Verhalen waar gebeurd of gefantaseerd.
-
Bosrankje - Lid geworden op: 20 dec 2005, 20:42
- Locatie: Antwerpen
Lieve Bomi,
Omdat wij elkaar nog niet goed kennen, wou ik je iets duidelijker
maken betreffend onze nick name : Alter en ego zijn één persoon :
Alterego, en ik ben Bosrankje maar dikwijls tekenen wij als
Alter en Rankje. Wij hebben elk ons eigen topic en een die wij
delen omdat we samen Ppt's maken.
Lieve groetjes in vrede en vriendschap van Alter en Rankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
Lief tweetal,
In elk geval bedankt voor de toelichting, ben hier ook zo lang weg
geweest! Maar als ik het goed begrijp is Alter met ego het mannetje en
Bosrankje het vrouwtje, grappig.
Jullie maken ppt's bedoel je Power point? Vroeger heb ik er ook een drietal gemaakt maar zonder muziek erbij. Ben er dan maar mee gestopt het is allemaal te veel, er zijn voor mij ook nog andere dingen buiten de PC. Het moet plezant blijven en dat lijkt het me voor jullie wel, Jos zijn hobby's lagen op een gans ander vlak, wat betekent dat ik alles wat ik kan op gebied van PC zelf heb moeten ontdekken.
Voor straks wel te rusten,
Bomi
. . . . . . . . . . . . .
even het lijntje proberen.
In elk geval bedankt voor de toelichting, ben hier ook zo lang weg
geweest! Maar als ik het goed begrijp is Alter met ego het mannetje en
Bosrankje het vrouwtje, grappig.
Jullie maken ppt's bedoel je Power point? Vroeger heb ik er ook een drietal gemaakt maar zonder muziek erbij. Ben er dan maar mee gestopt het is allemaal te veel, er zijn voor mij ook nog andere dingen buiten de PC. Het moet plezant blijven en dat lijkt het me voor jullie wel, Jos zijn hobby's lagen op een gans ander vlak, wat betekent dat ik alles wat ik kan op gebied van PC zelf heb moeten ontdekken.
Voor straks wel te rusten,
Bomi
. . . . . . . . . . . . .
even het lijntje proberen.
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
Bosrankje - Lid geworden op: 20 dec 2005, 20:42
- Locatie: Antwerpen
Lieve Bomi,
Je hebt het heel goed begrepen
We hebben natuurlijk ook andere interessen dan
de pc maar we hebben gelukkig dezelfde hobby
en omdat we niet meer graag reizen, is het ook
een manier om van vele dingen te kunnen genieten
en toch in ons nestje te blijven.
Lieve groetjes in vrede en vriendschap van
Alterego en Bosrankje (of Alter en Rankje
)Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
Bosrankje ook voor mij is het reizen gedaan, alleen gaan kan maar wil ik niet. Bedankt voor je antwoord.
Dat gedicht over knuffelen is echt fantastisch, nog iets wat je mist als je alleen bent. Mijn kinderen kussen wel maar knuffelen is er niet bij, is ook niet hetzelfde.
Merel uit het verhaaltje van de sterretjes.
Getroffen door een heldere kinderlach
bleef ze stilletjes luisterend staan
wie had het stemmetje naar haar gebracht
zijn levenslust en kracht doorstroomden haar
ze zag weer de zin van haar bestaan
dat stemmetje hield haar in zijn macht
De lach van een kind, dat pure jonge leven
ontdooide haar starre verkilde geest
die ervaring maakte haar blij, o zo tevreden
ze werd weer sterk, zoals ze vroeger was geweest.
Leven, ademen, weer bij de wereld horen
kunnen genieten, denken en ervaren
bevrijd van haar bange last, was ze herboren.
Bomi ( 2008 )
Dat gedicht over knuffelen is echt fantastisch, nog iets wat je mist als je alleen bent. Mijn kinderen kussen wel maar knuffelen is er niet bij, is ook niet hetzelfde.
Merel uit het verhaaltje van de sterretjes.
Getroffen door een heldere kinderlach
bleef ze stilletjes luisterend staan
wie had het stemmetje naar haar gebracht
zijn levenslust en kracht doorstroomden haar
ze zag weer de zin van haar bestaan
dat stemmetje hield haar in zijn macht
De lach van een kind, dat pure jonge leven
ontdooide haar starre verkilde geest
die ervaring maakte haar blij, o zo tevreden
ze werd weer sterk, zoals ze vroeger was geweest.
Leven, ademen, weer bij de wereld horen
kunnen genieten, denken en ervaren
bevrijd van haar bange last, was ze herboren.
Bomi ( 2008 )
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
ria - Lid geworden op: 09 sep 2004, 13:19
- Locatie: waar het goed is om wonen...
Bomi schreef:.‘n Paar jaar geleden hebben we als opvanghuis gediend voor ’n familie merels.
’t Was bijna zomer, regelmatig vlogen er vogels af en aan. Niks speciaal hier, we wonen vrij groen. Drie halfronde bloembakken met geraniums, hingen aan de houten schutting onder het afdak. Opvallend was dat ze altijd richting tweede bloembak vlogen.
Dat was hun doel. Zéér raar vonden we, tot we zagen dat er met droog gras en takjes werd gesleurd ‘ Ze gaan nest maken, ’t zijn merels.‘ zei mijn man. Denk je dat? Ja we zagen het, regelmatig ging er ééntje in de bak zitten, zat er met het ganse lijf te draaien, maakte zich zó een klein kuiltje. De bodem was er al, met de rest werd een mooi stevig nest gebouwd.
Wij, heel stilletjes op het terras, volgden de bouwwerken.
.......
De volgende dag zagen we moeder wegvliegen met een vogeltje in de bek. Waar heeft ze het gebracht, wat heeft ze ermee gedaan ? Waarom? Vragen en nog eens vragen. We konden er alleen maar naar raden.
Nog eens goed gekeken, nog drie vogeltjes, met te grote wiebelende kopjes en opengesperde bekjes. Het werden al vlug drie fatsoenlijke vogels, ze begonnen zelfs al pogingen te doen op te vliegen, even vlug vielen ze weer in ’t nest. Het voederen ging om beurten, de dag lang. Moeder bracht de nacht door op ’t nest, vader in zijn boom.
Bomi
Lieve Bomi, ik ken dat verhaal nog.
