Bosrankje's Laar II
-
Morgenstern - Lid geworden op: 04 mei 2006, 13:15
- Locatie: Wachtebeke
Rankje en Alter
Morgenstern & Herman
Morgenstern & Herman-
Bosrankje - Lid geworden op: 20 dec 2005, 20:42
- Locatie: Antwerpen
Lieve zuske, nele, sunset, anjake,
morgenstern en herman, bo, robbe,
Hartelijk dank voor jullie bezoek !
Wij wensen jullie ook een heel prettig
weekend
Lieve groetjes in vrede en vriendschap
van Alter en rankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
-
_Nele_ - Lid geworden op: 06 feb 2007, 19:20
De Winter
de winter duurt lang
en ik ben bang
de toekomst is donker
als een tunnel zonder licht
bevolkt met schimmen
uit het verleden
maar het heden
is ook niet rooskleurig
maakt ons humeurig
waar blijft de lente
de zon,de bloemen
die ons opfleuren
weg met treuren
crocusjes wenken
een lach breekt open
doet ons weer hopen
Nele
de winter duurt lang
en ik ben bang
de toekomst is donker
als een tunnel zonder licht
bevolkt met schimmen
uit het verleden
maar het heden
is ook niet rooskleurig
maakt ons humeurig
waar blijft de lente
de zon,de bloemen
die ons opfleuren
weg met treuren
crocusjes wenken
een lach breekt open
doet ons weer hopen
Nele
-
Bosrankje - Lid geworden op: 20 dec 2005, 20:42
- Locatie: Antwerpen
Mooi hoor, Nele en ik zal er graag
een ppt van maken straks of morgen
En.... bedankt voor je bezoek !
Lieve groetjes van Alter en rankje
een ppt van maken straks of morgen
En.... bedankt voor je bezoek !
Lieve groetjes van Alter en rankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
-
Bosrankje - Lid geworden op: 20 dec 2005, 20:42
- Locatie: Antwerpen
Eindstation....
De laatste stap is gezet
en ik voel angst en onmacht !
Je beseft het niet,
gelukkig !
Jouw kamer is mooi,
met grote vensters
en zicht op de natuur...
Je kijkt nu meer naar de bomen
dan naar de tv.
De draad van het verhaal
kun je niet meer volgen en
er zijn te veel acteurs...
je weet na enkele minuten
niet meer wie wie is...
De vierkante ramen
lijken je nu interessanter
dan het tv scherm
want er is zoveel te beleven....
Je volgt de dans van de wolken,
je maakt er van elk iets van...
"Kijk, zeg je mij, daar een hoofd
met een grote hoed en daar
een mooie vlinder en hier
een hart.... "
Aan je dromerige uitdrukking weet ik
dat jij aan je "amoureux" denkt
want je verliefde glimlach en je ogen,
strelen de foto van mijn vader die
je toelacht.....
Voor de eerste keer in tien jaar
ben ik bijna "blij" dat mijn vader niet
dezelfde weg heeft moeten volgen.
Wat mij belette gedurende al die
jaren, mijn verdriet te verwerken en
hem los te laten, was het feit dat ik
geen afscheid van hem had kunnen
nemen door dat tragisch ongeval...
Hij was zo bang van aftakeling,
van afhankelijk te worden van mensen
en medische toestellen...
Het is hem bespaard geweest en nu,
ben ik dankbaar zelfs was het voor ons
zo moeilijk te beleven !
Nu, Mammy, je bent op het eindstation !
"un voyage sans retour" en dat....
Dat maakt mij bang en triest en ik kan
het nog niet aanvaarden !
Maar je bent niet ongelukkig
en we genieten van elk moment van
samenzijn.
Je beseft niet meer hoe lang ik blijf
of ik een of twee keer gekomen ben
vandaag, maar je herkent iedereen
en vooral je weet nog wie je bent....
Maar je leeftijd of waar je bent en
welke dag of jaar het is, dat is zo
wazig..... je verschiet elke keer als
men zegt dat je al 92 bent.
Gisteren zei je mij dan : oei, dan
heb ik niet meer veel tijd he !
En dat deed me wel pijn.....want
dat besef je wel even....
Zolang ik het kan, zal ik je elke dag
zien, kussen, omarmen.... nooit zal
jij je verlaten of alleen voelen maar
eenzaam per momenten..... dat zeker,
vooral als ik 's avonds wegga en daar
heb ik het elke dag moeilijk mee.
Bosrankje
De laatste stap is gezet
en ik voel angst en onmacht !
Je beseft het niet,
gelukkig !
Jouw kamer is mooi,
met grote vensters
en zicht op de natuur...
Je kijkt nu meer naar de bomen
dan naar de tv.
De draad van het verhaal
kun je niet meer volgen en
er zijn te veel acteurs...
je weet na enkele minuten
niet meer wie wie is...
De vierkante ramen
lijken je nu interessanter
dan het tv scherm
want er is zoveel te beleven....
