....vervolg
ROEMENIË 2009
Sibiu, lang verwacht,eindelijk!!!!!!!
In de vooravond kwamen we aan in het woonblok bij Mircea en Luminita. Een blij en warm welkom viel ons te beurt, warme lekkere geuren kwamen uit de keuken, hier worden mensen verwacht en dat zijn wij! We voelden ons onmiddellijk thuis. Er moest heel wat bijgepraat langs beide kanten, over onze gezinnen, over het werk, de problemen. Hoewel Mircea en Luminita bij de gelukkigen zijn en beiden een baan hebben is het moeilijk de eindjes aan elkaar te knopen. Lange werkdagen voor een karig loon, Luminta staat elke dag om 5:00 op om naar het werk te gaan en is maar om 19:00 terug thuis.
Men voorspeldt dat het gemiddelde loon in 2011, 180 euro zal bedragen, de crisis is hier bijzonder voelbaar. Een liter melk kost 1,50 euro om een voorbeeld te geven. Ook ons gastgezin leeft voortdurend onder zware stress, kunnen we de elektriciteitsrekening en het water betalen, redden we het tot eind deze maand? Hopelijk worden we niet ziek, dokterskosten en medicijnen kunnen we ons niet veroorloven.
In hun buurt sterven veel mensen rond 65-67 jaar door de stress en aan kanker, het gevolg van de kernramp te Tjernobyl in 1986.
Onze gastheer hoopt om de 65 halen. Binnenkort wordt hij 50.
Wie werkloos wordt kan slechts één jaar stempelen, daarna krijgen ze niets meer.
Wij logeren hier drie nachten met ontbijt en avondmaal, een welkome hulp voor dit gezin.
Ze staan voor ons hun eigen kamer af.
4.000.000 Roemenen werken in het buitenland, in Italië, Spanje, Duitsland… ver van hun gezin of met hun gezin, voor een hoger loon.
Buitenlandse investeerders laten het afweten, sluiten hun bedrijven in Roemenië en gaan naar China waar de lonen nog lager liggen.
Op mijn vraag of het leven dan niet beter is dan voor de revolutie krijg ik volgend antwoord:
Voor een klein deel wel, de meesten wachten nog op verbetering, de allerarmsten zijn er slechter af. Misschien zal het nog decennia duren vooraleer de levensstandaard omhoog gekrikt kan worden.
De volgende morgen hebben we om 10:00 afspraak met Pope Nicolai en zijn echtgenote Nicoleta.
Ze zijn verhuisd van Sacadate naar het centrum van Sibiu waar de Pope werkzaam is tussen de grijze blokken. Ze wonen zelf in een van de grijze blokken. Hun onderkomen net als de andere bewoners een piepklein appartementje, een klein keukentje, even klein badkamertje, de living-slaapkamer 4,5m op 3,5m, en een kamertje voor de dochtertjes.van 4,5m op 2m waar een stapelbed staat en een schrijftafeltje. De kinderen kunnen niet buiten spelen. Nicoleta is zwanger, haar tweeling wordt verwacht tegen Kerstmis. Waar ze de kindjes hier gaan plaatsen is mij een raadsel maar ze zijn tevreden, zoveel mensen hebben het slechter. Nicoleta werkt niet meer, moet veel rusten met haar tweelingzwangerschap
We worden zeer vriendelijk onthaald en vliegen in elkaars armen. De koffie staat klaar, er zijn zelfs koekjes bijgehaald, een luxe.
We hebben babykleertjes bij voor de verwachte kindjes, door een dame van mijn koor gebreid, sokjes, truitjes, mutsjes, alles in tweevoud. Voor de meisjes, zeven en vijf jaar, kleurpotloden en stiften. Ze zijn er dolblij mee.
Zo geraken we stilaan aan de praat. Het kerkje waar de Pope van droomt is er nog niet, evenmin het zaaltje waar hij straatjongeren wil opvangen. Bij Kerk in Nood mocht hij een dossier indienen, het ganse dossier is klaar, maar nog steeds weigert de stad grond te verkopen ten dienste van dit dossier. De Pope probeert de hangjongeren en straatkinderen te benaderen op straat, soms lukt het soms niet, hij probeert hen naar school te krijgen.