Herinner je het weer. Ik had toen een webpagina en jij nog geen blog.
Je hebt me toen gevraagd of het mogelijk zou zijn om jouw verhaal
met foto's op mijn webpagina te plaatsen.
Daar staat het dus al vele jaren te pronken. Van mij mag het er
gerust nog lang blijven staan, als je dat goed vindt?
Maar in het leven van een oma en opa, komen er nog andere
Mereltjes voor, zo heb ik gelezen.
Wat is dat een prachtig en intens verhaal.
Ik hoop dat Merel ook nu nog bij oma op de schoot komt zitten
en dat ze samen naar de sterretjes kijken, vooral naar die ene,
grotere en lichtende ster: "opa knikt hen toe," van ver!
Een lieve omhelzing en warme knuffel Bomi,
ria
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
.
.
Een al ouder verhaaltje, puur fantasie.
Zweven.
Zweven is een kunst, neen ik bedoel niet zweefvliegen, gewoon je gedachten hun eigen gang laten gaan. Iedereen kan natuurlijk ergens stil in ’n hoekje gaan zitten mijmeren, wensdromen, daarom ben je nog niet aan ’t zweven. Om echt te genieten van zweven zou je bijna lichamelijk het gevoel moeten hebben dat je de dingen werkelijk ziet, ze zelfs kan aanraken.
Iets dat je ziet en kan voelen straalt warmte uit, het is pas wanneer je die straling aanvoelt dat je mag zeggen, ik ben op de goede weg! Je lichaam gewichtloos, je lijkt wel een satelliet in de ruimte!
Laat je gaan, remmen los, je fantasie krijgt vrij spel!
Nooit heb je een groter gevoel van vrijheid gekend! Wat had je gedacht van een reisje? Je hoeft maar even met de ogen te knipperen en je bent er. Zweven door Parijs langs de Eifeltoren, op het hoogste puntje staan met gans Parijs aan je voeten. Eén grote zee van lichtjes, beneden kan je de lanen, het verkeer en de loop van de Seine volgen zonder moeite, boven je hoofd de flikkerende sterretjes,. Even binnen wippen in de Moulin Rouge om er de glitter, de pluimen en de meisjes van de show te bekijken. Volmaakte lichamen met ellenlange benen bewegen sierlijk op de maat van de muziek. Mooie boezems summier bedekt maken de mannen buiten zinnen en de vrouwen jaloers. Je kunt zelfs een kijkje nemen achter de coulissen. Geloof me het spektakel is daar even groot, misschien zelfs nog groter dan op de scène. De danseressen lopen snel op en af naar de kleedkamers, waar de kleedsters al klaar staan met andere toiletten voor een volgend optreden, even mooi even gewaagd. Decorbouwers sleuren met allerlei materiaal er wordt geroepen, het moet snel gaan, tijd is geld!
Er is zoveel te zien in Parijs, van de Notre Dame naar het Louvre is maar één seconde
Met een vingerknip ben je aan de Seine je volgt er de feeëriek verlichtte plezierboten, waar stijlvol geklede heren en dames deftig tafelen, traag glijdend op het water. Al etend en drinkend de boorden van de Seine bekijken met onder de bruggen de clochards, van contrast gesproken.
“ Paris by night “publiekstrekker voor de nachtvlinders, met neonlichten in allerlei kleuren versierde gevels, van ontelbaar veel cabarets en bars. Fascinerend zijn al die lichtjes, ik zou ze willen tellen. Een plots opkomende gedachte doet me even de wenkbrauwen fronsen: ‘ Wat zou er gebeuren als je met één klik de elektriciteit zou uitschakelen? “ Even maar, een paar minuutjes, alle lichten zouden doven er zou een schok door het nu donkere Parijs gaan. Het zou inslaan als een bom, de metro valt stil, het verkeer ligt lam, liften vallen uit, de fonteinen houden op met spuiten, in de restaurants vinden de gasten zelfs hun bord of glas niet meer! Toch maar beter niet, er zouden ongelukken gebeuren, dat wens je niemand toe, wil je voor de rest van je leven niet meedragen. Ik weet niet of het ooit gebeurd is maar als het zou gebeuren wordt het een chaos. Een grootstad gelijk Parijs in ’t donker, alles levenloos, lamgelegd door één klik. Onvoorstelbaar!
Rechtsomkeer maar, naar mijn kleine landje van een zakdoek groot!
Het stukje bosrijk, groen Limburgs gebied is voor mij de veilige thuishaven. Het heeft nooit geschiedenis geschreven maar ik voel me er goed! Méér moet dat niet zijn.
Bomi,
20-11-03
. . . . . . . . . .
.
Een al ouder verhaaltje, puur fantasie.
Zweven.
Zweven is een kunst, neen ik bedoel niet zweefvliegen, gewoon je gedachten hun eigen gang laten gaan. Iedereen kan natuurlijk ergens stil in ’n hoekje gaan zitten mijmeren, wensdromen, daarom ben je nog niet aan ’t zweven. Om echt te genieten van zweven zou je bijna lichamelijk het gevoel moeten hebben dat je de dingen werkelijk ziet, ze zelfs kan aanraken.
Iets dat je ziet en kan voelen straalt warmte uit, het is pas wanneer je die straling aanvoelt dat je mag zeggen, ik ben op de goede weg! Je lichaam gewichtloos, je lijkt wel een satelliet in de ruimte!
Laat je gaan, remmen los, je fantasie krijgt vrij spel!
Nooit heb je een groter gevoel van vrijheid gekend! Wat had je gedacht van een reisje? Je hoeft maar even met de ogen te knipperen en je bent er. Zweven door Parijs langs de Eifeltoren, op het hoogste puntje staan met gans Parijs aan je voeten. Eén grote zee van lichtjes, beneden kan je de lanen, het verkeer en de loop van de Seine volgen zonder moeite, boven je hoofd de flikkerende sterretjes,. Even binnen wippen in de Moulin Rouge om er de glitter, de pluimen en de meisjes van de show te bekijken. Volmaakte lichamen met ellenlange benen bewegen sierlijk op de maat van de muziek. Mooie boezems summier bedekt maken de mannen buiten zinnen en de vrouwen jaloers. Je kunt zelfs een kijkje nemen achter de coulissen. Geloof me het spektakel is daar even groot, misschien zelfs nog groter dan op de scène. De danseressen lopen snel op en af naar de kleedkamers, waar de kleedsters al klaar staan met andere toiletten voor een volgend optreden, even mooi even gewaagd. Decorbouwers sleuren met allerlei materiaal er wordt geroepen, het moet snel gaan, tijd is geld!
