mijmeringen
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
bo, bedankt voor wat je schreef, de natuur kan hard zijn maar biedt ook veel moois hé!
rankje, bedankt voor de mooie ppt van het mereljong, ik geniet ervan hoor!
hilde, bedankt voor de lieve wensen voor mijn kleinzoon, Wout, en voor wat je schreef over het mereljong.
tinneke, blij met je bezoekje en het plaatje dat je hier plaatste met het mereljong.
lieve mensen, ik wens jullie nog een prettige zonnige dag!
groetjes,
gustilpe
rankje, bedankt voor de mooie ppt van het mereljong, ik geniet ervan hoor!
hilde, bedankt voor de lieve wensen voor mijn kleinzoon, Wout, en voor wat je schreef over het mereljong.
tinneke, blij met je bezoekje en het plaatje dat je hier plaatste met het mereljong.
lieve mensen, ik wens jullie nog een prettige zonnige dag!
groetjes,
gustilpe
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Roemenië, een ontwikkelingsland in de achtertuin van Europa
Met kleutermateriaal en schrijfgerief naar het schooltje van Sacadate op Pinksteren 2008
Nog steeds weten weinig mensen hoe ontzettend mooi Roemenië is. Dat Roemenië onderdak biedt aan meer dan de helft van de Europese beren en wolven, dat er dorpen zijn waar op zondag mensen in traditionele klederdracht rondlopen alsof ze nooit iets anders aan hebben. Dat de turbulente geschiedenis er een schat aan architectonische schatten heeft achtergelaten, tot complete middeleeuwse stadjes toe, zoals Sighisoara. De natuur is prachtig met zijn enig mooie landschappen in de Karpaten. Transsylvanië met zijn historisch mooie Saksische steden zoals Sibiu of Hermannstadt en Brasov of Kronstad. De kloosters van Bucovina vooral bekend om hun ouderdom en hun sprekende fresco’s.
Een groter aantal mensen weet wel dat Roemenië een land is dat nog steeds zwaar gebukt gaat onder de erfenis van de beruchte dictator Nicolae Ceausescu, zodat armoede, stinkfabrieken en zwerfhonden nog steeds hand in hand gaan langs kapotgereden wegen.
In juni 2007 bezochten wij voor het eerst Roemenië. We doorkruisten dit grote land van noord naar zuid, van oost naar west.
Wat ons het meest opviel was de grote achterstand van dit land. Slechts een klein deel van de Roemeense bevolking is er materieel op vooruit gegaan sinds 1989. Op het platteland is echt niet veel veranderd, we waanden ons 50 à 100 jaar terug in de tijd. Een groot deel van de rurale bevolking is nog steeds aangewezen op landbouw. Het kippenhok en het varkenskot vervullen ook nu nog een cruciale rol en veel stadsmensen blijven op familie in de dorpen vertrouwen als het gaat om de broodnodige vitaminen en eiwitten.
Tractoren of landbouwmachines zijn er amper, in tegenstelling tot Hongarije met zijn grote luxe landbouwmateriaal, paard en kar zijn er des te meer.
Het hooien, is nog steeds handenarbeid, de talloze hooimijten zijn wel 6 m hoog.
De kleine plattelandshuisjes zijn meestal volledig van hout.
In vele dorpen hebben mensen geen stromend water, langs de weg staan op bepaalde afstanden waterputten. Veel wegen zijn nog onverhard, op wel verharde wegen is voortdurend waakzaamheid geboden wegens diepe kuilen.
wordt vervolgd...
Met kleutermateriaal en schrijfgerief naar het schooltje van Sacadate op Pinksteren 2008
Nog steeds weten weinig mensen hoe ontzettend mooi Roemenië is. Dat Roemenië onderdak biedt aan meer dan de helft van de Europese beren en wolven, dat er dorpen zijn waar op zondag mensen in traditionele klederdracht rondlopen alsof ze nooit iets anders aan hebben. Dat de turbulente geschiedenis er een schat aan architectonische schatten heeft achtergelaten, tot complete middeleeuwse stadjes toe, zoals Sighisoara. De natuur is prachtig met zijn enig mooie landschappen in de Karpaten. Transsylvanië met zijn historisch mooie Saksische steden zoals Sibiu of Hermannstadt en Brasov of Kronstad. De kloosters van Bucovina vooral bekend om hun ouderdom en hun sprekende fresco’s.
Een groter aantal mensen weet wel dat Roemenië een land is dat nog steeds zwaar gebukt gaat onder de erfenis van de beruchte dictator Nicolae Ceausescu, zodat armoede, stinkfabrieken en zwerfhonden nog steeds hand in hand gaan langs kapotgereden wegen.
