.
.
Het is ongelooflijk maar de laatste weken heb ik een ‘Stalker’.
Vroeger kenden we dat woord niet, het is weer uit den vreemde overgewaaid, ons aangepraat. We kenden toen alleen mensen die nieuwsgierig waren, benieuwd naar het doen en laten van anderen. Ze stonden uren achter hun gordijntjes te loeren. Ze volgden alles op de voet en vertelden gretig verder wat ze dachten gezien en gehoord te hebben aan iedereen die ze kenden en het geloven wou. Elke straat had zo wel iemand het was een klapei, een gazet, een roddelaarster die met eigen fantasie graag overal nog een schepje boven op deed.
’n Moderne tam tam, tegenwoordig hebben al onze Vips last van stalkers. Er zijn er die bij thuiskomst een knappe vreemde vrouw in hun badkamer vinden, die hen daar doodleuk zit op te wachten. Geparfumeerde brieven en damesslipjes puilen uit de brievenbussen van sommige heren. Zangers, acteurs, TV figuren niemand is veilig. Zelfs ministers kunnen er over meepraten. Wie niet gestalkt wordt telt niet meer mee, is niet meer ‘in’. . .
Wel, vanaf nu tel IK dus mee, want ik heb een Stalker. Twee à drie maal per week trap ik een kwartiertje op onze home trainer. Hij staat zó in de keuken dat ik door het zijraam de afsluiting kan zien en nog een stukje van het kleine speeltuintje naast ons. De laatste weken zit er elke keer ik op mijn fiets zit, een troep mussen heel nieuwsgierig op de afsluiting. Zij kijken naar mij ik naar hen. Het is precies de plaats waar we elke dag brood, kaaskorstjes en alles wat wij denken dat de vogels eten, strooien. Ze duiken dan ook geregeld naar beneden pikken wat ze nodig hebben en verdwijnen dan in ’t groen.
Behalve ééntje die landt elke keer weer op hetzelfde plekje. Hij of zij trippelt daar zijn pasjes op en neer, kijkt me vrank aan, het kopje een beetje schuin. Eens naar links, een beetje naar rechts, zo maakt ze een complete studie van me. Het lijkt er op dat ze me uit alle invalshoeken wil gezien hebben. Het brood op de grond vindt ze niet waard om te bekijken, mij wel. Vrijpostig zelfs een beetje onbeschoft houdt ze me in ’t oog, star onafgebroken, rechttoe rechtaan. Je voelt je een beetje ongemakkelijk, weet niet wat te denken. Moest het een menselijk wezen zijn zou ik er zeker eens naar zwaaien, maar in dit geval,‘ Wie zwaait er nu naar een doodgewone mus? ‘ Is ze nieuwsgierig naar wat ik doe, telt ze mee de rondjes die ik draai of zit ze me vierkant uit te lachen? Ik weet het niet, het houdt me wel bezig, het intrigeert me.
Bekeken worden door een gewone straatmus is toch een beetje raar. Alhoewel maak ik me nu de bedenking tegenwoordig zijn mussen helemaal niet meer zo gewoon. De vogel heeft nu een statuut van ‘beschermde diersoort’. Alstublieft! Je ziet ik wist dat het iets méér was dan alleen maar ’n mus. Ze zijn als het ware opgewaardeerd, het klinkt anders, behoren tot de straatmussen of behoren tot een beschermde diersoort. Geef toe het heeft toch net dat ietsje méér. ’n Pauw wordt overal geprezen voor haar prachtige veren, wel de mus nu voor haar speciale status. Riskeer niet er aan te komen zelfs niet naar te wijzen, afblijven! Het geeft een zeker cachet tot zo ’n groep te behoren, je hebt toch ook ‘ Beschermde monumenten’ niemand zal het in zijn hoofd halen daar ook maar één keer kleinerend over te doen. Wel dan!.
Mijn vraag waarom die vogel me altijd zo zit te begluren werd een paar dagen geleden op een voor mij onverwachte manier opgelost.
Onze dochter kwam op ’n morgen al heel vroeg even binnen wippen, ze zag me op de home trainer en zei ,, Amaai mama, zo vroeg al aan de gang en nog wel in peignoir.,, Bij mij ging toen een lichtje branden. Dát was het, dát was de oplossing van mijn probleem. In peignoir, ééntje met een klein wit roze ruitje, op de home trainer een fleurig tafereel. De arme mus ondanks haar nieuw verworven status nog altijd in even saai grijs. Begrijpelijk! Alleen dát kan de reden zijn, naijver, gewone pure jaloezie. Zou die stalker van mij ook elke keer gekeken hebben welk nachtkleedje er onder die peignoir zat? Er staan wel knopen aan maar meestal hangt hij gewoon los en open.
Ik ben toch thuis in mijn eigen keuken, op mijn eigen home trainer, met mijn eigen man in de buurt. Mus of geen mus, geen enkel probleem? Neen toch!
Bomi
( 2005 )
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
groet