Er is zoveel te zien in Parijs, van de Notre Dame naar het Louvre is maar één seconde
Met een vingerknip ben je aan de Seine je volgt er de feeëriek verlichtte plezierboten, waar stijlvol geklede heren en dames deftig tafelen, traag glijdend op het water. Al etend en drinkend de boorden van de Seine bekijken met onder de bruggen de clochards, van contrast gesproken.
“ Paris by night “publiekstrekker voor de nachtvlinders, met neonlichten in allerlei kleuren versierde gevels, van ontelbaar veel cabarets en bars. Fascinerend zijn al die lichtjes, ik zou ze willen tellen. Een plots opkomende gedachte doet me even de wenkbrauwen fronsen: ‘ Wat zou er gebeuren als je met één klik de elektriciteit zou uitschakelen? “ Even maar, een paar minuutjes, alle lichten zouden doven er zou een schok door het nu donkere Parijs gaan. Het zou inslaan als een bom, de metro valt stil, het verkeer ligt lam, liften vallen uit, de fonteinen houden op met spuiten, in de restaurants vinden de gasten zelfs hun bord of glas niet meer! Toch maar beter niet, er zouden ongelukken gebeuren, dat wens je niemand toe, wil je voor de rest van je leven niet meedragen. Ik weet niet of het ooit gebeurd is maar als het zou gebeuren wordt het een chaos. Een grootstad gelijk Parijs in ’t donker, alles levenloos, lamgelegd door één klik. Onvoorstelbaar!
Rechtsomkeer maar, naar mijn kleine landje van een zakdoek groot!
Het stukje bosrijk, groen Limburgs gebied is voor mij de veilige thuishaven. Het heeft nooit geschiedenis geschreven maar ik voel me er goed! Méér moet dat niet zijn.
Bomi,
20-11-03
. . . . . . . . . .
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
.
.
.
Thuis
Het minste wat je van een soap kan zeggen is dat het nep is, onrealistisch, schone schijn! Anderzijds is het een beetje dromen, jezelf in de plaats zetten van de verschillende personages.
Hun lotgevallen mee beleven, fantaseren wat jij in een bepaalde situatie zou doen. Alles zou natuurlijk anders verlopen, vanuit je luie zetel dirigeer je het leven van fictieve personages. In je verbeelding kan alles.
Wie zou er nu niet graag de rol van doktersvrouw spelen? ‘Madam doktoor’ wordt ze genoemd door de dorpsgenoten, heeft alles wat haar hart verlangt, ze is rijk heeft een goed gevulde garderobe, een figuur om door ’n ringetje te halen, ’n kapsel dat altijd perfect valt. Bij jou is dat nooit het geval. Er zit altijd wel ergens een verkeerde wrong in je haar, verslapen in de foute richting. Waarschijnlijk slaapt de mevrouw uit de soap nooit, ofwel rechtopstaande.
Neem nu die kleding, die goed gevulde garderobe. Moest jij die mogelijkheden hebben je zou er ook nogal anders uitzien. Dromen zijn bedrog, je weet dat wel, je kan het voor je imago toch zo maar niet toegeven aan jezelf. Daarom fantaseer je verder. Elke dag een paar keer ’n ander toiletje kan toch niet anders dan indruk maken. Alle grote namen uit de Haute Couture zouden, netjes gerangschikt, in je kasten prijken. Ja, ja kasten in het meervoud, zeker weten!
De dochter zijn uit een vooraanstaande, overal gerespecteerde familie, lijkt je ook wel wat! Niet dat er aan jouw familie iets verkeerd is, daar niet van, maar het aanzien als je ergens je entree maakte zou je toch wel bevallen. Achteloos ergens een zaak of restaurant binnen stappen, het personeel dat zich uitslooft om zeker maar aan je wensen te voldoen, daar valt mee te leven, er zijn ergere dingen in ‘t leven. Je hebt altijd dat steuntje in de rug van een goede komaf, nog belangrijker, je bankrekening! ’n Beetje uit de hoogte kunnen zeggen na een bestelling ‘ Laat maar zitten, het is juist zo.’ Daardoor een fiks bedrag als fooi achterlatend! In gedachten proef je al even hoe het zou aanvoelen. Grote klasse, een gevoel van ‘grandeur’
Is die droomspiegeling wel zó mooi?
Je hebt een schat van een man, prachtkinderen en kleinkinderen. Jullie hebben een goede verstandhouding, je hebt er met veel inspanning een warm nest van gemaakt.
Dat is nu net wat ‘Madam doktoor’ in de serie niet heeft!
Ruilen? Geen sprake van!
Bomi
15-08-03
. . . . . . . . .
.
.
Thuis
Het minste wat je van een soap kan zeggen is dat het nep is, onrealistisch, schone schijn! Anderzijds is het een beetje dromen, jezelf in de plaats zetten van de verschillende personages.
Hun lotgevallen mee beleven, fantaseren wat jij in een bepaalde situatie zou doen. Alles zou natuurlijk anders verlopen, vanuit je luie zetel dirigeer je het leven van fictieve personages. In je verbeelding kan alles.
Wie zou er nu niet graag de rol van doktersvrouw spelen? ‘Madam doktoor’ wordt ze genoemd door de dorpsgenoten, heeft alles wat haar hart verlangt, ze is rijk heeft een goed gevulde garderobe, een figuur om door ’n ringetje te halen, ’n kapsel dat altijd perfect valt. Bij jou is dat nooit het geval. Er zit altijd wel ergens een verkeerde wrong in je haar, verslapen in de foute richting. Waarschijnlijk slaapt de mevrouw uit de soap nooit, ofwel rechtopstaande.
Neem nu die kleding, die goed gevulde garderobe. Moest jij die mogelijkheden hebben je zou er ook nogal anders uitzien. Dromen zijn bedrog, je weet dat wel, je kan het voor je imago toch zo maar niet toegeven aan jezelf. Daarom fantaseer je verder. Elke dag een paar keer ’n ander toiletje kan toch niet anders dan indruk maken. Alle grote namen uit de Haute Couture zouden, netjes gerangschikt, in je kasten prijken. Ja, ja kasten in het meervoud, zeker weten!
