontgaan, alleen weet ik dat we de ganse dag stapten duwden en trokken elkaar verder helpend waar nodig was. De grote wegen werden zoveel mogelijk gemeden ‘ te gevaarlijk vonden ze.’ Een paar nachten kregen we onderdak op een boerderij in de hooischuur. Slapen gebeurde met de kleren aan en een deken over je heen. Wat me het meest bijgebleven is zijn de vroege morgens . Opstaan en regelrecht iedereen naar de waterput, de mannen haalden de emmer naar boven en de wasbeurt kon beginnen. Mannen in bloot bovenlijf de bretellen hingen over de broek omlaag, kinderen spetterden en maakten ook toen plezier. Her rare is dat er me van eten niets is bijgebleven, maakten de vrouwen het zelf, kochten ze het op de boerderij of kregen we het? Ik weet het niet meer.
Stappen en lopen dat was het enige wat telde, om de weg zo kort mogelijk te houden liepen we dwars door de weiden om zo het volgende dorp te bereiken. Uit de groep achter ons werd luid geroepen en gefoeterd, een van de buurvrouwen had in een koeienvla getrapt! De mannen hadden plezier en grinnikten, de vrouwen probeerden met een handvol gras de schade te herstellen. Die kleine tegenslag was snel vergeten toen even later de sirene in de verte bomalarm gaf. Iedereen sleepte de fietsen onder een boom en ging schuilen in een greppel tot het alarm afgeblazen werd. Op één van die schuilpartijen vlogen mijn neef en ik snel in een gracht, te laat merkten we dat er water in stond. Resultaat een uitbrander van de twee mama’s. Droge kleren gezocht en weer verder.
Hoe ver we al waren weet ik niet maar het was wel zo dat er vluchtelingen ons voorbij kwamen uit de andere richting. Informatie werd uitgewisseld toch trokken we verder. Mijn grootmoeder had haar been bezeerd was denkelijk ook doodmoe kon haast niet meer stappen. Geen probleem besloten de mannen, waar eerst de meeste bagage gelegen had op die dubbele fiets werd plaats gemaakt zo dat ze er kon zitten, gesteund door de hoop bagage. Voor de mannen een extra last. Het grote probleem was dat telkens er bomalarm was de bomma er niet al te zacht vanaf werd gehaald en aan de kant gedeponeerd. Jaren later werd er thuis door de kinderen nog mee gelachen: ‘Alarm bomma in de gracht! ‘ Je riskeerde wel een oorvijg want ook dat hoorde bij die tijd.
Méér en meer kwamen er ons mensen uit de andere richting tegemoet, we hoorden dan voor de eerste keer dat de Duitsers zich vóór ons bevonden en dat we bijna aan de Franse grens zaten. Het was in een klein dorp, één grote straat en een paar zijstraatjes. Na overleg werd er beslist dat we bij de pastorij zouden aanbellen, de pastoor trok een bedenkelijk gezicht bij het aanhoren van ons verhaal maar was dadelijk bereid ons te helpen. Hij vergezelde ons naar een kleine feestzaal de enige die de parochie rijk was. Op de scène liet hij door een paar inwoners uit het dorp stro uitspreiden daar konden we de nacht doorbrengen. Er werd geplaagd dat er beslist ratten in het stro zaten wat ons kinderen wel waar leek je hoorde alleen geritsel. Stadskinderen weten niet dat stro altijd ritselt en kraakt.
Midden in de nacht was er bomalarm, de koster die vlakbij woonde kwam ons halen en bracht ons naar een schuilkelder, koud met dekens omgeslagen zaten we op elkaar gepakt in het donker. Mijn vader zat op een lage bank op elke knie een kind, mijn broer en ikzelf, zijn sterke armen om ons heen. Boven onze hoofden hoorden we de kogels fluiten en doffere slagen van granaten. Angst was voelbaar, allesoverheersend. Eén van de dorpelingen bad in ’t Frans, wij in ’t Vlaams. Dat heeft zo geduurd tot het begon te klaren en het alarm werd afgeblazen. Iedereen opgelucht naar buiten, alleen mijn vader kon zich niet bewegen, zijn benen weigerden dienst. Door het lange zitten in dezelfde houding was zijn bloedsomloop gestremd. Een van de ooms en mijn grootvader hebben hem naar buiten gedragen op zijn rug in ’t vochtige gras gelegd. Hoe lang ze zijn benen gewreven en geplooid hebben weet ik niet maar na een tijdje was hij weer klaar om te lopen. De dorpelingen gaven ons iets te eten en er werd ons aangeraden rechtsomkeer te maken. Eén van hen stond via radio in contact met het geheime leger en bevestigde dat de Duitsers onze kant opkwamen.
