-
-
-
Haar huis.
Met het stijgen der jaren werd de belangstelling groter
om uit te kijken naar de voor en nadelen van een serviceflat.
Met de uitnodiging van een bouwfirma in de hand stond ze de
bijgevoegde folder met foto’s te bekijken.
Verbaasd zag ze dat de nieuwbouw gelegen was in de buurt
waar ze was geboren en opgegroeid. Dat kon ze niet laten
voorbijgaan, daar wou ze het fijne van weten.
Met veel égards werden de belangstellenden ontvangen, een
lange uitleg, een drankje en daarna een rondleiding door
verschillende flats. Op één van de achterliggende flats met
uitzicht op de nog aan te leggen tuin kreeg ze de schok van
haar leven.
Eén groot gapend gat in de achterliggende rij huizen toonde
aan de overkant haar ouderlijk huis. Dat is mijn huis, was
het enige wat ze zeggen kon. De verkoper legde uit dat die
huizen afgebroken waren om er nog een aantal flats te bouwen
met de tuin als verbinding. Hij had haar uitlating gehoord en
speelde er op in door te zeggen dat het misschien voor haar
een stimulans was een flat te kopen.
Ze liet de man in zijn wijsheid.
Na de rondleiding is ze haar huis eens van dichtbij gaan
bekijken. Ongelooflijk vond ze het, alles was nog zoals zij het
zich herinnerde. Drie trapjes op naar de voordeur nog altijd in
dezelfde kleur geschilderd, met het smalle raampje in het midden.
Haar moeder deed meestal eerst het raampje open als de bel ging.
Bekenden klopten gewoon en zeiden hun naam De gordijnen
leken nog precies hetzelfde, dat kon natuurlijk niet, zal haar
verbeelding wel geweest zijn.
Het kleine raam boven, aan de voorzijde, behoorde bij haar
kamertje. Ze kon met haar ogen dicht de indeling ervan in
gedachten zien. Haar bed tegen de zijmuur, bloemetjesbehang,
een muurkast met groengrijs gordijn. De kast was een meter
diep wat de ideale plaats geweest was om te spelen. Leggers
begonnen van aan ’t plafond en stopten halfweg, hoog genoeg
om als kinderen onderdoor te lopen. Gordijn opzij en ze hadden
een gezellig speelhoekje.
Tegen de andere muur stond een zwart tafeltje in eik, het
bovenblad was een beetje doorgezakt in het midden. Haar vader
had altijd plagend verteld dat het haar schuld was, van haar en
haar moeder. Haar moeder was op dat tafeltje bevallen bij haar
geboorte voor de gelegenheid geplaatst op de
ouderlijke slaapkamer. Moeder had een zware bevalling
gehad de ‘ wijsvrouw ‘ had haar gezegd aan twee zijden
de tafel te omklemmen tijdens de geboorte.
Dokters bij een bevalling waren hoogst zeldzaam, de vroedvrouw
kwam negen dagen, dirigeerde de bevalling en de zorg voor de
baby. Het was een ongetrouwde dame, nadien werd er haar
dikwijls op gewezen dat juffrouw Bollen haar op de wereld geholpen
had. Het was een vrouw met aanzien in elk huis hadden ze
wel eens ooit een geboorte geregeld.
Lang vergeten gedachten die toen weer naar boven kwamen.
Op die drie trapjes hadden ze gestaan in hun vrijtijd, dikwijls
had moeder geroepen dat het tijd was om binnen te komen.
Haar liefste moest dan lopend naar de andere kant van de stad
om de laatste tram te halen.
Een diepe zucht, waar was de tijd?
Bomi.
-
-
Haar huis.
Met het stijgen der jaren werd de belangstelling groter
om uit te kijken naar de voor en nadelen van een serviceflat.
Met de uitnodiging van een bouwfirma in de hand stond ze de
bijgevoegde folder met foto’s te bekijken.
Verbaasd zag ze dat de nieuwbouw gelegen was in de buurt
waar ze was geboren en opgegroeid. Dat kon ze niet laten
voorbijgaan, daar wou ze het fijne van weten.
Met veel égards werden de belangstellenden ontvangen, een
lange uitleg, een drankje en daarna een rondleiding door
verschillende flats. Op één van de achterliggende flats met
uitzicht op de nog aan te leggen tuin kreeg ze de schok van
haar leven.
Eén groot gapend gat in de achterliggende rij huizen toonde
aan de overkant haar ouderlijk huis. Dat is mijn huis, was
het enige wat ze zeggen kon. De verkoper legde uit dat die
huizen afgebroken waren om er nog een aantal flats te bouwen
met de tuin als verbinding. Hij had haar uitlating gehoord en
speelde er op in door te zeggen dat het misschien voor haar
een stimulans was een flat te kopen.
Ze liet de man in zijn wijsheid.
Na de rondleiding is ze haar huis eens van dichtbij gaan
bekijken. Ongelooflijk vond ze het, alles was nog zoals zij het
zich herinnerde. Drie trapjes op naar de voordeur nog altijd in
dezelfde kleur geschilderd, met het smalle raampje in het midden.
Haar moeder deed meestal eerst het raampje open als de bel ging.
Bekenden klopten gewoon en zeiden hun naam De gordijnen
leken nog precies hetzelfde, dat kon natuurlijk niet, zal haar
verbeelding wel geweest zijn.
Het kleine raam boven, aan de voorzijde, behoorde bij haar
kamertje. Ze kon met haar ogen dicht de indeling ervan in
gedachten zien. Haar bed tegen de zijmuur, bloemetjesbehang,
een muurkast met groengrijs gordijn. De kast was een meter
diep wat de ideale plaats geweest was om te spelen. Leggers
begonnen van aan ’t plafond en stopten halfweg, hoog genoeg
om als kinderen onderdoor te lopen. Gordijn opzij en ze hadden
een gezellig speelhoekje.
Tegen de andere muur stond een zwart tafeltje in eik, het
bovenblad was een beetje doorgezakt in het midden. Haar vader
had altijd plagend verteld dat het haar schuld was, van haar en
haar moeder. Haar moeder was op dat tafeltje bevallen bij haar
geboorte voor de gelegenheid geplaatst op de
ouderlijke slaapkamer. Moeder had een zware bevalling
gehad de ‘ wijsvrouw ‘ had haar gezegd aan twee zijden
de tafel te omklemmen tijdens de geboorte.
Dokters bij een bevalling waren hoogst zeldzaam, de vroedvrouw
kwam negen dagen, dirigeerde de bevalling en de zorg voor de
baby. Het was een ongetrouwde dame, nadien werd er haar
dikwijls op gewezen dat juffrouw Bollen haar op de wereld geholpen
had. Het was een vrouw met aanzien in elk huis hadden ze
wel eens ooit een geboorte geregeld.
Lang vergeten gedachten die toen weer naar boven kwamen.
Op die drie trapjes hadden ze gestaan in hun vrijtijd, dikwijls
had moeder geroepen dat het tijd was om binnen te komen.
Haar liefste moest dan lopend naar de andere kant van de stad
om de laatste tram te halen.
Een diepe zucht, waar was de tijd?
Bomi.
Laatst gewijzigd door Bomi op 23 nov 2010, 18:52, 1 keer totaal gewijzigd.
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!