De dochter zijn uit een vooraanstaande, overal gerespecteerde familie, lijkt je ook wel wat! Niet dat er aan jouw familie iets verkeerd is, daar niet van, maar het aanzien als je ergens je entree maakte zou je toch wel bevallen. Achteloos ergens een zaak of restaurant binnen stappen, het personeel dat zich uitslooft om zeker maar aan je wensen te voldoen, daar valt mee te leven, er zijn ergere dingen in ‘t leven. Je hebt altijd dat steuntje in de rug van een goede komaf, nog belangrijker, je bankrekening! ’n Beetje uit de hoogte kunnen zeggen na een bestelling ‘ Laat maar zitten, het is juist zo.’ Daardoor een fiks bedrag als fooi achterlatend! In gedachten proef je al even hoe het zou aanvoelen. Grote klasse, een gevoel van ‘grandeur’
Is die droomspiegeling wel zó mooi?
Je hebt een schat van een man, prachtkinderen en kleinkinderen. Jullie hebben een goede verstandhouding, je hebt er met veel inspanning een warm nest van gemaakt.
Dat is nu net wat ‘Madam doktoor’ in de serie niet heeft!
Ruilen? Geen sprake van!
Bomi
15-08-03
. . . . . . . . .
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
bo'ke - Lid geworden op: 28 apr 2007, 19:47
Bomi,
Schrijven doet men voor zichzelf, zegt men.
Is ook zo.
Nochtans, wanneer iemand zegt: 'Ik kom hier
graag lezen, doet dat deugd.
Wel, Bomi, ik kom hier graag lezen en zal ook
in de toekomst regelmatig komen piepen.
bo
Schrijven doet men voor zichzelf, zegt men.
Is ook zo.
Nochtans, wanneer iemand zegt: 'Ik kom hier
graag lezen, doet dat deugd.
Wel, Bomi, ik kom hier graag lezen en zal ook
in de toekomst regelmatig komen piepen.
bo'zalig druk' heb ik het en ik geniet ervan
dus minder vrije tijd om te dichten en toch : ik geniet ervan
'zalig genieten'
.
dus minder vrije tijd om te dichten en toch : ik geniet ervan
'zalig genieten'
.
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
.
.
Onze kleindochter, het jongste van onze drie, kwam vorige week met de vraag of ik mijn leven kon vertellen, “ liefst zo kort mogelijk bomi! “ Op mijn verwonderde blik ging ze dadelijk in verdediging, “ Tja we moeten dat doen voor die van Engels, ik moet dat allemaal naar ’t Engels vertalen en in de klas voorlezen. “ Eén getypte pagina, vroeg ik? Ja goed, zei ze, anders moet ik er toch maar stukken uit weg laten.
Ik maakte me in stilte de bedenking ‘ hoe kan je een mensenleven, van méér dan 70 jaar weergeven in ongeveer ¾ bladzijde. Enkele regeltjes per jaar!
Omdat ik geboren ben in 1935 was ik eentje van ‘ voor de oorlog ‘ In de volksmond werd op die manier een scheiding gemaakt tussen gebeurtenissen voor of na de oorlog. De oorlog begon in mei1940 ik was toen bijna 5 jaar. Je zou denken wat weet zo ’n kind daar nog over te vertellen. Fout er zijn dingen die je nooit vergeet. Onze vlucht voor de Duitsers bvb. Vertrekken uit Hasselt, te voet, toekomen aan de Franse grens en dan zien dat je met je neus voor de vijand staat. Onderweg elke keer er een sirene ging in een greppel duiken, schuilen voor ’t afweergeschut, kogels over je hoofd horen fluiten gevolgd door een doffe inslag wáár dan ook. Neen dat vergeet je niet.
Mijn kleine communie deed ik tijdens de oorlog in een jurkje van donkerblauw fluweel met een wit kanten kraagje. De feestmenu bestond uit konijn die mijn grootmoeder speciaal voor die gelegenheid had gekweekt. Het konijn was vergezeld van bokalen fruit, peren en kersen, pruimen en appelmoes. Voor ons was het een échte feestdag.
Na die 5 oorlogsjaren kwam er voor ons het ontdekken van alle dingen die we tijdens de oorlog niet gekend hadden, chocolade, sinaasappelen, een stukje spek of salami, voor ons was alles nieuw. Het land herleefde ons leven evenzeer.
Schoollopen eerst dicht bij huis, de lagere school, daarna in de stad. Vader besliste dat naaien en koken voor een meisje méér dan genoeg was. Door veel aandringen mocht ik dan het regentaat ‘ Snit en Naad ‘ volgen wat ik toen wel plezant vond.
Via mijn broer had ik ondertussen mijn huidige man leren kennen. Het klikte dadelijk tussen ons. Na de studie werd er aan trouwen gedacht wat op verzet stuitte van de twee ouderparen. Ze hadden me liever zien voor de klas staan maar in die tijd werden de vrouwen als ze trouwden onherroepelijk buiten gezet, overal trouwens. Dat staafde ons in de overtuiging zo snel mogelijk te trouwen, we hadden beide een job en zouden het wel rooien. Zo is het dan ook gebeurd ik 21 en mijn man 23 jaar. We hebben er nog geen seconde spijt van gehad.
Trouwen brengt kinderen met zich mee, ook de zorgen om die fatsoenlijk groot te krijgen. Met onze trieste jeugd, door de oorlogsjaren, nog in ons achterhoofd wil je die alles geven wat jezelf gemist hebt. Dat lukt niet altijd en ook niet op alle gebied. Onze kinderen hebben gestudeerd, zijn uiteindelijk op hun pootjes terecht gekomen.
Na hun trouwen kwamen de kleinkinderen voor grootouders altijd iets speciaal. We hebben ervan genoten van de eerste dag tot nu nog altijd. Alle vrije dagen waren ze bij ons, je kan niets opnoemen wat we niet samen gedaan hebben. Spelletjes, knutselen, knippen en plakken, wandelingen in Bokrijk om de vissen te voeren, alles hebben we gedaan. Alle speeltuinen kilometers in de omtrek hebben we bezocht. Hoeveel maaltijden hebben we samen gebruikt, hoeveel pannenkoeken en taarten zou ik in mijn leven gebakken hebben? Ik weet het niet het heeft ook geen belang, het was gewoon goed zo.
