Clair-obscur

[uvi]

Zakdoek leggen


Verdriet zo groot als een zakdoek.
Troost is zo broos als het sussen van mama.
Later lijkt nog eeuwig ver weg.
En de hemel ligt in de armen van een ander.

Nu later, gisteren en vandaag is geworden.
Sparen wij de zakdoek voor morgen.
Wij worden slomer. De tijd vliegt ons voorbij.
Nog even vertragen bij haar. Zij legt de hemel rond mij.


Uvi








PS.
Zakdoek leggen is een kinderspel.
Gewoon intikken bij Google.

[uvi]

Het gekwetter van letters


Is het een ochtendritueel of een dwangneurose,
schrijven?

Zopas liet ik een boek op m'n borst rusten.
Met open bladen. Het omarmde mij.
Ik voelde het doorsijpelen tot in m'n zeurende ziel.

Letters vibreerden, masseerden m'n hart. Het klopte lente.
Pennen in volle bloei. Een Dewulf in bloesem.
Ik zie het: het wordt een goed blauw seizoen.

Als er nu nog lezers zouden nestelen,
in de takken van mijn woorden ...


Uvi










Geen publiek,
geen echo.
Daar ga je van dood.

Virginia Woolf

[visje70]

uvi,

ik denk het wél dat er "lezers nestelen in de takken van je woorden "....
twijfel daar maar niet aan !
ze laten niet altijd ,en véél te weinig van zich horen !
er zijn ook stille genietsters,maar die geen "blauwe ochtend" kennen ,en geen " kwetterende letters "....
misschien hebben ze nieteens een "wit blad"...

bedankt uvi
groetjes van visje

[uvi]

Beste Visje,

Wat een mooie reactie !
En dan bedoel ik écht je woorden.

Die blauwe planeet mag er ook best wezen, hoor.
Maar een origineel woord
smaakt zo veel (h)eerlijker ...

Uvi

[ria]

uvi,

ik denk het wél dat er "lezers nestelen in de takken van je woorden "....
twijfel daar maar niet aan !
ze laten niet altijd ,en véél te weinig van zich horen !
er zijn ook stille genietsters,maar die geen "blauwe ochtend" kennen ,en geen " kwetterende letters "....
misschien hebben ze nieteens een "wit blad"...

bedankt uvi
groetjes van visje

prachtig verwoord visje
en dan zeg jij
dat je niet dichten kunt!

zo wil ik nog wel meer
van je lezen
in dit gastvrij blauwe huis
of elders...
misschien, heel misschien
heeft visje binnenkort
haar eigen topic
ria

[visje70]

bedankt uvi ,ria en piepje ,

zoveel lovende woorden dat heb ik nu ook weer niet verdiend, ik word er écht van blozen !

ik wou eenvoudig duidelijk maken aan uvi , met woorden uit zijn eigen gedicht, dat ook ik een van zijn trouwe lezers ben !
of ik het al dan niet begrijp....ik lees hem graag en hou ervan !
maar mocht het wél iets vaker laten weten...!

dankbare groeten uvi , lieve ria en lief piepje

ria....visje en een topic,héél misschien?? ik zie dat nog niet zo direct gebeuren hoor !
dan zal ik eerst nog "Dewulf en Herman de koninck" moeten lezen !

[uvi]

Gruyère. Mag het iets meer zijn?


Soms, wordt de ochtend niet wakker. Hoewel de zon al schijnt.
Het duister blijft hangen, als mist, boven de contouren van m'n zwarte ziel.
Ze tobt.

Ik hoor 'Duinkerken' op de radio. En ik denk, daar moet ik heen.
Net alsof daar de ochtend zal open gaan. Boven een Gruyère van geluk.
Maar neen. Zo werkt dat niet.

Het geluk werd nog maar pas gevangen in statistieken.
En nu ligt het daar binnenkort onder het stof. Van professor Elchardus.
Hoe zou hij het geluk van mensen meten? Met een el of een maatbeker?

Hoe lang of hoe zwaar ziet het geluk eruit?
Stel je voor dat je in 'den Delhaize' een kilo geluk zou kunnen kopen.
Zou het dan liggen bij 'de droge voeding' of vers gehouden in 'de koeling'?

En bovendien, zouden de rijken het dan niet voor onze neus opkopen?
Hamsteren. Oppotten. Het op de beurs gooien?
En zouden dan voor de armen, enkel wat kruimels over blijven?

Maar hoe zit dat vandaag de dag dan? Gebeurt dat al niet?
Want ik lees in de studie dat geld gelukkig maakt.
Erg voor de mensen met een 'leefloon'. Die kunnen enkel nog leven.