Van de terugtocht herinner ik me niets. Raar maar waar, iedereen was moe denkelijk heb ik veel geslapen. We waren net één week op weg geweest. Dichter bij huis is een van de buren op zijn fiets gesprongen en vooruit gereden om de toestand thuis te verkennen. De man bracht het nieuws dat onze straat vol stond met geparkeerde legervoertuigen die blijkbaar uit een andere richting Hasselt binnen getrokken waren. Dat beeld van die colonne zie ik nog altijd, hoef er mijn ogen niet eens voor te sluiten.
Nadien begon de tijd van verduisteren, ( bevel is bevel ) ramen en deuren beplakt met donker papier en oude dekens zodra het begon te schemeren. Nog later het schuilen in onze kelder, omgebouwd als slaapruimte de plafonds verstevigd met treinbiels. Het keldergat was afgesloten om maar geen licht door te laten. Een kleine anekdote, onze buren die zelf geen kelder hadden kwamen bij bomalarm bij ons schuilen in de kelder. Op een nacht stond plots de buurman in z’n ondergoed ( met lange onderbroek ) bij ons in de kelder met zijn pantalon over zijn arm geslagen. Mijn vader vroeg hem waar Mientje, zijn vrouw was, hij had haar gewoon vergeten! Dat was angst hebben!
Het werd een tijd van rantsoenering, zegeltjes en kopen in ’t zwart tegen woekerprijzen. In ons kleine tuintje was geen enkel bloemetje te vinden, aardappelen en groenten des te meer. Eén keer in de week een vleesmaaltijd, elke dag ontbijt met brood en pap van afgeroomde melk, 's avonds resten van groenten en aardappelen van het middageten, aangevuld met nog eens brood en pap. Appelen en peren kwamen uit weer andere tuinen van bekenden waar je dan met andere levensmiddelen ruilde.
We hebben het overleefd met hier en daar een extratje gekocht in 't zwart.
Mijn vader was meestergast voor het electriciteitsnet in Hasselt en omstreken, moest voor bekabeling met een ploeg door gans Limburg trekken. Boeren waren bereid om als eerste die gegeerde electrische aansluiting te krijgen, aan ruilhandel te doen. Hij vertrok 'smorgens met een lege tas op de trein en kwam meermaals terug met een tas vol koren waar moeder dan weer brood van bakte. Ook fruit zoals pruimen bvb, belandde op die manier in onze gezinnen. Het was wel uitkijken op de trein want ook daar controleerden de Duitsers, om van de overdragers nog maar te zwijgen.
Dat betekende oorlog voor het thuisfront, nog buiten beschouwing gelaten waren de gehate controles op van alles en nog wat. Bij het minste wat de Duitsers verdacht leek was het enige wat ze kenden ' oppakken en mee naar de ' commandatuur '
Om nooit te vergeten!
Bomi
( 2003 )
Het is misschien een lang verhaal maar waar gebeurd, mensen die nooit op de vlucht geweest zijn ( gelukkig ) krijgen misschien een kleine impressie, hoe chaotisch alles toen verliep.
We zijn bijna aan de 11de november, een herinnering aan het oorlogsverleden is dan wel op zijn plaats.
De Vlucht.
Moeder komt naar buiten gelopen één hand tegen haar mond geklemd roepend “ Het is oorlog! O mijn God! O mijn God! Wat gaat er nu gebeuren? ‘ De mannen kwamen vroeger dan normaal thuis van het werk, het nieuws zorgde overal voor paniek.
Die avond werd er samen met de familie en buren overleg gepleegd, zo ging dat in die tijd. Buren wáren buren. We zouden vluchten zo ver mogelijk weg van de vijand. Koortsachtig werden de nodige voorbereidingen getroffen, de vrouwen zorgden voor alles wat het huishouden aanging, de mannen voor het transport. Mijn vader en één van de ooms hadden twee herenfietsen aan elkaar gesleuteld, op de twee buizen in ’t middenstuk lag een stevige houten plank die dienen moest om zoveel mogelijk bagage op te stapelen. Ieder in de groep had een fiets bij de hand volgeladen met huisgerief. Alleen mijn moeder en een van de buurvrouwen duwden elk een wandelwagentje met soms één soms twee kinderen in. De bodem onderin nog volgestouwd met dekens waar ik als één van de twee kleinste bovenop zat.
