Dag 4 dinsdagochtend 02.15u.
Eén van onze doelstellingen, naast onze deelname aan het grote feest was, om als gezin nog eens samen te zijn. In sommige families is dit evident, maar omdat onze kinderen verspreid wonen, waarvan drie buiten België, lukt dit hooguit één keer per jaar, meestal rond kerstmis. En dan zijn we nog niet voltallig omdat onze Afrikaantjes er niet bij kunnen zijn.
We hadden gehoopt dat dit nu wel het geval zou zijn, maar ook hier moesten ze forfait geven.
K. onze oudste zoon en S. zijn vriendin zouden rond middernacht aankomen, van uit London. We waren wat blij toen ze, met meer dan 2 uur vertraging, eindelijk het stille dorp binnenreden.
Vertellen doen we morgen wel….zei zoonlief. Nog gauw een drankje en bed in. Iedereen trouwens, het was een lange dag.
“ Bedankt lieve Heer, dat ze veilig toekwamen, bedankt ook voor de voorbije dag.” Dat was mijn schietgebedje voor ik mij, voldaan en tevreden, aan de slaap overleverde.
De tafel is gegroeid, we zitten er nu met 7 rond. Lekker en gezellig ontbijt. “Zou men armoe lijden, om een mondje méér?”
Vandaag rijden we “even” naar Spanje en daarna misschien via Andorra terug. Zoon en schoonzoon hebben de teugels in handen genomen. Het weer is nog niet wat het moet zijn, daarom is het de beste keuze om er per wagen op uit te trekken.
Het landschap is prachtig, de wolken trekken op en ja in Spanje schijnt een zwak zonnetje. Maar ook daar is het veel te fris voor de tijd van het jaar. We kuieren, bezoeken een boeiende tentoonstelling over ecologie, spijtig genoeg alleen in het Spaans en het Catalaans, Maar de beelden spreken min of meer voor zichzelf. We houden halte voor een pic-nic en spoelen alles door op een terrasje in de zon. De jeugd beslist om met twee wagens langs Andorra, terug naar onze verblijfplaats te rijden. Eten jullie deze avond thuis? Ja, ja, is het antwoord, rond 21 uur zijn we thuis.
Maar die hadden buiten de waard en de files gerekend aan de grens tussen Andorra en Frankrijk, waar 8 km. files stond. Gelukkig bestaat er zo iets als een tam-tam, we zullen rond 23 uur thuis zijn, berichtten zij.
De oudjes en één van onze kleindochters hadden misschien wel het beste deel gekozen.

Langzaam reden wij door die mooie Pyreneeën huiswaarts. Hadden alle tijd om te stoppen op een kunstmarkt, waar oma zich liet verleiden om een mooie slaschotel te kopen.

Volgens de verkoper is die ook vuurvast, maar dat ga ik voorlopig toch niet proberen.
En dan op ons gemak weer huiswaarts. Vandaag is het onze beurt om te koken. Vava schilt een grote pot aardappelen, terwijl ik wortels kuis. En dan opeens is hij verdwenen. Ik sta er alleen voor. Weet iemand misschien waar hij is? Ik had het kunnen weten – hij zit in de huurauto – een tof bakje - moet ik zeggen – de programma’s en de gps uit te testen. Jongensspeelgoed, ik begrijp het wel.
De laatsten komen rond 23.15 u. thuis. En of ze honger hebben!
Morgen gaan we klimmen, smeer de beentjes al maar in.
Ciao, ria
Eén van onze doelstellingen, naast onze deelname aan het grote feest was, om als gezin nog eens samen te zijn. In sommige families is dit evident, maar omdat onze kinderen verspreid wonen, waarvan drie buiten België, lukt dit hooguit één keer per jaar, meestal rond kerstmis. En dan zijn we nog niet voltallig omdat onze Afrikaantjes er niet bij kunnen zijn.
We hadden gehoopt dat dit nu wel het geval zou zijn, maar ook hier moesten ze forfait geven.
K. onze oudste zoon en S. zijn vriendin zouden rond middernacht aankomen, van uit London. We waren wat blij toen ze, met meer dan 2 uur vertraging, eindelijk het stille dorp binnenreden.
Vertellen doen we morgen wel….zei zoonlief. Nog gauw een drankje en bed in. Iedereen trouwens, het was een lange dag.
“ Bedankt lieve Heer, dat ze veilig toekwamen, bedankt ook voor de voorbije dag.” Dat was mijn schietgebedje voor ik mij, voldaan en tevreden, aan de slaap overleverde.
De tafel is gegroeid, we zitten er nu met 7 rond. Lekker en gezellig ontbijt. “Zou men armoe lijden, om een mondje méér?”
Vandaag rijden we “even” naar Spanje en daarna misschien via Andorra terug. Zoon en schoonzoon hebben de teugels in handen genomen. Het weer is nog niet wat het moet zijn, daarom is het de beste keuze om er per wagen op uit te trekken.
Het landschap is prachtig, de wolken trekken op en ja in Spanje schijnt een zwak zonnetje. Maar ook daar is het veel te fris voor de tijd van het jaar. We kuieren, bezoeken een boeiende tentoonstelling over ecologie, spijtig genoeg alleen in het Spaans en het Catalaans, Maar de beelden spreken min of meer voor zichzelf. We houden halte voor een pic-nic en spoelen alles door op een terrasje in de zon. De jeugd beslist om met twee wagens langs Andorra, terug naar onze verblijfplaats te rijden. Eten jullie deze avond thuis? Ja, ja, is het antwoord, rond 21 uur zijn we thuis.
Maar die hadden buiten de waard en de files gerekend aan de grens tussen Andorra en Frankrijk, waar 8 km. files stond. Gelukkig bestaat er zo iets als een tam-tam, we zullen rond 23 uur thuis zijn, berichtten zij.
De oudjes en één van onze kleindochters hadden misschien wel het beste deel gekozen.

Langzaam reden wij door die mooie Pyreneeën huiswaarts. Hadden alle tijd om te stoppen op een kunstmarkt, waar oma zich liet verleiden om een mooie slaschotel te kopen.

Volgens de verkoper is die ook vuurvast, maar dat ga ik voorlopig toch niet proberen.
En dan op ons gemak weer huiswaarts. Vandaag is het onze beurt om te koken. Vava schilt een grote pot aardappelen, terwijl ik wortels kuis. En dan opeens is hij verdwenen. Ik sta er alleen voor. Weet iemand misschien waar hij is? Ik had het kunnen weten – hij zit in de huurauto – een tof bakje - moet ik zeggen – de programma’s en de gps uit te testen. Jongensspeelgoed, ik begrijp het wel.
De laatsten komen rond 23.15 u. thuis. En of ze honger hebben!
Morgen gaan we klimmen, smeer de beentjes al maar in.
Ciao, ria
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.














groetjes Morgenstern & Herman