Je volgt de dans van de wolken,
je maakt er van elk iets van...
"Kijk, zeg je mij, daar een hoofd
met een grote hoed en daar
een mooie vlinder en hier
een hart.... "
Aan je dromerige uitdrukking weet ik
dat jij aan je "amoureux" denkt
want je verliefde glimlach en je ogen,
strelen de foto van mijn vader die
je toelacht.....
Voor de eerste keer in tien jaar
ben ik bijna "blij" dat mijn vader niet
dezelfde weg heeft moeten volgen.
Wat mij belette gedurende al die
jaren, mijn verdriet te verwerken en
hem los te laten, was het feit dat ik
geen afscheid van hem had kunnen
nemen door dat tragisch ongeval...
Hij was zo bang van aftakeling,
van afhankelijk te worden van mensen
en medische toestellen...
Het is hem bespaard geweest en nu,
ben ik dankbaar zelfs was het voor ons
zo moeilijk te beleven !
Nu, Mammy, je bent op het eindstation !
"un voyage sans retour" en dat....
Dat maakt mij bang en triest en ik kan
het nog niet aanvaarden !
Maar je bent niet ongelukkig
en we genieten van elk moment van
samenzijn.
Je beseft niet meer hoe lang ik blijf
of ik een of twee keer gekomen ben
vandaag, maar je herkent iedereen
en vooral je weet nog wie je bent....
Maar je leeftijd of waar je bent en
welke dag of jaar het is, dat is zo
wazig..... je verschiet elke keer als
men zegt dat je al 92 bent.
Gisteren zei je mij dan : oei, dan
heb ik niet meer veel tijd he !
En dat deed me wel pijn.....want
dat besef je wel even....
Zolang ik het kan, zal ik je elke dag
zien, kussen, omarmen.... nooit zal
jij je verlaten of alleen voelen maar
eenzaam per momenten..... dat zeker,
vooral als ik 's avonds wegga en daar
heb ik het elke dag moeilijk mee.
Bosrankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Bosrankje,
net "eindstation" gelezen, heel ontroerend hoe je tot je moeder spreekt, ik kreeg er zelf een krop van in de keel, het is vreselijk als je je moeder zo ziet aftakelen.
Elke aftakeling of verlies van een vader of een moeder brengt zoveel emotie in jezelf teweeg.
Ik heb eerder gelezen hoe je vader plots gestorven is, dat was een abrupt einde die je niet verwachtte met als enige troost dat hij niet geleden heeft, maar een mentale aftakeling is zo schreinend voor de naaste familie.
Ik wens je veel moed om je moeder zo goed mogelijk te kunnen omringen.
liefs,
gustilpe
net "eindstation" gelezen, heel ontroerend hoe je tot je moeder spreekt, ik kreeg er zelf een krop van in de keel, het is vreselijk als je je moeder zo ziet aftakelen.
Elke aftakeling of verlies van een vader of een moeder brengt zoveel emotie in jezelf teweeg.
Ik heb eerder gelezen hoe je vader plots gestorven is, dat was een abrupt einde die je niet verwachtte met als enige troost dat hij niet geleden heeft, maar een mentale aftakeling is zo schreinend voor de naaste familie.
Ik wens je veel moed om je moeder zo goed mogelijk te kunnen omringen.
liefs,
gustilpe
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
denook - Lid geworden op: 20 aug 2006, 13:25
- Locatie: Vlaams-Brabant
... Maar je bent niet ongelukkig
en we genieten van elk moment van samenzijn. ...
vond ik de sterkste zin uit je gedachtengang.
Blijf je aan deze gedachte vastklampen rankje.
Mensen zoals je moeder lijken gelukkig
en ik denk, uit ervaring, dat ze het ook zijn.
Blijf genieten van de momenten van samenzijn,
en laat haar blik diep in je doordringen.
groetjes in steun, denook
en we genieten van elk moment van samenzijn. ...
vond ik de sterkste zin uit je gedachtengang.
Blijf je aan deze gedachte vastklampen rankje.
Mensen zoals je moeder lijken gelukkig
en ik denk, uit ervaring, dat ze het ook zijn.
Blijf genieten van de momenten van samenzijn,
en laat haar blik diep in je doordringen.
groetjes in steun, denook
-
bo'ke - Lid geworden op: 28 apr 2007, 19:47
Beste rankje,
Emoties van verdriet
je kan er niet omheen
maar laat
dankbaarheid overheersen
zodat je sterker
staat in 't leven.
een blije groet
bo
Emoties van verdriet
je kan er niet omheen
maar laat
dankbaarheid overheersen
zodat je sterker
staat in 't leven.
een blije groet
bo
'zalig druk' heb ik het en ik geniet ervan
dus minder vrije tijd om te dichten en toch : ik geniet ervan
'zalig genieten'
.
dus minder vrije tijd om te dichten en toch : ik geniet ervan
'zalig genieten'
.