Nu dat ze alledrie volwassen zijn springen ze regelmatig binnen en buiten. Ze snuffelen eens in de ‘ lekkerkast ‘drinken wat en na een babbel en een dikke kus verdwijnen ze weer. Wie iets heeft waar aan genaaid moet worden brengt dat naar de bomi want die kan naaien, die heeft ‘ Snit en Naad ‘ gevolgd weet je nog?
Trouwens dat is er ééntje van ‘ voor de oorlog ‘ en zo worden ze nu niet meer gemaakt!
Een paar dagen later kwam ze met een grote smile op haar gezicht binnenvliegen, ‘ Bomi ik heb goede punten op mijn Engels ‘ Zij blij ik ook blij, alleen zal ik nooit weten of het mijn korte levensverhaal of háár vertaling naar ’t Engels geweest is dat de punten verdiend heeft!
Bomi
( 2004 )
. . . . . . . .
.
Onze kleindochter, het jongste van onze drie, kwam vorige week met de vraag of ik mijn leven kon vertellen, “ liefst zo kort mogelijk bomi! “ Op mijn verwonderde blik ging ze dadelijk in verdediging, “ Tja we moeten dat doen voor die van Engels, ik moet dat allemaal naar ’t Engels vertalen en in de klas voorlezen. “ Eén getypte pagina, vroeg ik? Ja goed, zei ze, anders moet ik er toch maar stukken uit weg laten.
Ik maakte me in stilte de bedenking ‘ hoe kan je een mensenleven, van méér dan 70 jaar weergeven in ongeveer ¾ bladzijde. Enkele regeltjes per jaar!
Omdat ik geboren ben in 1935 was ik eentje van ‘ voor de oorlog ‘ In de volksmond werd op die manier een scheiding gemaakt tussen gebeurtenissen voor of na de oorlog. De oorlog begon in mei1940 ik was toen bijna 5 jaar. Je zou denken wat weet zo ’n kind daar nog over te vertellen. Fout er zijn dingen die je nooit vergeet. Onze vlucht voor de Duitsers bvb. Vertrekken uit Hasselt, te voet, toekomen aan de Franse grens en dan zien dat je met je neus voor de vijand staat. Onderweg elke keer er een sirene ging in een greppel duiken, schuilen voor ’t afweergeschut, kogels over je hoofd horen fluiten gevolgd door een doffe inslag wáár dan ook. Neen dat vergeet je niet.
Mijn kleine communie deed ik tijdens de oorlog in een jurkje van donkerblauw fluweel met een wit kanten kraagje. De feestmenu bestond uit konijn die mijn grootmoeder speciaal voor die gelegenheid had gekweekt. Het konijn was vergezeld van bokalen fruit, peren en kersen, pruimen en appelmoes. Voor ons was het een échte feestdag.
Na die 5 oorlogsjaren kwam er voor ons het ontdekken van alle dingen die we tijdens de oorlog niet gekend hadden, chocolade, sinaasappelen, een stukje spek of salami, voor ons was alles nieuw. Het land herleefde ons leven evenzeer.
Schoollopen eerst dicht bij huis, de lagere school, daarna in de stad. Vader besliste dat naaien en koken voor een meisje méér dan genoeg was. Door veel aandringen mocht ik dan het regentaat ‘ Snit en Naad ‘ volgen wat ik toen wel plezant vond.
Via mijn broer had ik ondertussen mijn huidige man leren kennen. Het klikte dadelijk tussen ons. Na de studie werd er aan trouwen gedacht wat op verzet stuitte van de twee ouderparen. Ze hadden me liever zien voor de klas staan maar in die tijd werden de vrouwen als ze trouwden onherroepelijk buiten gezet, overal trouwens. Dat staafde ons in de overtuiging zo snel mogelijk te trouwen, we hadden beide een job en zouden het wel rooien. Zo is het dan ook gebeurd ik 21 en mijn man 23 jaar. We hebben er nog geen seconde spijt van gehad.
Trouwen brengt kinderen met zich mee, ook de zorgen om die fatsoenlijk groot te krijgen. Met onze trieste jeugd, door de oorlogsjaren, nog in ons achterhoofd wil je die alles geven wat jezelf gemist hebt. Dat lukt niet altijd en ook niet op alle gebied. Onze kinderen hebben gestudeerd, zijn uiteindelijk op hun pootjes terecht gekomen.
Na hun trouwen kwamen de kleinkinderen voor grootouders altijd iets speciaal. We hebben ervan genoten van de eerste dag tot nu nog altijd. Alle vrije dagen waren ze bij ons, je kan niets opnoemen wat we niet samen gedaan hebben. Spelletjes, knutselen, knippen en plakken, wandelingen in Bokrijk om de vissen te voeren, alles hebben we gedaan. Alle speeltuinen kilometers in de omtrek hebben we bezocht. Hoeveel maaltijden hebben we samen gebruikt, hoeveel pannenkoeken en taarten zou ik in mijn leven gebakken hebben? Ik weet het niet het heeft ook geen belang, het was gewoon goed zo.
Nu dat ze alledrie volwassen zijn springen ze regelmatig binnen en buiten. Ze snuffelen eens in de ‘ lekkerkast ‘drinken wat en na een babbel en een dikke kus verdwijnen ze weer. Wie iets heeft waar aan genaaid moet worden brengt dat naar de bomi want die kan naaien, die heeft ‘ Snit en Naad ‘ gevolgd weet je nog?
Trouwens dat is er ééntje van ‘ voor de oorlog ‘ en zo worden ze nu niet meer gemaakt!
Een paar dagen later kwam ze met een grote smile op haar gezicht binnenvliegen, ‘ Bomi ik heb goede punten op mijn Engels ‘ Zij blij ik ook blij, alleen zal ik nooit weten of het mijn korte levensverhaal of háár vertaling naar ’t Engels geweest is dat de punten verdiend heeft!
Bomi
( 2004 )
. . . . . . . .
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
_Nele_ - Lid geworden op: 06 feb 2007, 19:20
Lieve Bomi,
je schrijft spannende verhalen,Bomi!
heb dezelfde vraag gekregen van een kleindochetr,
hoe ging het vroeger,oma?