In juni 2007 bezochten wij voor het eerst Roemenië. We doorkruisten dit grote land van noord naar zuid, van oost naar west.
Wat ons het meest opviel was de grote achterstand van dit land. Slechts een klein deel van de Roemeense bevolking is er materieel op vooruit gegaan sinds 1989. Op het platteland is echt niet veel veranderd, we waanden ons 50 à 100 jaar terug in de tijd. Een groot deel van de rurale bevolking is nog steeds aangewezen op landbouw. Het kippenhok en het varkenskot vervullen ook nu nog een cruciale rol en veel stadsmensen blijven op familie in de dorpen vertrouwen als het gaat om de broodnodige vitaminen en eiwitten.
Tractoren of landbouwmachines zijn er amper, in tegenstelling tot Hongarije met zijn grote luxe landbouwmateriaal, paard en kar zijn er des te meer.
Het hooien, is nog steeds handenarbeid, de talloze hooimijten zijn wel 6 m hoog.
De kleine plattelandshuisjes zijn meestal volledig van hout.
In vele dorpen hebben mensen geen stromend water, langs de weg staan op bepaalde afstanden waterputten. Veel wegen zijn nog onverhard, op wel verharde wegen is voortdurend waakzaamheid geboden wegens diepe kuilen.
wordt vervolgd...
Laatst gewijzigd door gustilpe op 06 mei 2008, 15:28, 2 keer totaal gewijzigd.
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
Robol - Lid geworden op: 25 dec 2004, 14:48
- Locatie: Beringen
Een mereljong, pakkend....
Ook in mijn tuin was er een nest, ik had er een foto van gemaakt, ik dacht, leuk om volgen...jammer maar helaas, enkele dagen later was het nest leeg...ekster of kat? De wet van de natuur...
mvg
Robbe
Ook in mijn tuin was er een nest, ik had er een foto van gemaakt, ik dacht, leuk om volgen...jammer maar helaas, enkele dagen later was het nest leeg...ekster of kat? De wet van de natuur...
mvg
Robbe
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
And you'll never walk alone...
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Nele,
bedankt voor je mooie spreuk waar ik het helemaal mee eens ben:
.....vervolg
Het schooltje van Sacadate
Sacadate is een deelgemeente van Avrig. Het is een arm dorp, eenvoudige kleine huisjes, waterputten hier en daar langs de straat, we haalden water naar boven, het was vervuild, daar moeten de mensen het mee doen. Er zijn geen verharde wegen in het dorp. Als het regent worden de straten herschapen in modderpoelen.
Het plaatselijk schooltje hangt af van de grotere school in Avrig.
We hielden halt aan het schooltje. Hoewel het vakantie was, waren algauw een onderwijzeres en de directrice ter plaatse. Een wagen in het dorp met vreemde nummerplaat, doet snel de ronde in zo’n dorp.
We bezochten het schooltje en stelden vast dat de kleuters heel weinig speelgoed en verantwoord materiaal hadden. We vroegen naar de oorzaak, daar er toch steun kwam uit Vlaanderen. Het bleek dat bijna alle steun bleef hangen in de school in Avrig, het kleinere
schooltje van Sacadate kreeg de restjes De lagere school moet het doen met afgedankte boeken uit Avrig, de boekjes vallen bijna uiteen. Schrijfgerief is ook een probleem.
We werden uitgenodigd thuis bij de directrice, ze spreekt slechts enkele woorden Engels, haar moeder enkele woorden Frans. Roemenen zijn zeer gastvrij, al hebben ze bijna niets, ze nodigen je bij hen thuis uit en je moet blijven eten. Wij schaamden ons. Gelukkig was onze gastheer uit Sibiu onze gezel, hij was onze tolk, zo kon er toch een conversatie plaatsvinden.
Aan de rand van Avrig liggen barakken, ‘de kolonie’ genaamd, het zijn overblijfsels van het leger. Precies een klein dorp op zijn eigen, ook hier geen verharde wegen. Hetzelfde fenomeen, mensen en vooral kinderen komen kijken. In deze buurt rijden geen wagens en dan nog een met vreemde nummerplaat..
We bezochten er het meisje Adi. Adi is de oudste van drie, haar moeder overleed toen ze vijf jaar was. Adi was een knappe leerling, kon later in Duitsland studeren, dankzij twee gezinnen uit Vlaanderen die haar volledige universitaire studies bekostigden. Adi vroeg ons of we het niet eigenaardig vonden dat zij nog steeds in de barakken woont, wij bevestigden haar vraag. Voor haar is het normaal, zegt ze, zij heeft nooit iets anders gekend, ook hier moesten we blijven eten.