Het vertrek is me ontgaan, alleen weet ik dat we de ganse dag stapten duwden en trokken elkaar verder helpend waar nodig was. De grote wegen werden zoveel mogelijk gemeden ‘ te gevaarlijk vonden ze.’ Een paar nachten kregen we onderdak op een boerderij in de hooischuur. Slapen gebeurde met de kleren aan en een deken over je heen. Wat me het meest bijgebleven is zijn de vroege morgens . Opstaan en regelrecht iedereen naar de waterput, de mannen haalden de emmer naar boven en de wasbeurt kon beginnen. Mannen in bloot bovenlijf de bretellen hingen over de broek omlaag, kinderen spetterden en maakten ook toen plezier. Her rare is dat er me van eten niets is bijgebleven, maakten de vrouwen het zelf, kochten ze het op de boerderij of kregen we het? Ik weet het niet meer.
Stappen en lopen dat was het enige wat telde, om de weg zo kort mogelijk te houden liepen we dwars door de weiden om zo het volgende dorp te bereiken. Uit de groep achter ons werd luid geroepen en gefoeterd, een van de buurvrouwen had in een koeienvla getrapt! De mannen hadden plezier en grinnikten, de vrouwen probeerden met een handvol gras de schade te herstellen. Die kleine tegenslag was snel vergeten toen even later de sirene in de verte bomalarm gaf. Iedereen sleepte de fietsen onder een boom en ging schuilen in een greppel tot het alarm afgeblazen werd. Op één van die schuilpartijen vlogen mijn neef en ik snel in een gracht, te laat merkten we dat er water in stond. Resultaat een uitbrander van de twee mama’s. Droge kleren gezocht en weer verder.
Hoe ver we al waren weet ik niet maar het was wel zo dat er vluchtelingen ons voorbij kwamen uit de andere richting. Informatie werd uitgewisseld toch trokken we verder. Mijn grootmoeder had haar been bezeerd was denkelijk ook doodmoe kon haast niet meer stappen. Geen probleem besloten de mannen, waar eerst de meeste bagage gelegen had op die dubbele fiets werd plaats gemaakt zo dat ze er kon zitten, gesteund door de hoop bagage. Voor de mannen een extra last. Het grote probleem was dat telkens er bomalarm was de bomma er niet al te zacht vanaf werd gehaald en aan de kant gedeponeerd. Jaren later werd er thuis door de kinderen nog mee gelachen: ‘Alarm bomma in de gracht! ‘ Je riskeerde wel een oorvijg want ook dat hoorde bij die tijd.
Méér en meer kwamen er ons mensen uit de andere richting tegemoet, we hoorden dan voor de eerste keer dat de Duitsers zich vóór ons bevonden en dat we bijna aan de Franse grens zaten. Het was in een klein dorp, één grote straat en een paar zijstraatjes. Na overleg werd er beslist dat we bij de pastorij zouden aanbellen, de pastoor trok een bedenkelijk gezicht bij het aanhoren van ons verhaal maar was dadelijk bereid ons te helpen. Hij vergezelde ons naar een kleine feestzaal de enige die de parochie rijk was. Op de scène liet hij door een paar inwoners uit het dorp stro uitspreiden daar konden we de nacht doorbrengen. Er werd geplaagd dat er beslist ratten in het stro zaten wat ons kinderen wel waar leek je hoorde alleen geritsel. Stadskinderen weten niet dat stro altijd ritselt en kraakt.
Midden in de nacht was er bomalarm, de koster die vlakbij woonde kwam ons halen en bracht ons naar een schuilkelder, koud met dekens omgeslagen zaten we op elkaar gepakt in het donker. Mijn vader zat op een lage bank op elke knie een kind, mijn broer en ikzelf, zijn sterke armen om ons heen. Boven onze hoofden hoorden we de kogels fluiten en doffere slagen van granaten. Angst was voelbaar, allesoverheersend. Eén van de dorpelingen bad in ’t Frans, wij in ’t Vlaams. Dat heeft zo geduurd tot het begon te klaren en het alarm werd afgeblazen. Iedereen opgelucht naar buiten, alleen mijn vader kon zich niet bewegen, zijn benen weigerden dienst. Door het lange zitten in dezelfde houding was zijn bloedsomloop gestremd. Een van de ooms en mijn grootvader hebben hem naar buiten gedragen op zijn rug in ’t vochtige gras gelegd. Hoe lang ze zijn benen gewreven en geplooid hebben weet ik niet maar na een tijdje was hij weer klaar om te lopen. De dorpelingen gaven ons iets te eten en er werd ons aangeraden rechtsomkeer te maken. Eén van hen stond via radio in contact met het geheime leger en bevestigde dat de Duitsers onze kant opkwamen.