Uvi

[ferry]

uvi
Interessant jouw gedachtencirkels over geluk !!
Gelukkig kunnen wij geluk niet kopen !!Gelukkig kunnen de rijken er niet mee gaan lopen !!
Gelukkig kunnen wij geluk soms ( er zijn natuurlijk gebeurtenissen die ons geluk verstoren en die wij niet in de hand hebben ) zelf maken !!!
Het heeft ook wat met tevredenheid te maken . We moeten daar soms ook wat aan werken -tevreden zijn , een werkwoord zoals liefhebben -
Mijn moeder die allenstaand werd met 3 kinderen waaronder ik 1 jaar oud , heeft ons een goede leefregel meegegeven . Kind zei ze : " er is altijd baas boven baas " dat accepteren helpt al veel !.

Toon Hermans , een van mijn favoriete dichters kon zo mooi over geluk schrijven , mag ik de vrijheid nemen hier een gedicht van hem weer te geven

GELUK

Je kunt het niet grijpen
met je hand
niet zetten in een lijstje,
niet binden in een band.

Je kunt het zelf niet maken
van hout , van steen of zand
niet breien en niet haken
niet knippen uit een krant.

Je maakt het niet van aarde ,
ook niet van gras en hooi
en omdat je het
niet maken kan ,
is geluk zo mooi.

‘t Is een ongeschreven liedje,
de vogels zingen het uit
Het woont in hoge hemelen
en diep onder je huid

Toon Hermans uit: Van ganser harte
uitg ;De Fontein,Baarn

De zon schijnt ( nog niet te warm) de vogels zingen het uit !!
Doodzonde dat ik nu hier binnen aan de computer zit .
Ik moet naar buiten het geluk van deze mooie dag im mij gaan opnemen . Het zit volop in onze tuin en de zon schijnt het naar binnen !!

GELUK

Geluk...dat is geen kathedraal
mischien een klein kapelletje
geen kermis , luid en kolossaal
mischien...'n carrouselletje

Geluk is geen zomer
van smetteloos blauw
maar nu en dan 'n zonnetje
geluk is geen zeppelin
't is hooguit .....'nballonnetje

Toon Hermans

Nu heb je wat aangeboord uvi : bladzijden , boeken schreef men over geluk

Zo heb ik het ervaren

GELUK

Wat is geluk
een kleurige zeepbel
soms kon ik ze pakken
soms brak ze stuk

De tijd ging voorbij
ik had het zo druk
en bellen pakken
was er steeds minder bij

Zijn er minder bellen misschien
als wanhoop me bijna overmand
ligt er plots een in mijn hand
ik had ze gewoon niet gezien

Fernanda

[hilde m]

Hallo Uvi,
Al ben ik maar een toevallige bezoekster, graag sluit ik me aan bij de mooie woorden van visje. Je gedichten zijn echt mooi. Er schuilt hier zoveel talent in deze rubriek dat ik niet uitgelezen geraak. Ik ken je niet, weet zelfs niet hoe je eruit ziet, maar je woorden klinken vertrouwd. Bedankt dat je ze hier neerschrijft. Af en toe schrijf ik ook gedichtjes, of iets wat ervoor moet doorgaan. Ik voel me maar kleintjes hier met al dat talent. Hilde m.

[uvi]

GELUK

Wat is geluk
een kleurige zeepbel
soms kon ik ze pakken
soms brak ze stuk

De tijd ging voorbij
ik had het zo druk
en bellen pakken
was er steeds minder bij

Zijn er minder bellen misschien
als wanhoop me bijna overmant
ligt er plots een in mijn hand
ik had ze gewoon niet gezien

Fernanda





Goedenmorgen Fernanda en andere lezers,


Mooi die zeepbel van jou.
Vooral die laatste strofe.
En dan zeker die twee laatste versregels.


Hoe er soms een wolk hangt boven je geluk.
Je door het duister de zon niet meer ziet.
Enkel schaduw.


Doch je toont meteen ook 'hoe fragiel' geluk is.
Je hebt ze toch al zien uit elkaar spatten, die zeepbellen.

Weet je, geef mij een balonnetje met een koordje.
Zo kan ik het geluk wat langer vast houden.

En zal ik je (de lezer) eens een medicijn voorschrijven?
Oorlogskinderen zullen me kunnen volgen: het smaakt wat naar levertraan. Bwah ... maar dat bleek voedzaam en gezond te zijn.

Wel, ik wens je een potje 'gemis'.
Opdat 'het verlangen' zou kunnen wakker worden.

Want volgens deze simpele jongen lijden wij
onder een gebrek aan verlangen...

En daar gaat veel aan kapot ... huwelijken bv. ...
ons geluk, om wat anders te noemen.

En dàt is het grote probleem van 'de rijken':
er is geen kloof meer tussen hun verlangen en de vervulling ervan.
En zo verliezen ze 'het dromen'.

Die worden vernietigd door het 'consumentisme'.
De 'instant bevrediging'. Hier en Nu.
De één stapt z'n helikopter in en de andere de Wibra.

En wat merken we? We worden dik van onze driften...

Mijn ochtend is blijkbaar uitgeslapen...
Amaai, hoe ga ik die vandaag in toom houden?