En ze had ook veel punten,
waren we beide gelukkig natuurlijk!
Rankje illustreerde "een fontein" voor mij!
Lief,hé
Nog een fijne namiddag
Nele
je schrijft spannende verhalen,Bomi!
heb dezelfde vraag gekregen van een kleindochetr,
hoe ging het vroeger,oma?
En ze had ook veel punten,
waren we beide gelukkig natuurlijk!
Rankje illustreerde "een fontein" voor mij!
Lief,hé
Nog een fijne namiddag
Nele
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
.
.
Het is ongelooflijk maar de laatste weken heb ik een ‘Stalker’.
Vroeger kenden we dat woord niet, het is weer uit den vreemde overgewaaid, ons aangepraat. We kenden toen alleen mensen die nieuwsgierig waren, benieuwd naar het doen en laten van anderen. Ze stonden uren achter hun gordijntjes te loeren. Ze volgden alles op de voet en vertelden gretig verder wat ze dachten gezien en gehoord te hebben aan iedereen die ze kenden en het geloven wou. Elke straat had zo wel iemand het was een klapei, een gazet, een roddelaarster die met eigen fantasie graag overal nog een schepje boven op deed.
’n Moderne tam tam, tegenwoordig hebben al onze Vips last van stalkers. Er zijn er die bij thuiskomst een knappe vreemde vrouw in hun badkamer vinden, die hen daar doodleuk zit op te wachten. Geparfumeerde brieven en damesslipjes puilen uit de brievenbussen van sommige heren. Zangers, acteurs, TV figuren niemand is veilig. Zelfs ministers kunnen er over meepraten. Wie niet gestalkt wordt telt niet meer mee, is niet meer ‘in’. . .
Wel, vanaf nu tel IK dus mee, want ik heb een Stalker. Twee à drie maal per week trap ik een kwartiertje op onze home trainer. Hij staat zó in de keuken dat ik door het zijraam de afsluiting kan zien en nog een stukje van het kleine speeltuintje naast ons. De laatste weken zit er elke keer ik op mijn fiets zit, een troep mussen heel nieuwsgierig op de afsluiting. Zij kijken naar mij ik naar hen. Het is precies de plaats waar we elke dag brood, kaaskorstjes en alles wat wij denken dat de vogels eten, strooien. Ze duiken dan ook geregeld naar beneden pikken wat ze nodig hebben en verdwijnen dan in ’t groen.
Behalve ééntje die landt elke keer weer op hetzelfde plekje. Hij of zij trippelt daar zijn pasjes op en neer, kijkt me vrank aan, het kopje een beetje schuin. Eens naar links, een beetje naar rechts, zo maakt ze een complete studie van me. Het lijkt er op dat ze me uit alle invalshoeken wil gezien hebben. Het brood op de grond vindt ze niet waard om te bekijken, mij wel. Vrijpostig zelfs een beetje onbeschoft houdt ze me in ’t oog, star onafgebroken, rechttoe rechtaan. Je voelt je een beetje ongemakkelijk, weet niet wat te denken. Moest het een menselijk wezen zijn zou ik er zeker eens naar zwaaien, maar in dit geval,‘ Wie zwaait er nu naar een doodgewone mus? ‘ Is ze nieuwsgierig naar wat ik doe, telt ze mee de rondjes die ik draai of zit ze me vierkant uit te lachen? Ik weet het niet, het houdt me wel bezig, het intrigeert me.
Bekeken worden door een gewone straatmus is toch een beetje raar. Alhoewel maak ik me nu de bedenking tegenwoordig zijn mussen helemaal niet meer zo gewoon. De vogel heeft nu een statuut van ‘beschermde diersoort’. Alstublieft! Je ziet ik wist dat het iets méér was dan alleen maar ’n mus. Ze zijn als het ware opgewaardeerd, het klinkt anders, behoren tot de straatmussen of behoren tot een beschermde diersoort. Geef toe het heeft toch net dat ietsje méér. ’n Pauw wordt overal geprezen voor haar prachtige veren, wel de mus nu voor haar speciale status. Riskeer niet er aan te komen zelfs niet naar te wijzen, afblijven! Het geeft een zeker cachet tot zo ’n groep te behoren, je hebt toch ook ‘ Beschermde monumenten’ niemand zal het in zijn hoofd halen daar ook maar één keer kleinerend over te doen. Wel dan!.
Mijn vraag waarom die vogel me altijd zo zit te begluren werd een paar dagen geleden op een voor mij onverwachte manier opgelost.
Onze dochter kwam op ’n morgen al heel vroeg even binnen wippen, ze zag me op de home trainer en zei ,, Amaai mama, zo vroeg al aan de gang en nog wel in peignoir.,, Bij mij ging toen een lichtje branden. Dát was het, dát was de oplossing van mijn probleem. In peignoir, ééntje met een klein wit roze ruitje, op de home trainer een fleurig tafereel. De arme mus ondanks haar nieuw verworven status nog altijd in even saai grijs. Begrijpelijk! Alleen dát kan de reden zijn, naijver, gewone pure jaloezie. Zou die stalker van mij ook elke keer gekeken hebben welk nachtkleedje er onder die peignoir zat? Er staan wel knopen aan maar meestal hangt hij gewoon los en open.
Ik ben toch thuis in mijn eigen keuken, op mijn eigen home trainer, met mijn eigen man in de buurt. Mus of geen mus, geen enkel probleem? Neen toch!
Bomi
( 2005 )
.
Het is ongelooflijk maar de laatste weken heb ik een ‘Stalker’.
Vroeger kenden we dat woord niet, het is weer uit den vreemde overgewaaid, ons aangepraat. We kenden toen alleen mensen die nieuwsgierig waren, benieuwd naar het doen en laten van anderen. Ze stonden uren achter hun gordijntjes te loeren. Ze volgden alles op de voet en vertelden gretig verder wat ze dachten gezien en gehoord te hebben aan iedereen die ze kenden en het geloven wou. Elke straat had zo wel iemand het was een klapei, een gazet, een roddelaarster die met eigen fantasie graag overal nog een schepje boven op deed.