-
Bosrankje - Lid geworden op: 20 dec 2005, 20:42
- Locatie: Antwerpen
Beste vrienden,
Bedankt voor jullie aanmoedigend bezoek
op een moment van enige triestheid....
Gustilpe, je medeleven heb ik echt gevoeld
in je woorden.
denook, je onverwachte aanwezigheid was
heel troostend en ik was blij je terug te zien
op Forum !
en jij bo, altijd daar met een blije groet en
gemeende woorden
Lieve groetjes in vrede en vriendschap
van ons beiden
Bedankt voor jullie aanmoedigend bezoek
op een moment van enige triestheid....
Gustilpe, je medeleven heb ik echt gevoeld
in je woorden.
denook, je onverwachte aanwezigheid was
heel troostend en ik was blij je terug te zien
op Forum !
en jij bo, altijd daar met een blije groet en
gemeende woorden
Lieve groetjes in vrede en vriendschap
van ons beiden
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
-
sunset - Lid geworden op: 26 mar 2007, 11:42
- Locatie: Eindhoven, Nederland
Lieve Bosrankje,
Tussen alle drukte door ben ik snel even komen bijlezen.
blijvend de hoop
hoop maskeert het onontkoombare
tot het reliëf zich toont in je gezicht
vertellende groeven in je kern grijpen
en vlees zich vastklampt aan de ziel
uit angst tot stof ooit te verworden
waarheid filtert wensen van werkelijkheid
tot een uiteindelijke gelijkheid
waar ’t gisteren niet meer weent
en morgen nog niet lacht
(of omgekeerd).
**********
sunset 24-01-2008
**********
Ik wens jou, jullie een heel fijne dag en tot lezens.
Liefs, groetjes,
sunset
Tussen alle drukte door ben ik snel even komen bijlezen.
blijvend de hoop
hoop maskeert het onontkoombare
tot het reliëf zich toont in je gezicht
vertellende groeven in je kern grijpen
en vlees zich vastklampt aan de ziel
uit angst tot stof ooit te verworden
waarheid filtert wensen van werkelijkheid
tot een uiteindelijke gelijkheid
waar ’t gisteren niet meer weent
en morgen nog niet lacht
(of omgekeerd).
**********
sunset 24-01-2008
**********
Ik wens jou, jullie een heel fijne dag en tot lezens.
Liefs, groetjes,
sunset
Ik denk niet, ik voel. Want ik prefereer het hart boven het verstand.
-
Alterego1 - Lid geworden op: 20 jan 2006, 14:05
- Locatie: Antwerpen
Lang...,heel lang..,véél te lang....
Telkens ik naast je ziekbed sta,
anderhalf jaar nu al,er van bewust
dat je nooit meer beter worden zal,
besef ik pas hoelang 'lang' kan zijn
Eindeloos lang,zonder uitzicht
of hoop op enige beterschap in
je lichaam,verlamde ledematen,
gedoemd tot stille bedlegerigheid
Gevangene van je eigen lichaam,
totaal afhankelijk van anderen,
vernederend en beangstigend om
dit lijdzaam te moeten ondergaan
Voor altijd,heel je verdere leven,
tijd heeft voor jou geen betekenis
meer,uren en dagen kruipen in dat
zelfde monotone ritme traag voorbij
Onbewust ook van enig buitenleven.
Leven...,welke bepaling houdt dat
nog in voor jou?Je 'leeft' niet meer,
wat valt er voor jou nog te 'beleven'
Je bent nog in leven méér niet,je kan
je niet meer 'uitleven'.Zolang er leven is,
is er hoop,zegt men.Maar die hoop is
reeds lang in het hopeloze vervlogen
Omgeslagen in het jammerlijke besef
van de spijtige realiteit,de werkelijkheid
die ons in alle nuchterheid gebiedt te
aanvaarden dat dit is voor altijd.
Opgedragen aan Liske
Alterego
Als leven alleen nog ademen is.......
Als leven alleen ademen is,
dan leef je nog...
neen, je wordt geleefd !
Gevangen in je eigen lichaam
niet in staat te bewegen
noch te spreken...
Een grootste foltering !
Je ogen volgen de schimmen
die rond je bed staan
Je blik is zo wazig...
Waar is de actieve,
creatieve vrouw gebleven ?
De bezige bij...
Het vlijtige Liesje...
De bezorgde moeder,
de lieve "moeke" die altijd
voor iedereen klaarstond ?
Bijna twee jaar nu,
dat je vecht voor je leven
maar de strijd is hopeloos,
de ziekte is je te sterk !
Onmacht en opstand,
dat is wat je dierbaren voelen
maar wat voel je ?
niemand kan het zeggen !
Alles heeft een reden
maar wat is de zin van je lijden ?
Ik begrijp niets meer,
ik geloof niets meer !
Het is ontzettend wreed !
Bosrankje
Laatst gewijzigd door Alterego1 op 25 jan 2008, 09:09, 1 keer totaal gewijzigd.
To be or not to be,that's the question
Niemands meester,niemands knecht
Niemands meester,niemands knecht