Van de terugtocht herinner ik me niets. Raar maar waar, iedereen was moe denkelijk heb ik veel geslapen. We waren net één week op weg geweest. Dichter bij huis is een van de buren op zijn fiets gesprongen en vooruit gereden om de toestand thuis te verkennen. De man bracht het nieuws dat onze straat vol stond met geparkeerde legervoertuigen die blijkbaar uit een andere richting Hasselt binnen getrokken waren. Dat beeld van die colonne zie ik nog altijd, hoef er mijn ogen niet eens voor te sluiten.
Nadien begon de tijd van verduisteren, ( bevel is bevel ) ramen en deuren beplakt met donker papier en oude dekens zodra het begon te schemeren. Nog later het schuilen in onze kelder, omgebouwd als slaapruimte de plafonds verstevigd met treinbiels. Het keldergat was afgesloten om maar geen licht door te laten. Een kleine anekdote, onze buren die zelf geen kelder hadden kwamen bij bomalarm bij ons schuilen in de kelder. Op een nacht stond plots de buurman in z’n ondergoed ( met lange onderbroek ) bij ons in de kelder met zijn pantalon over zijn arm geslagen. Mijn vader vroeg hem waar Mientje, zijn vrouw was, hij had haar gewoon vergeten! Dat was angst hebben!
Het werd een tijd van rantsoenering, zegeltjes en kopen in ’t zwart tegen woekerprijzen. In ons kleine tuintje was geen enkel bloemetje te vinden, aardappelen en groenten des te meer. Eén keer in de week een vleesmaaltijd, elke dag ontbijt met brood en pap van afgeroomde melk, 's avonds resten van groenten en aardappelen van het middageten, aangevuld met nog eens brood en pap. Appelen en peren kwamen uit weer andere tuinen van bekenden waar je dan met andere levensmiddelen ruilde.
We hebben het overleefd met hier en daar een extratje gekocht in 't zwart.
Mijn vader was meestergast voor het electriciteitsnet in Hasselt en omstreken, moest voor bekabeling met een ploeg door gans Limburg trekken. Boeren waren bereid om als eerste die gegeerde electrische aansluiting te krijgen, aan ruilhandel te doen. Hij vertrok 'smorgens met een lege tas op de trein en kwam meermaals terug met een tas vol koren waar moeder dan weer brood van bakte. Ook fruit zoals pruimen bvb, belandde op die manier in onze gezinnen. Het was wel uitkijken op de trein want ook daar controleerden de Duitsers, om van de overdragers nog maar te zwijgen.
Dat betekende oorlog voor het thuisfront, nog buiten beschouwing gelaten waren de gehate controles op van alles en nog wat. Bij het minste wat de Duitsers verdacht leek was het enige wat ze kenden ' oppakken en mee naar de ' commandatuur '
Om nooit te vergeten!
Bomi
( 2003 )
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
Assa - Lid geworden op: 30 okt 2007, 15:29
- Locatie: Vlaams brabant
Lieve Bomi,
Vlucht,
Het moet erg geweest zijn u was nog een klein meisje,
en u verteld dat op een manier,dat men de indruk krijgt dat men erbij is
en triestig verhaal wat hebben jullie toch afgezien,
het is te hopen dat er nooit meer oorlog is,
Bomi,u moet proberen aan iets anders te denken iets leuk,want anders gaat u er van wakker liggen en dat is niet goed.
Vele lieve groetjes Assa,
Vlucht,
Het moet erg geweest zijn u was nog een klein meisje,
en u verteld dat op een manier,dat men de indruk krijgt dat men erbij is
en triestig verhaal wat hebben jullie toch afgezien,
het is te hopen dat er nooit meer oorlog is,
Bomi,u moet proberen aan iets anders te denken iets leuk,want anders gaat u er van wakker liggen en dat is niet goed.
Vele lieve groetjes Assa,
Groetjes van assa