’n Moderne tam tam, tegenwoordig hebben al onze Vips last van stalkers. Er zijn er die bij thuiskomst een knappe vreemde vrouw in hun badkamer vinden, die hen daar doodleuk zit op te wachten. Geparfumeerde brieven en damesslipjes puilen uit de brievenbussen van sommige heren. Zangers, acteurs, TV figuren niemand is veilig. Zelfs ministers kunnen er over meepraten. Wie niet gestalkt wordt telt niet meer mee, is niet meer ‘in’. . .
Wel, vanaf nu tel IK dus mee, want ik heb een Stalker. Twee à drie maal per week trap ik een kwartiertje op onze home trainer. Hij staat zó in de keuken dat ik door het zijraam de afsluiting kan zien en nog een stukje van het kleine speeltuintje naast ons. De laatste weken zit er elke keer ik op mijn fiets zit, een troep mussen heel nieuwsgierig op de afsluiting. Zij kijken naar mij ik naar hen. Het is precies de plaats waar we elke dag brood, kaaskorstjes en alles wat wij denken dat de vogels eten, strooien. Ze duiken dan ook geregeld naar beneden pikken wat ze nodig hebben en verdwijnen dan in ’t groen.
Behalve ééntje die landt elke keer weer op hetzelfde plekje. Hij of zij trippelt daar zijn pasjes op en neer, kijkt me vrank aan, het kopje een beetje schuin. Eens naar links, een beetje naar rechts, zo maakt ze een complete studie van me. Het lijkt er op dat ze me uit alle invalshoeken wil gezien hebben. Het brood op de grond vindt ze niet waard om te bekijken, mij wel. Vrijpostig zelfs een beetje onbeschoft houdt ze me in ’t oog, star onafgebroken, rechttoe rechtaan. Je voelt je een beetje ongemakkelijk, weet niet wat te denken. Moest het een menselijk wezen zijn zou ik er zeker eens naar zwaaien, maar in dit geval,‘ Wie zwaait er nu naar een doodgewone mus? ‘ Is ze nieuwsgierig naar wat ik doe, telt ze mee de rondjes die ik draai of zit ze me vierkant uit te lachen? Ik weet het niet, het houdt me wel bezig, het intrigeert me.
Bekeken worden door een gewone straatmus is toch een beetje raar. Alhoewel maak ik me nu de bedenking tegenwoordig zijn mussen helemaal niet meer zo gewoon. De vogel heeft nu een statuut van ‘beschermde diersoort’. Alstublieft! Je ziet ik wist dat het iets méér was dan alleen maar ’n mus. Ze zijn als het ware opgewaardeerd, het klinkt anders, behoren tot de straatmussen of behoren tot een beschermde diersoort. Geef toe het heeft toch net dat ietsje méér. ’n Pauw wordt overal geprezen voor haar prachtige veren, wel de mus nu voor haar speciale status. Riskeer niet er aan te komen zelfs niet naar te wijzen, afblijven! Het geeft een zeker cachet tot zo ’n groep te behoren, je hebt toch ook ‘ Beschermde monumenten’ niemand zal het in zijn hoofd halen daar ook maar één keer kleinerend over te doen. Wel dan!.
Mijn vraag waarom die vogel me altijd zo zit te begluren werd een paar dagen geleden op een voor mij onverwachte manier opgelost.
Onze dochter kwam op ’n morgen al heel vroeg even binnen wippen, ze zag me op de home trainer en zei ,, Amaai mama, zo vroeg al aan de gang en nog wel in peignoir.,, Bij mij ging toen een lichtje branden. Dát was het, dát was de oplossing van mijn probleem. In peignoir, ééntje met een klein wit roze ruitje, op de home trainer een fleurig tafereel. De arme mus ondanks haar nieuw verworven status nog altijd in even saai grijs. Begrijpelijk! Alleen dát kan de reden zijn, naijver, gewone pure jaloezie. Zou die stalker van mij ook elke keer gekeken hebben welk nachtkleedje er onder die peignoir zat? Er staan wel knopen aan maar meestal hangt hij gewoon los en open.
Ik ben toch thuis in mijn eigen keuken, op mijn eigen home trainer, met mijn eigen man in de buurt. Mus of geen mus, geen enkel probleem? Neen toch!
Bomi
( 2005 )
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
.
.
Beide handen in de schoot, losjes over elkaar geslagen, zit Lieve mijmerend voor zich uit te staren. Haar favoriete plekje is onder de appelboom, het pronkstuk van haar kleine tuintje. Het lentezonnetje is al aardig op dreef, ze geniet met volle teugen van de natuur. Prachtige bloesems sieren de boom, als ze haar ogen sluit kan ze de geur van appels al ruiken.
Haar tuintje is dan wel niet groot, toch staat er alles wat bij de Lente hoort. Tulpen, narcissen en hyacinten staan met hun felle kleuren te wedijveren onder elkaar in de kleine perken. Ra, ra, ra wie is er de mooiste van het land?
In het gazonnetje staan witte margrietjes. Manlief vindt dat er alleen gras hoort te groeien maar Lieve vindt het wel goed zo. Eerder hebben er al de krokussen en blauwe druifjes gebloeid. Dat is de natuur, alles op tijd, het ene na het andere. Ze kijkt naar de margrietjes, vertederd denkt ze terug aan de tijd dat hun kinderen nog klein waren. Op zijn korte beentjes ziet ze haar zoontje nog waggelend naar haar toe lopen, in z’n handje een boeketje met margrietjes. Hij kon net lopen en had de grootste moeite overeind te blijven in het ongelijke gras. Bloemetjes plukken was voor de kinderen een gelukzaligheid. De kleinste trok alleen de bloempjes af met onhandige mollige kindervingertjes! In het beste geval lukte het hem er nog een ministeeltje aan te laten samen met een handvol grassprietjes. Zijn grotere zus wist wel beter. Wat waren die kinderen blij als ze mama met bloemen konden verwennen. Heel gewichtig werden ze overhandigd, samen trokken ze dan naar de keuken waar een eenvoudig glas het tuiltje voor een paar dagen mocht rechthouden. Al waren ze nog zo klein ze wisten wel dat er altijd een of andere lekkernij als beloning volgde. Lang vervlogen tijd, mooie herinnering!