We beloofden dit jaar terug te komen met kleutermateriaal en schrijfgerief voor de lagere school. Ook Adi willen we terug bezoeken, zij ziet er al naar uit.
Enkele maanden terug zagen we een docu over Sibiu waar arme kinderen elke middag of avond komen eten bij een priester, het is hun enige maaltijd per dag, graag zouden we deze priester opzoeken, maar kennen geen naam of adres, we proberen maar.
Het gezin in Sibiu waar we drie nachten verbleven verwachten ons blij (dit gezin leerden we kennen door een vroegere toevallige ontmoeting met een Roemeense vrouw). De man is een gediplomeerd elektrieker en verdient 150 euro per maand. We maakten kennis met hun zoon, hij ziet de toekomst somber in, veel jongeren koesteren een soort heimwee naar het communisme,.zei hij, raar maar waar.
Onder het communisme had iedereen werk maar was er heel weinig te koop. Nu zijn er werklozen, liggen de winkels vol maar hebben ze geen geld.
We komen onze belofte na, op Pinksteren vertrekken we met kleutermateriaal en schrijfgerief richting Roemenië.
gustilpe
bedankt voor je mooie spreuk waar ik het helemaal mee eens ben:
mooi!zoals een zonnestraal een bloem doet opengaan, kan een vriendelijk woord een gezicht doen stralen:
.....vervolg
Het schooltje van Sacadate
Sacadate is een deelgemeente van Avrig. Het is een arm dorp, eenvoudige kleine huisjes, waterputten hier en daar langs de straat, we haalden water naar boven, het was vervuild, daar moeten de mensen het mee doen. Er zijn geen verharde wegen in het dorp. Als het regent worden de straten herschapen in modderpoelen.
Het plaatselijk schooltje hangt af van de grotere school in Avrig.
We hielden halt aan het schooltje. Hoewel het vakantie was, waren algauw een onderwijzeres en de directrice ter plaatse. Een wagen in het dorp met vreemde nummerplaat, doet snel de ronde in zo’n dorp.
We bezochten het schooltje en stelden vast dat de kleuters heel weinig speelgoed en verantwoord materiaal hadden. We vroegen naar de oorzaak, daar er toch steun kwam uit Vlaanderen. Het bleek dat bijna alle steun bleef hangen in de school in Avrig, het kleinere
schooltje van Sacadate kreeg de restjes De lagere school moet het doen met afgedankte boeken uit Avrig, de boekjes vallen bijna uiteen. Schrijfgerief is ook een probleem.
We werden uitgenodigd thuis bij de directrice, ze spreekt slechts enkele woorden Engels, haar moeder enkele woorden Frans. Roemenen zijn zeer gastvrij, al hebben ze bijna niets, ze nodigen je bij hen thuis uit en je moet blijven eten. Wij schaamden ons. Gelukkig was onze gastheer uit Sibiu onze gezel, hij was onze tolk, zo kon er toch een conversatie plaatsvinden.
Aan de rand van Avrig liggen barakken, ‘de kolonie’ genaamd, het zijn overblijfsels van het leger. Precies een klein dorp op zijn eigen, ook hier geen verharde wegen. Hetzelfde fenomeen, mensen en vooral kinderen komen kijken. In deze buurt rijden geen wagens en dan nog een met vreemde nummerplaat..
We bezochten er het meisje Adi. Adi is de oudste van drie, haar moeder overleed toen ze vijf jaar was. Adi was een knappe leerling, kon later in Duitsland studeren, dankzij twee gezinnen uit Vlaanderen die haar volledige universitaire studies bekostigden. Adi vroeg ons of we het niet eigenaardig vonden dat zij nog steeds in de barakken woont, wij bevestigden haar vraag. Voor haar is het normaal, zegt ze, zij heeft nooit iets anders gekend, ook hier moesten we blijven eten.
We beloofden dit jaar terug te komen met kleutermateriaal en schrijfgerief voor de lagere school. Ook Adi willen we terug bezoeken, zij ziet er al naar uit.
Enkele maanden terug zagen we een docu over Sibiu waar arme kinderen elke middag of avond komen eten bij een priester, het is hun enige maaltijd per dag, graag zouden we deze priester opzoeken, maar kennen geen naam of adres, we proberen maar.
Het gezin in Sibiu waar we drie nachten verbleven verwachten ons blij (dit gezin leerden we kennen door een vroegere toevallige ontmoeting met een Roemeense vrouw). De man is een gediplomeerd elektrieker en verdient 150 euro per maand. We maakten kennis met hun zoon, hij ziet de toekomst somber in, veel jongeren koesteren een soort heimwee naar het communisme,.zei hij, raar maar waar.
Onder het communisme had iedereen werk maar was er heel weinig te koop. Nu zijn er werklozen, liggen de winkels vol maar hebben ze geen geld.