Grote kartonnen dozen vol klederen, bedoeld voor de allerarmsten halen we uit onze wagen. Thuis hadden we vooraf de gekregen klederen gesorteerd, voor mannen, vrouwen, kinderen, alles in zeer goede staat. Eigenlijk sta ik zelf versteld van al het mooie wat we meekregen, wat zullen de mensen daar blij mee zijn, vooral de winterjassen zijn zeer welkom. Winters zijn hard hier, de sneeuw ligt er vaak een meter hoog.
We hebben een som geld bij, dankzij mijn koor en een aantal vrienden. Op mijn vraag aan de Pope wat hij er mee zal aanvangen hoeft hij niet na te denken. Vooral hulp aan de allerarmsten in de woonblokken, aan voedselpakketten, medicijnen, elektriciteitsrekeningen, broodnodig. Onder het communisme waren dokterskosten en medicijnen gratis, nu moet voor alles betaald met een pensioentje van 110 à 120 euro. Het arme vrouwtje dat ik vorig jaar lange tijd in mijn armen hiel terwijl ze haar verhaal deed is overleden, maar er zijn nog zoveel anderen. Zowel op het platteland als in de stad hebben velen het zeer moeilijk!
Hier is niet te aarzelen, het geld wordt goed besteed, ook nu zoals in het verleden krijg ik inzage waaraan ze de som van verleden jaar besteed hebben. We zijn uiterst tevreden en overhandigen de Pope het beschikbare geld, samen tellen; a lot of money, thank you very much!
We krijgen een cd als aandenken en dank van een Orthodoxe kerkdienst gezongen door de Pope.
foto 1: bij de pope; 2 huisje Simona; 3. bij Simona
’s Middags worden we verwacht bij Simona in Sacadate, Nicoleta en haar dochtertjes gaan mee, zeer blij want het is hun eerste bezoek aan Sacadate sinds ze verhuisd zijn naar Sibiu 35 km verder. Simona is directrice van het schooltje, voor de verhuis was Nicoleta hier onderwijzeres.
Bij Simona is iedereen altijd welkom, sinds we hier verleden jaar geweest zijn is er een vierde kindje, Karla, bijgekomen. Ook de moeder van Simona is er weer, ze spreekt enkele woorden Frans, Simona enkele woorden Engels en met Nicoleta erbij, zij spreekt zowel Engels als Frans verloopt het gesprek redelijk vlot.
Met zijn allen mogen we aan tafel voor het middagmaal, de kindjes zitten op de grond. Groenten uit de tuin, eieren van eigen kippen, vlees van het zelf gekweekte varken, brood gebakken door de moeder, het smaakt heerlijk, en vooral het gezelschap bekoort mij.
We praten heel wat bij over onze gezinnen, de problemen, over het schooltje.
Ook hier krijg ik alle facturen te zien van de aangekochte schoolmaterialen van het afgelopen schooljaar, hoewel ik de copies reeds in mijn bezit had. Er is nog een weinig geld over, Simona vraagt mij of ze het mag uitgeven aan een plastificeerapparaat. Natuurlijk mag dat. Ze wil mij het overgebleven geld laten zien maar ik weiger, ik heb het volste vertrouwen.
Later brengen we een bezoek aan het schooltje. Werkmannen zijn druk bezig. Er is vooruitgang, dat stemt mij zeer blij. Eindelijk zijn de lang beloofde toiletten er gekomen, hoogstnodig, tot nog toe was er enkel het gras achter het schoolgebouw, onvoorstelbaar toch!
Ook de muren krijgen een opfrisbeurt, dat zal de school heel wat aantrekkelijker maken.
We worden rondgeleid binnen het schoolgebouw, een kast zwaait open, Simona toont mij het materiaal aangekocht met het verleden jaar gekregen bedrag, een pc en een printer, ook de kinderen van dit arme dorpje kunnen nu kennis maken met dit modern communicatiemiddel.
Verder de aangekochte ijskast waarin de melk voor de kinderen bewaard kan worden, en een stofzuiger om de lokalen proper te houden.
De meegebrachte schoolbenodigheden zetten we af bij Simona thuis want het schooltje ligt er helemaal bestoft en vervuild bij door de aan gang zijnde werken. Ook hier leveren we haal wat kledij voor de armsten in het dorpje en speelgoed voor de kindjes van het dorp of de school. We zijn er zeker van dat alles goed terecht komt. Ik voel mij blij en gelukkig!
wordt vervolgd…