Een paar kleine witte veertjes komen over de heg het tuintje binnen gedwarreld. ‘ Zeker van de duiventil van buurman. ‘ denkt ze bij zichzelf. De wind speelt met de veertjes laat ze vrolijk op en neer dansen. Lieve geniet, het spel van de lentewind met alles rondom haar, maakt haar gelukkig. Ook de bloesems dansen ritselend over en weer. Eén van de veertjes duikelt in haar schoot, wat fijn toch! Voorzichtig houdt ze het tere dingetje tussen duim en wijsvinger en bekijkt het eens van nabij. Aan een van de zijkanten loopt een lichtgrijs randje, het glinstert en lijkt wel zilver als de zon er haar licht laat op vallen. Ze zucht er van, wat kan de natuur toch mooi zijn. Iets eenvoudigs als een veertje kan je aan ’t dromen zetten.
Wat een luxe zou het zijn moest zij kunnen zweven gelijk dit kleine pluimpje! Hoe ver zou ze niet kunnen vliegen? Ongemerkt zou je zoveel dingen kunnen zien. Aan de kust de zee zien, vakantiegangers die liggen zonnen in de meest gekke houdingen, elk hoekje moet kleur krijgen he! Tja dat is voor de buren en kennissen, ze willen dat ze kunnen zien dat ze op vakantie geweest zijn. Iets minder plezant wat ze dagelijks op TV ziet, de files overzien, kilometerslang doffe ellende. De boeren op hun land dik in de weer met de velden om te ploegen, klaar te maken voor ’t grote werk, wat zou ze genieten. De geur van vers omgewoelde aarde prikkelt in gedachten haar neus. Torens van de grote steden zou ze, drijvend op een zuchtje wind, onder zich zien voorbij schuiven, de wereld op zijn kop, andersom bekeken.
Hoeveel zou ze niet kunnen zien, zonder er moe van te worden, gedragen door de wind.
Het zijn de eerste gedachten die haar door het hoofd flitsen, enkel en alleen door dat pluimpje, zo mooi, zo delicaat, zo wonderlijk gemaakt door één Grote Meester.
Hij die de touwtjes in handen heeft, alles regelt en ordent voor iedereen. Wat is ze tevreden en dankbaar, ze ervaart deze mooie lentedag als een geschenk uit de hemel!
Bomi,
(2004)
.
Beide handen in de schoot, losjes over elkaar geslagen, zit Lieve mijmerend voor zich uit te staren. Haar favoriete plekje is onder de appelboom, het pronkstuk van haar kleine tuintje. Het lentezonnetje is al aardig op dreef, ze geniet met volle teugen van de natuur. Prachtige bloesems sieren de boom, als ze haar ogen sluit kan ze de geur van appels al ruiken.
Haar tuintje is dan wel niet groot, toch staat er alles wat bij de Lente hoort. Tulpen, narcissen en hyacinten staan met hun felle kleuren te wedijveren onder elkaar in de kleine perken. Ra, ra, ra wie is er de mooiste van het land?
In het gazonnetje staan witte margrietjes. Manlief vindt dat er alleen gras hoort te groeien maar Lieve vindt het wel goed zo. Eerder hebben er al de krokussen en blauwe druifjes gebloeid. Dat is de natuur, alles op tijd, het ene na het andere. Ze kijkt naar de margrietjes, vertederd denkt ze terug aan de tijd dat hun kinderen nog klein waren. Op zijn korte beentjes ziet ze haar zoontje nog waggelend naar haar toe lopen, in z’n handje een boeketje met margrietjes. Hij kon net lopen en had de grootste moeite overeind te blijven in het ongelijke gras. Bloemetjes plukken was voor de kinderen een gelukzaligheid. De kleinste trok alleen de bloempjes af met onhandige mollige kindervingertjes! In het beste geval lukte het hem er nog een ministeeltje aan te laten samen met een handvol grassprietjes. Zijn grotere zus wist wel beter. Wat waren die kinderen blij als ze mama met bloemen konden verwennen. Heel gewichtig werden ze overhandigd, samen trokken ze dan naar de keuken waar een eenvoudig glas het tuiltje voor een paar dagen mocht rechthouden. Al waren ze nog zo klein ze wisten wel dat er altijd een of andere lekkernij als beloning volgde. Lang vervlogen tijd, mooie herinnering!
Een paar kleine witte veertjes komen over de heg het tuintje binnen gedwarreld. ‘ Zeker van de duiventil van buurman. ‘ denkt ze bij zichzelf. De wind speelt met de veertjes laat ze vrolijk op en neer dansen. Lieve geniet, het spel van de lentewind met alles rondom haar, maakt haar gelukkig. Ook de bloesems dansen ritselend over en weer. Eén van de veertjes duikelt in haar schoot, wat fijn toch! Voorzichtig houdt ze het tere dingetje tussen duim en wijsvinger en bekijkt het eens van nabij. Aan een van de zijkanten loopt een lichtgrijs randje, het glinstert en lijkt wel zilver als de zon er haar licht laat op vallen. Ze zucht er van, wat kan de natuur toch mooi zijn. Iets eenvoudigs als een veertje kan je aan ’t dromen zetten.
Wat een luxe zou het zijn moest zij kunnen zweven gelijk dit kleine pluimpje! Hoe ver zou ze niet kunnen vliegen? Ongemerkt zou je zoveel dingen kunnen zien. Aan de kust de zee zien, vakantiegangers die liggen zonnen in de meest gekke houdingen, elk hoekje moet kleur krijgen he! Tja dat is voor de buren en kennissen, ze willen dat ze kunnen zien dat ze op vakantie geweest zijn. Iets minder plezant wat ze dagelijks op TV ziet, de files overzien, kilometerslang doffe ellende. De boeren op hun land dik in de weer met de velden om te ploegen, klaar te maken voor ’t grote werk, wat zou ze genieten. De geur van vers omgewoelde aarde prikkelt in gedachten haar neus. Torens van de grote steden zou ze, drijvend op een zuchtje wind, onder zich zien voorbij schuiven, de wereld op zijn kop, andersom bekeken.
Hoeveel zou ze niet kunnen zien, zonder er moe van te worden, gedragen door de wind.
Het zijn de eerste gedachten die haar door het hoofd flitsen, enkel en alleen door dat pluimpje, zo mooi, zo delicaat, zo wonderlijk gemaakt door één Grote Meester.
Hij die de touwtjes in handen heeft, alles regelt en ordent voor iedereen. Wat is ze tevreden en dankbaar, ze ervaart deze mooie lentedag als een geschenk uit de hemel!
Bomi,
(2004)
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!