We komen onze belofte na, op Pinksteren vertrekken we met kleutermateriaal en schrijfgerief richting Roemenië.
gustilpe
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
sunset - Lid geworden op: 26 mar 2007, 11:42
- Locatie: Eindhoven, Nederland
Te weinig tijd had ik om te lezen (en hier en daar te reageren). En dan pas weet je wat je mist.
Dus vooraleer mijn koffers te pakken en mij naar mijn Italië te begeven, hier nog een bezoekje gebracht.
krokusknopjeszacht
wanneer het woud heel melancholisch
van aangetrouwde vaderlanden zingt
zijn mij jouw wangen, krokusknopjeszacht
zo ver als nooit
heel blauw van kou dwingen
handen, tegen beter weten in
mij op de paden waarvan het doel
naar jou toch heel verschillend is
ik droomde, maar dat is mijn
geheim, ten alle tijde
dat ik vingers breken zou
voor enkel wangentederheid van jou.
**********
sunset 08-05-2008
**********
Een heel fijne lentewoensdag gewenst.
Groetjes, sunset
Dus vooraleer mijn koffers te pakken en mij naar mijn Italië te begeven, hier nog een bezoekje gebracht.
krokusknopjeszacht
wanneer het woud heel melancholisch
van aangetrouwde vaderlanden zingt
zijn mij jouw wangen, krokusknopjeszacht
zo ver als nooit
heel blauw van kou dwingen
handen, tegen beter weten in
mij op de paden waarvan het doel
naar jou toch heel verschillend is
ik droomde, maar dat is mijn
geheim, ten alle tijde
dat ik vingers breken zou
voor enkel wangentederheid van jou.
**********
sunset 08-05-2008
**********
Een heel fijne lentewoensdag gewenst.
Groetjes, sunset
Ik denk niet, ik voel. Want ik prefereer het hart boven het verstand.
-
bo'ke - Lid geworden op: 28 apr 2007, 19:47
Lieve Gustilpe,
Hebben is hebben,
geven is de kunst.
Ik sta soms versteld
wat mensen geven,
Jij geeft veel, bestaat
dat een gouden hart?
een
groet
bo
Hebben is hebben,
geven is de kunst.
Ik sta soms versteld
wat mensen geven,
Jij geeft veel, bestaat
dat een gouden hart?
een
groetbo
'zalig druk' heb ik het en ik geniet ervan
dus minder vrije tijd om te dichten en toch : ik geniet ervan
'zalig genieten'
.
dus minder vrije tijd om te dichten en toch : ik geniet ervan
'zalig genieten'
.
-
_Nele_ - Lid geworden op: 06 feb 2007, 19:20
Lieve Gustilpe,
kom een fijne Moederdag wensen!
MOEDERDAG
Negen maanden wachten
negen maanden trachten
naar dat grote wonder
een nieuw mensje
is ieders wensje
zo weerloos,zo mooi
mama haar geschenk
na zolang dragen en pijn
eindelijk is ' t maar een wenk
je bent gelukkig,door mama te zijn!
Telkens geef je de baby een stuk
van je leven,je geluk
je helpt ze groeien
je helpt ze bloeien
de eerste pasjes
de vele wasjes
de kapoenstreken
en al die weken
dat je voor hen leeft
hen alles wat je hebt geeft!
Ze worden groter
de zorgen worden groter
helpen bij het huiswerk
je bent precies een klerk
dan komen de eerste liefjes
de trouw met het witte kleed
en de witte bloemen
brengt soms wel leed
maar het leven is om te roemen
want je hebt geleefd
als je hebt gebeefd
van, verdriet,maar ook van geluk
van je kinderen,stuk per stuk!
Nele
kom een fijne Moederdag wensen!
MOEDERDAG
Negen maanden wachten
negen maanden trachten
naar dat grote wonder
een nieuw mensje
is ieders wensje
zo weerloos,zo mooi
mama haar geschenk
na zolang dragen en pijn
eindelijk is ' t maar een wenk
je bent gelukkig,door mama te zijn!
Telkens geef je de baby een stuk
van je leven,je geluk
je helpt ze groeien
je helpt ze bloeien
de eerste pasjes
de vele wasjes
de kapoenstreken
en al die weken
dat je voor hen leeft
hen alles wat je hebt geeft!
Ze worden groter
de zorgen worden groter
helpen bij het huiswerk
je bent precies een klerk
dan komen de eerste liefjes
de trouw met het witte kleed
en de witte bloemen
brengt soms wel leed
maar het leven is om te roemen
want je hebt geleefd
als je hebt gebeefd
van, verdriet,maar ook van geluk
van je kinderen,stuk per stuk!
Nele