Beste Fernanda en alle Fernands,

bijt je niet vast in elk woord van mij, ik ben maar een 'amateurke'.
Maar in dat woord zit het Latijnse 'amor' verscholen ...
en in het Frans klinkt dat als 'amour' ...

En dat verstaan we al beter ... hoewel,
zonder gemis ... geen verlangen ...


Uvi






Beste Hilde M.


Ik dank je hartelijk voor je visite.
Je was aangenaam gezelschap.
Tot een volgende keer?

[uvi]

Ouverture

Een merel fluit de ochtend wakker.
De zon zingt al door het vrolijke venster.
Mei in april.

Leggen ze nu al hun ei? Die heldere zangers.
Of declameren ze een liefdesgedicht?
Werken ze zich flierefluitend krom aan een nest?

Geen weekend of wilde staking voor deze vliegende vangers.
Tak op, tak af imiteren ze Gezelle.
Lente lijkt een ballet van vlinderende vogels.



Uvi

[sunset]

Letterlijk en figuurlijk. Eeen heerlijk lenterig vlinderig levensgedicht verwoord je hier. Ik las het heel graag.



lief dan eenvoudig verder

als in zijn lachen jouw ziel bloeit
en ‘t harte weent in elk moment
dat hij niet bij jou is
de tranen blijven stromen
wanneer jij wat gezamenlijke tijd verkwist
goud en de goden jou niet kunnen laten dromen
en alles wat jou eens zo lief en dierbaar was
als in een schaduw snel verbleekt

lief dan eenvoudig verder ons
want jij voelt net als ik
hoe liefde tot je spreekt.
**********
sunset 14-04-2007
**********.

Liefs en een heel fijne lentezaterdag, sunset

[uvi]

Soms verliest de liefde haar reguliere weg.
Komt aan ontoelaatbare paadjes. Geen toegang.
Maar verboden vruchten plukken, de verleiding
leefde al in het Aards Paradijs.



Ontmijner


De overspelige ochtend
verplant het verlangen
van een ontgonnen vrouw.

Haar hongerige huid
vlijt zich neer aan de boorden
van m'n basale begeerte.

Melkwitte velden
versmelten, ik ontmijn
haar ontklede trouw.

Golf als kolkend koren
over haar krochten,
weids en zonder berouw.

Het sneeuwt over haar zonden,
ik schreeuw meeuwen,
ze sterven in haar hortende haven.




Uvi

[uvi]

De dood kan je niet herschrijven.


Vrijdag, den dertiende, heb ik voor de eerste keer, dit jaar, m'n fiets van stal gehaald. Ook m'n tweewieler kreeg de kriebel.
De winterbanden vol lente gepompt, de korte broek vanonder de motten gezocht, et voilà, daar reden we de wereld in.

Langs een gigantische bouwwerf waar kraanvogels de lucht bewolken.
Afgespannen met hoge hekkens. Een machtige bank giet hier haar geld vol beton. The sky is the limit. Ik kén dat soort hooghartige oneliners.

En ja, tegen die metalen metaforen, hing zijn foto. Nog altijd. Hun foto.
Een jongen en een meisje. Achter hen zie ik de zee. In de zon.
Zij heeft een gedichtje geschreven. In de blauwe lucht. Voor hem.

Hij zou nu voor altijd in haar wonen. Op het strand. Van haar hart.
Waar ze elkaar in de ogen keken.
En wat zagen ze daarin? Geloof? Hoop? Liefde?
Zij? En hij?

Of droomde hij al van de dood?
Voor hij op de rug van zo'n kraanvogel kroop.
En naar de 'hemel' sprong.

11 april 2006.
Wij waren een jaar en twee dagen ouder geworden.
Hij bleef voor altijd even jong.

De rozen in het potje hadden al lang hun water verloren. Da's normaal.
Maar dat één jaar en twee dagen na zijn vertrek
er geen verse rozen bloeiden... Dàt hield me bezig.

Ik keek nog even naar de zee.
Naar het landschap van twee geliefden.
De rossige droge restanten. En reed verder ...


Uvi



PS.
Uit mijn dagboek van gisteren, knipte ik een stukje leven weg.
Liet even m'n masker vallen. Ik kan nog beschaamd worden, merk ik.
Ik wis een stukje leven. Herschrijf het zo.
Virtueel lukt dat soms...

PS.
U merkt dat ik al meerdere keren de tekst aanpaste.
Dat gebeurt omwille van een zin die ik erbij voeg.
Of weer schrap, zoals deze die volgt.

Hoe lang gaat de houdbaarheidsdatum van liefde?

Waarom schrappen?
Omdat het beeld van de rozen hetzelfde moet oproepen.
Ik hou me niet alleen met het pakje bezig.
Misschien zelfs meer nog met de verpakking.

Daarom ...

[sunset]

Ik las dit jouw ' stukje leven herschrijven' (kon het soms ook maar in het werkelijke leven) in stilte op deze zomerse lentemorgen.
Liefs en mijn omarmende vriendschappelijke genegenheid, sunset