Je zal je mondhoeken krullen, je wenkbrauwen optrekken, je voorhoofd rimpelen ...
Al naargelang de lichaamstaal die je spreekt. En ik zal je begrijpen.
Want jij denkt vanuit de armoede van je overvloed (*). De vanzelfsprekendheid.
Ik schrijf je vanuit de soberheid van het gemis en de rijkdom van het verlangen.
Een leeg kopje. Het blijft daar staan.
Zonder nut. Zonder reden. Voor een buitenstaander.
Voor een toevallige passant zelfs hinderlijk slordig. Een getuige van luiheid.
Misschien zelfs een bewijs van gebrek aan hygiëne.
Maar toch laat ik het daar onaangetast op tafel. Geledigd en gevuld.
Voor mij staat er meer dan een kopje.
Binnenin bruingedroogd als gebarsten aarde.
Buiten blank als een lelie. Ovaal als een krimpende maan.
Het bewaart geduldig een herinnering. Aan de avond voordien.
Als ik passeer dan zie ik iemand zitten. Een beeld.
Geraakt door vingers. Gekust door een mond.
Een vol kopje zonder koffie.
Pp
(*) Voetnoot.
Beste lezer, mijn woorden zijn geen vakbondsafgevaardigden van de Waarheid.
Lees hen bijgevolg nooit als een aanklacht, een bezetting of staking van gedachten.
Ik tracht alleen woorden als papavers te vinden. Ik durf ze zelfs geen klaprozen te noemen.
Ze staan daar gewoon langs de kant van mijn leven. Mooi te wezen.
Clochards de luxe. Tot iemand ze bekijkt ... en mee naar huis neemt...
.
Beste lezer,
ik weet dat dit géén poësie is.
ALS het hier NIET thuis hoort, zeg het me dan.
En dan zal ik niet meer zondigen.
.
ik weet dat dit géén poësie is.
ALS het hier NIET thuis hoort, zeg het me dan.
En dan zal ik niet meer zondigen
Is het als grap bedoeld? Geslaagd, beste vriend...
Wat het zondigen betreft, ik ben de engel met het zwaard niet, dus zondig er lustig op los, je wordt niet verjaagd uit het paradijs ! In het zweet uwes aanschijns dit topic vullen...als het aan mij ligt...
De godin Fortuna leende je de cornucopia, de Hoorn des Overvloeds aan woorden...Laat ons delen in dit fortuin...
Robbe
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
ik weet dat dit géén poësie is.
ALS het hier NIET thuis hoort, zeg het me dan.
En dan zal ik niet meer zondigen
Is het als grap bedoeld? Geslaagd, beste vriend...
Wat het zondigen betreft, ik ben de engel met het zwaard niet, dus zondig er lustig op los, je wordt niet verjaagd uit het paradijs ! In het zweet uwes aanschijns dit topic vullen...als het aan mij ligt...
De godin Fortuna leende je de cornucopia, de Hoorn des Overvloeds aan woorden...Laat ons delen in dit fortuin...
Robbe
Goedenmorgen Robbe,
En toch meende ik het écht.
De titel van de site is "Poëzie",
en jij en ik, Robbe, weten dat dit er géén is.
Het zou misschien kunnen vallen onder "bellettrie".
Maar dàt bestaat hier op SN nog niet.
Het is een 'paginaatje' uit mijn dagboek dat ik "Blauwe brieven" heet.
En zonder protest zal ik nu en en dan er een blaadje uit scheuren.
Alleszins hartelijk dank voor je compliment Robbe.
Tot dan!
GIVE schreef:Met de nostalgische patin
van lang vervlogen
maar nooit vergeten geluk
waarvan we helaas, helaas
toen niet beseften
hoe mooi het was,
hoe vluchtig...
Bij ons was er nog Peer Gynt bij
op zwart-versleten vynil.
Bedankt uvi.. voor de herinneringen
Goedenmorgen Give,
Herinneringen. En soms maken we ze wakker.
Al sliepen ze zalig. Een geur, een kleur, een woord ...
Luisteren we nog heel even naar het kraken van vroeger.
Zoals de radio op die donderdagavond met Pol Cabus.
Nog even voor het slapen. Een bonte avond.
En dan zie je met gesloten ogen. Zo wordt het weer duidelijker.
En hoor je met verloren oren. Levendiger. Wat al lang dood en vergeten was.
Ach, Give en Tinneke en alle anderen...
zo wordt een ochtend weemoedig.
Heimwee naar al die doden ...
en 't is nog geen november...
Een boek kan ook geuren naar een herinnering.
Het geheugen van een gevoel.
Soms getemperd, dan weer diep getekend. Als een litteken.
Of een depot van verlangen.
Naar iets wat nog moet gebeuren.
Dan is het op weg om herinnering te worden.
Of heimwee naar wat voorbij is. Maar nog droomt van morgen.
Heimwee zonder toekomst is nostalgie, vermoed ik.
Heimwee dat ziek wordt. Dat weet. Maar nog niet aanvaardt.
Alleen in gisteren gelooft en overleeft.
Ik lees in "Kentering van een huwelijk.".
Vandaag vrijdag. Een dag om te trouwen.
Op de pui van het stadhuis te wuiven. Te kijken. Naar morgen.
Fotograaf die moet bewijzen wat er is of niet is.
Ooit was. Visuele vluchtheuvels voor moeilijke momenten.
Soms zie ik in hun lichaamstaal al het puin en de ruïne.
Erger nog. Iets wat er nooit was kan niet geruimd worden.
Leegte. Hoe ruim je dat op?
Ben ik weer te somber vandaag? Het moet dringend herfst worden.
Maar mensen op een pui van het stadhuis laten mij altijd dromen.
Ik merk, helaas, al voortijdig: het bedrog. Marco Borsato.
En toch ... slik ik altijd weer bij zoveel overmoed.
Vermetel vertrouwen. Het gaat je goed lieve mensen.
Zorg goed voor elkaar. En de liefde.
