Lang...,heel lang..,véél te lang....
Telkens ik naast je ziekbed sta,
anderhalf jaar nu al,er van bewust
dat je nooit meer beter worden zal,
besef ik pas hoelang 'lang' kan zijn
Eindeloos lang,zonder uitzicht
of hoop op enige beterschap in
je lichaam,verlamde ledematen,
gedoemd tot stille bedlegerigheid
Gevangene van je eigen lichaam,
totaal afhankelijk van anderen,
vernederend en beangstigend om
dit lijdzaam te moeten ondergaan
Voor altijd,heel je verdere leven,
tijd heeft voor jou geen betekenis
meer,uren en dagen kruipen in dat
zelfde monotone ritme traag voorbij
Onbewust ook van enig buitenleven.
Leven...,welke bepaling houdt dat
nog in voor jou?Je 'leeft' niet meer,
wat valt er voor jou nog te 'beleven'
Je bent nog in leven méér niet,je kan
je niet meer 'uitleven'.Zolang er leven is,
is er hoop,zegt men.Maar die hoop is
reeds lang in het hopeloze vervlogen
Omgeslagen in het jammerlijke besef
van de spijtige realiteit,de werkelijkheid
die ons in alle nuchterheid gebiedt te
aanvaarden dat dit is voor altijd.
Opgedragen aan Liske
Alterego
Als leven alleen nog ademen is.......
Als leven alleen ademen is,
dan leef je nog...
neen, je wordt geleefd !
Gevangen in je eigen lichaam
niet in staat te bewegen
noch te spreken...
Een grootste foltering !
Je ogen volgen de schimmen
die rond je bed staan
Je blik is zo wazig...
Waar is de actieve,
creatieve vrouw gebleven ?
De bezige bij...
Het vlijtige Liesje...
De bezorgde moeder,
de lieve "moeke" die altijd
voor iedereen klaarstond ?
Bijna twee jaar nu,
dat je vecht voor je leven
maar de strijd is hopeloos,
de ziekte is je te sterk !
Onmacht en opstand,
dat is wat je dierbaren voelen
maar wat voel je ?
niemand kan het zeggen !
Alles heeft een reden
maar wat is de zin van je lijden ?
Ik begrijp niets meer,
ik geloof niets meer !
Het is ontzettend wreed !
Bosrankje
Laatst gewijzigd door Alterego1 op 25 jan 2008, 09:09, 1 keer totaal gewijzigd.
To be or not to be,that's the question
Niemands meester,niemands knecht