Opdat je begrijpen zoudt
dat ik gewond ben
je kunt me afkeuren
je kunt me verachten
je kunt me verlaten
steeds opnieuw verlaten
maar
je zoudt begrijpen kunnen
dat ik gewond ben
een in zijn hol
weggekropen dier.
Laatst gewijzigd door lutim op 15 mei 2009, 11:11, 1 keer totaal gewijzigd.
Nu gij weggaat
en de laatste zon
met handen afkeer
dooft
ik sta gestorven
en beroofd van vlammen,
onweer en regen
af te wachten
die mij begraven
in de straten
eenzaamheid. als gij wist
hoe gij mij
in afscheid
hebt verloren.
Gij zegt schatteke
en weet niet meer
hoe ik eens
verdoken wolken
zon en zee
u was.
Ik ga niet meer
gedwongen
in uw adem mee.
Ik zwijg
zit neer
een oud iemand
die door u
genadelijk
met een kinderkusje
wordt beloond
gij zegt uw versje op
en houdt
uw hekel in.
Ik laat je los
in de laatste zon
en weet uw handen
in bevrijde vreugde
samenslaan
ik laat je los
en weet je gaan
terwijl ik
als een opgebrande pijl
uit je verdwijn
Om de bleke muur van je gezicht
waarachter je begint te leven
om de strenge afstand van je ogen
om je ogen die in het koren wonen
waar de leeuweriken zingen
om je zacht en stil staan zonder bewegen
om de traan in je ogen
om je ogen in april
om het water van je lippen
om het blad dat wegdrijft op het water
om je handen in april
om je losgelaten handen
aan de reling van mijn mond
aan mijn ogen
om je handen die vallen
om de onbegrijpelijke paden
waarop je wandelt
om zij die je omhelzen
om het treurige grijze geruis
van vruchteloze woorden
om het ademloos opengaan
van je zachte mond
waarbinnen uw adem
nat en glanzend
mij geheel vervult
om je eindelijk hierzijn in april.
Bewaar me.
Leg me ergens in een kast
waar je soms aan voorbij loopt
zonder te denken.
Je moet me niet lezen,
ik weet dat dat teveel gevraagd zou zijn,
maar bewaar me.
Niet omdat dit waardevol is,
dit is maar overschot van papier.
Maar dit is ook ik.
Strooi me niet in de wind.
Ik moet ergens heel blijven.
Op de hoek van de straat
staat mijn meisje te treuren
ik groet haar met spiegelogen
want weet nog steeds niet
hoe ik vreugde en verdriet
liefhebben moet,
ik spreek een woord
van bomen in het bos,
en hoe ik haar herkende toen,
en weet nog steeds niet
of ik haar aanraken kan,
en wat ik anders
met mijn handen moet,
in haar oog is zwijgen,
ondergang van zoete tranen
in de plooien van haar mond,
en afwerend verhief
een ijzig koude hand
het afscheid dat naast haar stond.
Nergens nergens
sta ik nog stil
om naar een boom te zien
naar de vorm
van een schaduw
op het water
of naar een vis misschien
mijn adem springt niet meer
met bloemen en vloeken
overboord.
Met moeite
spreek ik nog een woord
ik leef als larven in het gras
de sporen
van de vlinder
zijn voorgoed
uit mijn gezicht gewist.
